II SA/Wa 795/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. sygn. [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] działając na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 175 ust. 2 i 4, art. 177 ust. 4, art. 181 ust. 1 i ust. 3-4 w zw. z art. 207 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2017 r. 2183) oraz art. 104 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływana jako K.p.a.) oraz § 2 ust. 1 pkt 3, § 12 ust. 2, § 22, § 31-36 regulaminu pomocy materialnej dla studentów [...] odmówiła przyznania K. N. stypendium rektora dla najlepszych studentów na 5 roku studiów jednolitych magisterskich na kierunku [...]. W uzasadnieniu wskazano, że uzyskana przez K. N. (dalej także: skarżąca) liczba punktów nie uprawnia do uzyskania stypendium w roku akademickim 2017/2018, albowiem minimalny próg punktowy do uzyskania tego stypendium na roku studentki wynosi 832 pkt, podczas gdy skarżąca otrzymała łącznie za średnią ocen oraz osiągnięcia 722 pkt. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżąca wniosła na podstawie art. 127 K.p.a. o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując na naruszenie: 1. art. 7, 77 i 80 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprzyznanie prawidłowej liczby punktów za dołączone zaświadczenia potwierdzające osiągnięcia skarżącej, gdyż w przypadku przyznania prawidłowej liczby punktów skarżąca przekroczyłaby minimalną liczbę punktów określoną przez Komisję, 2. art. 104 i art. 107 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak zamieszczenia w decyzji wszystkich jej elementów koniecznych, w szczególności uzasadnienia faktycznego, odnoszącego się do liczby przyznanych punktów za poszczególne osiągnięcia, liczby osób, które otrzymały stypendium na roku skarżącej, jej miejsca na liście rankingowej oraz liczby osób studiujących na jej roku, 3. § 31-34 regulaminu pomocy materialnej dla studentów oraz załącznika nr 9 do regulaminu poprzez nieprzyznanie prawidłowej liczby punktów za osiągnięcia, która odpowiada punktacji określonej w załączniku nr 9 do regulaminu, co doprowadziło do błędnego wyliczenia punktów. Skarżąca wniosła dodatkowo na podstawie art. 136 K.p.a. o przyznanie jej punktów za osiągnięcia w postaci: 1. artykułu w książce naukowej – 50 pkt, 2. organizację konferencji naukowej o zasięgu ogólnopolskim [...]– wybrane zagadnienia" – 25 pkt, 3. redakcja publikacji naukowej – 50 pkt, 4. uczestnictwo w konferencji naukowej [...]– wybrane zagadnienia" w roli słuchacza – 2 pkt, 5. uczestnictwo w III ogólnopolskiej konferencji naukowej [...] w roli słuchacza – 2 pkt, 6. działanie w studenckiej poradni prawnej jako forma dodatkowych, poza programowych praktyk, pozwalających na zdobycie doświadczenia – 25 pkt. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. organ wezwał skarżącą na podstawie art. 77 § 2-3, art. 79 § 2, art. 80 i art. 81 K.p.a. do złożenia wyjaśnień, poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania: 1. kiedy została opublikowana publikacja, w której skarżąca była w redakcji? 2. kiedy został opublikowany artykuł naukowy, o którym mowa w załączniku nr 10 do wniosku o stypendium rektora z dnia [...] października 2017 r.? 3. czego dotyczy załącznik nr 1 do wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy, czy jest to publikacja nowa, która nie była wskazywana w postępowaniu przed organem I instancji, czy jest to załącznik, który tyczy się redakcji, o której mowa w pytaniu pierwszym lub publikacji o której mowa w pytaniu drugim? - w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia wyjaśnień skarżącej na dalszym etapie postępowania. