II SA/Wa 796/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] marca 2009 r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Komendanta Stołecznego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., cofającej pozwolenie na broń myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Komendant Stołeczny Policji [...] w dniu [...] stycznia 2009 r. cofnął M. K. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z uzyskaniem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2008 r., uznającego M. K. winnym popełnienia