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...] lutego 2018 r. skarżąca wyjaśniła, w odpowiedzi na pytanie nr 1, że publikacja ta wydana była na przełomie sierpnia i września 2017 r., [...] września 2017 r. odbyła się konferencja o tym samym tytule, publikacja ta zawiera większość wygłoszonych podczas konferencji referatów i w dniu konferencji była już dostępna. Złożenie jej do druku miało miejsce na początku sierpnia. W odpowiedzi na pytanie nr 2 napisała, że złożenie publikacji do druku miało miejsce w maju 2017 r., jej wydanie miało zaś nastąpić w czerwcu 2017 r., jednakże ze względu na opóźnienia, do dnia udzielenia odpowiedzi nie doszło do jej wydania. Skarżąca podkreśliła, że zazwyczaj zaświadczenia o przyjęciu publikacji do druku nie są brane pod uwagę, jednakże w tym przypadku ma miejsce wyjątkowa sytuacja, albowiem skarżąca jest obecnie na piątym roku studiów i nie będzie już miała możliwości złożenia wniosku w przyszłym roku. W odniesieniu do pytania 3 strona wyjaśniła, że załącznik ten dotyczy artykułu, który nie został wskazany we wniosku o stypendium. Został on opublikowany w pracy zbiorowej, której skarżąca była redaktorem, a która zawiera przede wszystkim artykuły wykładowców [...]. Znalazł się tam również artykuł, którego wymieniona jest współautorem. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. sygn. [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Studentów [...] działając na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 175 ust. 2 i 4, art. 177 ust. 4, art. 181 ust. 1 i ust. 3-4 w zw. z art. 207 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 104 § 1 i art. 107 K.p.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 3, § 12 ust. 2, § 22, § 31-36 regulaminu pomocy materialnej dla studentów [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślono, że decyzja organu I instancji posiada wszelkie elementy konieczne do jej wydania, przewidziane w art. 107 K.p.a. Fakty takie, jak liczba studentów, którzy otrzymali stypendium na roku studentki, jej miejsce na liście rankingowej czy liczba studentów na roku, nie są okolicznościami faktycznymi, które byłyby konieczne do wydania decyzji w tym postępowaniu. Ponadto z uwagi na ochronę danych osobowych organ nie może udostępnić studentce rankingu punktowego na roku. Odnosząc się do nowych dowodów zgłoszonych przez skarżącą, organ II instancji stanął na stanowisku, że nie jest możliwe przyjęcie nowych zaświadczeń od studenta w postępowaniu w II instancji, jeżeli student miał możliwość zgłosić je wcześniej w postępowaniu w I instancji. Przyjęcie założenia, że w II instancji należy przyjmować wszystkie zaświadczenia studentów, którzy nie złożyli ich wcześniej, uniemożliwiłoby pracę komisji. Szczegółowe kryteria przyznania stypendium ustalane są w regulaminie pomocy materialnej, wydanego przez Rektora w porozumieniu z właściwym organem samorządu studenckiego (art. 186 ust. 1 prawa o szkolnictwie wyższym). Na [...] regulamin pomocy materialnej został określony w załączniku do zarządzenia Rektora [...] nr [...] w sprawie wprowadzenia regulaminu pomocy materialnej dla studentów [...]. Zgodnie z tym regulaminem, punkty przyznawane są za średnią ocen z poprzedniego roku akademickiego, tj. 2016/2017 zgodnie ze wzorem (S-3,999)*100. Skarżąca w tym okresie miała średnią ocen 4,604, stąd też zgodnie ze wzorem przyznane jej zostało 605 pkt. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komisja przyznała skarżącej za osiągnięcia 141 pkt, zgodnie z załącznikiem nr 9 do regulaminu. Organ podkreślił przy tym, że określona we wspomnianym załączniku liczba punktów, przewidzianych za osiągnięcia w danej kategorii, jest liczbą maksymalną. Komisja, stosując zasady uznania administracyjnego, musi ważyć osiągnięcia zdobyte przez każdego studenta i podejmować indywidualne decyzje. Nie jest możliwe przyznanie K.N. większej ilości punktów za organizację wydarzeń, gdyż w tej kategorii osiągnęła już maksymalną, przewidzianą w regulaminie, punktację. Nie jest również możliwe przyznanie punktów za działalność w [...]. Z uwagi na treść art. 181 ust. 1 prawa o szkolnictwie wyższym, stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie krajowym lub międzynarodowym. Ustawa nie wymienia działalności, związanej z działalnością w samorządzie studenckim, jako przesłanki przyznania wymienionego stypendium, co zgodnie z wykładnią celowościową pozwala uznać, że zamiarem ustawodawcy było pominięcie tej formy działalności w odniesieniu do stypendium rektora dla najlepszych studentów. Organ odwoławczy zdecydował się nie uwzględnić w przyznanej punktacji publikacji, której wydanie zostało opóźnione. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 9 do regulaminu, punkty które można otrzymać w kategorii 1.3, przyznawane są za publikację, tzn. materiały opublikowane lub wydane, jeżeli dotyczą okresu od 1 października poprzedniego roku kalendarzowego do 30 września bieżącego roku kalendarzowego. Z uwagi na powyższe organ nie może wziąć pod uwagę publikacji, która dotychczas nie została wydana. Organ podniósł także, że w trakcie postępowania w II instancji dostrzeżono błąd w składzie osobowym organu I instancji. Członek Komisji M. M. wpisany w decyzji, nie uczestniczył w jej wydaniu, gdyż został wpisany w skład organu przez pomyłkę, natomiast członek Komisji J. B. nie został wpisany w składzie wydającym decyzję, mimo że faktycznie w nim uczestniczył. W ocenie organu II instancji błąd ten nie miał jednak wpływu na wynik postępowania, stąd też nie uchylono decyzji na tej podstawie. W konkluzji organ wskazał, że w toku postępowania w II instancji skarżącej przyznanych zostało za średnią ocen oraz osiągnięcia łącznie 746 pkt. Z uwagi na fakt, że minimalny próg do uzyskania wnioskowanego stypendium wynosił 862 pkt, decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy. Od powyższej decyzji skargę wywiodła K. N., zarzucając jej naruszenie art. 173 ust. 1 pkt 3 prawa o szkolnictwie wyższym poprzez odmowę przyznania stypendium dla najlepszych studentów, mimo spełnienia kryteriów jego otrzymania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił skargę i podtrzymując dotychczasowe wnioski i twierdzenia skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej; rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie dowodów w postaci zaświadczeń dotyczących osiągnięć naukowych skarżącej, a tym samym brak analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie; nierozpoznanie dowodów przedstawionych w postępowaniu odwoławczym; - art.136 k.p.a. przez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego uzupełniającego mimo wniosku skarżącej; - art.139 k.p.a. poprzez pogorszenie sytuacji studentki polegające na nie uznaniu wcześniejszej uznanego zaświadczenia dotyczącego publikacji studentki; - art.10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania, a tym samym uniemożliwienie odniesienia się do złożonych przez stronę osiągnięć; - art.8 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; - art. 104 w zw. z art.107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie zawierającej wszystkich elementów koniecznych, w szczególności poprzez brak odniesienia się do poszczególnych zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; - art.15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności tj. brak dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy i ograniczenie się przez organ II instancji jedynie do rozpoznania prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji; - art. 173 ust.1 pkt 3 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym poprzez odmowę przyznania studentce stypendium rektora dla najlepszych studentów mimo spełnienia przez nią kryteriów, określonych w regulaminie; - § 31, § 32, § 33, § 34 Regulaminu pomocy materialnej dla studentów oraz załącznika numer 9 Regulaminu pomocy materialnej dla studentów [...] w W. poprzez nieprzyznanie studentce prawidłowej liczby punktów za jej osiągnięcia, które odpowiada punktacji, określonej w tym załączniku, co doprowadziło do błędnego wyliczenia punktów w sytuacji, gdy spełniła ona wszystkie kryteria do otrzymania stypendium rektora dla najlepszych studentów. W uzasadnieniu pisma szczegółowo wyjaśniono poszczególne zarzuty. W odpowiedzi na w.w. pismo organ złożył pismo z dnia 18 września 2018 r., w którym wniósł o oddalenie skargi w całości, po szczegółowym odniesieniu się do zarzutów pełnomocnika skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 173 ust.1 pkt 3, art.175 ust.2 i 4, art.177 ust.4, art.181 ust.1 i ust.3-4 w zw. z art.207 ust.1 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm.), a nadto art. 104 § 1 i 107 k.p.a. Przepis art. 173 ust.1 pkt 3 ustawy o szkolnictwie wyższym stanowi, że student może ubiegać się o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa w formie stypendium rektora dla najlepszych studentów. Zgodnie z art.175 ust. 2 ustawy, stypendia rektora dla najlepszych studentów są przyznawane na wniosek studenta przez rektora; a na mocy ust. 4, na wniosek właściwego organu samorządu studenckiego kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor przekazują uprawnienia w zakresie przyznawania stypendium socjalnego, stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych, zapomogi oraz stypendium rektora dla najlepszych studentów odpowiednio komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej. Stosownie do art.177 ust. 4, decyzje wydane przez komisje stypendialne i odwoławcze komisje stypendialne, o których mowa w art. 175 ust. 4 i art. 176 ust. 3, podpisują przewodniczący tych komisji lub działający z ich upoważnienia wiceprzewodniczący. Według art. 181 ust. 1ustawy, stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymywać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. W myśl ust.3, o przyznanie stypendiów, o których mowa w ust. 1 i 2, student może ubiegać się nie wcześniej niż po zaliczeniu pierwszego roku studiów. Zgodnie z ust. 4, o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów lub stypendium ministra za wybitne osiągnięcia może ubiegać się również student pierwszego roku studiów drugiego stopnia rozpoczętych w terminie roku od ukończenia studiów pierwszego stopnia, który spełnił kryteria określone odpowiednio w ust. 1 lub 2 na ostatnim roku studiów pierwszego stopnia. Na mocy w.w. przepisów ustawodawca zadecydował o wyposażeniu organów uczelni w kompetencje do decydowania o przyznaniu studentowi stypendium. Decyzja w sprawie przyznania stypendium jest tzw. decyzją uznaniową, o czym świadczy brzmienie przepisu art. 181 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, iż organ ma w sprawie prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, jednakże wybór taki nie może być dowolny, lecz musi wynikać z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w następnej kolejności jego wyczerpującego uzasadnienia. Przepis art. 207 ust. 1 ww. ustawy obliguje organy uczelni, aby do podejmowanych decyzji w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, stosować odpowiednio przepisy k.p.a. Przyznanie stypendium należy niewątpliwie do kategorii spraw, o których mowa w tym przepisie. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza konieczność zachowania przez organ zasad postępowania administracyjnego, niezbędnego do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Chociaż w świetle wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych, decyzje organów uczelni nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzje organów administracji publicznej, to jednak, skoro zostały poddane kontroli pod względem zgodności z prawem prowadzonej przez sądy administracyjne (art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym), muszą one spełniać wymogi umożliwiające przeprowadzenie takiej kontroli. Oznacza to, że organy uczelni w postępowaniu w sprawie przyznania stypendium winny przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego i respektować podstawowe jego założenia. Powinny zatem czynić ustalenia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania stypendium należycie uzasadnić, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Kontrola sądowa rozstrzygnięć podejmowanych w ramach uznania administracyjnego ogranicza się do tego, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem, z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego. Ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie w zakresie ustalenia, czy organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, albowiem podejmowanie decyzji uznaniowej nie może oznaczać dowolności i arbitralności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Należy mieć na względzie, że postępowanie o przyznanie stypendium dla najlepszych studentów jest postępowaniem konkursowym. Organ uczelniany nie prowadzi więc postępowania wyjaśniającego w klasycznym rozumieniu tego pojęcia (stosując pełne spektrum dowodowe), lecz ogranicza się do oceny wniosków i dołączonych do nich dokumentów, i na tej podstawie dokonuje gradacji dokonań poszczególnych aktywności studenta. Z powodu ograniczonej liczby stypendiów, mogą być one przyznane tylko niektórym studentom, tym, którzy uzyskali najwyższą punktację osiągnięć. W celu uzyskania stypendium student jest obowiązany do złożenia kompletnego i wolnego od wad formalnych wniosku, wraz z załącznikami, będącymi potwierdzeniami osiągnięć naukowych. We wniosku student szczegółowo wskazuje, na podstawie jakich osiągnięć należy mu przyznać stypendium, czym jednocześnie określa zakres postępowania. Złożenie nowego wniosku dowodowego w postępowaniu II instancji jest możliwe tylko w granicach wniosku. Zasadą jest więc, że Skarżąca wszystkie wnioski i dokumenty powinna złożyć we wniosku wszczynającym postępowanie. W sprawie niniejszej jednak K. N. dopiero w toku postępowania drugoinstancyjnego złożyła wnioski, nie dotyczące osiągnięć, na podstawie których pierwotnie wniosła o przyznanie jej stypendium, dlatego zostały one uznane za niezwiązane z wnioskiem o przyznanie stypendium. Komisja miała więc prawo odmówić przeprowadzenia wniosku z nowych dokumentów. Wyłącznie na studencie- stosownie do art. 207 ustawy o szkolnictwie wyższym- spoczywa ciężar złożenia prawidłowego pod względem formalnym i merytorycznym wniosku, ze wskazaniem jego podstaw i zakresu. Brak (niezłożenie) załącznika, potwierdzającego osiągnięcie, oznacza, że organ ma obowiązek przyjąć, że osiągnięcie to nie zostało przez studenta uzyskane. Jeżeli student złoży kilka załączników, potwierdzających osiągnięcia, komisja ma obowiązek przyjąć, że jest to zbiór kompletny, i na tej podstawie wyliczyć osiągnięcia studenta. Dokładne dokumentowanie osiągnięć jest wyłącznym obowiązkiem studenta, a ponieważ mają one zazwyczaj znaczenie pozauczelniane, komisja nie jest w stanie sama z siebie wiedzieć lub ustalać, jakie osiągnięcia uzyskał konkretny student. O prawidłowości powyższego rozumowania świadczy § 10 regulaminu, podkreślający, że to student ubiegający się o stypendium ma obowiązek właściwego skompletowania dokumentów, stanowiących podstawę do rozpatrywania wniosków i ich terminowe dostarczenie. Ponieważ Skarżąca dostarczyła powoływane dokumenty dopiero w postępowaniu przed komisją II instancji, organ I instancji nie miał możliwości wypowiedzenia się co do nich. Jak podkreśla się w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 28.06.2016 r., I OSK 1328/16), organ orzeka według stanu prawnego, określonego dla danego postępowania konkursowego i według dowodów ustalonych na datę końcowego terminu składania wniosków. Nadto, stosownie do art. 174 ust. 4 ustawy o szkolnictwie wyższym, postępowanie konkursowe ma na celu wyłonienie maks. 10% najlepszych studentów z każdego kierunku. Sporządzenie list rankingowych jest możliwe tylko wtedy, gdy komisja posiada wszystkie dokumenty od studentów najpóźniej w dniu orzekania w I instancji. Nie jest możliwe uzupełnianie postępowania dowodowego przez Komisję odwoławczą, gdyż naruszałoby to zasady, określone w art. 174 ust. 4 ustawy o szkolnictwie wyższym. Sąd nie ma wątpliwości, że z tego punktu widzenia oceniana zaskarżona decyzja i postępowanie, w którym została wydana, są prawidłowe. Nieuzasadnione są zatem zarzuty naruszenia przez organ art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie dowodów w postaci zaświadczeń dotyczących osiągnięć naukowych skarżącej; oraz art.136 k.p.a. przez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego uzupełniającego mimo wniosku skarżącej. Niezrozumiały jest również zarzut naruszenia art.139 k.p.a. poprzez pogorszenie sytuacji studentki, polegające na nie uznaniu wcześniej uznanego zaświadczenia, dotyczącego publikacji studentki. Zarówno organ I, jak i II instancji, wydały negatywne dla Skarżącej orzeczenia, nie wiadomo zatem, w jaki sposób jej sytuacja uległa pogorszeniu w toku postępowania przed komisją II instancji. Nie naruszono zasady dwuinstancyjności (art.15 k.p.a.), gdyż zadaniem organu II instancji było jedynie skontrolowanie decyzji organu I instancji. Jak już wyżej była mowa, postępowanie przed komisjami jest uregulowane w ustawie o szkolnictwie wyższym, w zakresie kompetencji organów II instancji zasada pełnego, merytorycznego rozpoznania sprawy nie znajduje zastosowania. Komisja odwoławcza nie może bowiem gromadzić własnego materiału dowodowego, jej zadaniem była ocena całości wniosku skarżącej, co zresztą zostało przez Komisję dokonane. Dowody przedstawione przez Skarżącą w postępowaniu odwoławczym nie były związane z jej wnioskiem i stanowiły niedopuszczalną zmianę podstaw jej wniosku. Ponieważ komisja utrzymała w mocy decyzję komisji I instancji, nie musiała szczegółowo powtarzać wszystkich ustaleń i konkluzji, zawartych w decyzji organu I instancji. Ponieważ jednak skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuciła brak zamieszczenia w decyzji wszystkich jej elementów koniecznych, w szczególności odnoszących się do liczby punktów, przyznanych za poszczególne osiągnięcia, liczby osób, które otrzymały stypendium na jej roku, liczby osób, studiujących na jej roku, w decyzji komisji odwoławczej zawarto te informacje. W szczególności komisja poinformowała, że na roku studentki minimalny próg, uprawniający do otrzymania stypendium, wynosił 862 pkt, a zgodnie z Regulaminem i ustawą o szkolnictwie wyższym, stypendium otrzymuje nie więcej niż 10% studentów danego roku na danym kierunku. W tym zakresie więc należy uznać, że decyzja komisji odwoławczej zawierała wszystkie żądane przez skarżącą informacje. Ponieważ § 34 ust.7 Regulaminu stanowi, że nie więcej niż 10% studentów każdego roku danego kierunku może otrzymać stypendium rektora dla najlepszych studentów, istotniejszy jest fakt, czy studentka uzyskała minimalną liczbę punktów, wyliczoną zgodnie z § 34 ust.1 Regulaminu. W przypadku Skarżącej tak się nie stało, ponieważ minimalna liczba punktów na jej roku i kierunku wynosiła 862 punkty. Jak zresztą nadmieniono, nawet gdyby doliczyć skarżącej punkty za osiągnięcia, nie przedstawione we wniosku o przyznanie stypendium, a dopiero w postępowaniu odwoławczym, i tak nie osiągnęłaby ona minimalnej liczby punktów, uprawniającej do uzyskania stypendium naukowego. W sprawie nie doszło więc do naruszenia powołanych w piśmie pełnomocnika skarżącej przepisów § 31, § 32, § 33 ani § 34 Regulaminu. Nie doszło też do naruszenia art. 104 w zw. z art.107 k.p.a., gdyż decyzja organu II instancji, oceniana w związku z utrzymaną nią w mocy decyzją organu I instancji, zawierała wszystkie elementy konieczne, w szczególności odniesienia do poszczególnych zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, próg punktowy uprawniający skarżącą do otrzymania stypendium. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została więc oparta na obowiązujących przepisach prawa, nie miała charakteru dowolnego, nie naruszono zatem art. 8 k.p.a. Organ nie naruszył art.10 k.p.a.: zawiadomienie o zakończeniu postępowania było zbędne, wobec niemożności składania nowych zaświadczeń i modyfikowania wniosku dowodowego. Zawiadomienie o zakończeniu postępowania nie ma wpływu na realizację żadnych praw skarżącej w toku postępowania odwoławczego. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 173 ust.1 pkt 3 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym (poprzez odmowę przyznania studentce stypendium rektora dla najlepszych studentów), gdyż skarżąca nie spełniła kryteriów, określonych w regulaminie tzn. nie osiągnęła minimalnej liczby punktów, uprawniających do jego uzyskania. Sąd nie stwierdził również naruszenia § 31, § 32, § 33, § 34 Regulaminu pomocy materialnej dla studentów oraz załącznika numer 9 Regulaminu pomocy materialnej dla studentów [...] w W.. Wyliczenie punktów za osiągnięcia było prawidłowe. Niezadowolenie studentki z wyników i kwestionowanie zaskarżonych decyzji jest zrozumiałe, ale z uwagi na brak uchybień procesowych i merytorycznych, zaskarżona decyzja okazała się prawidłowa. W tej sytuacji Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.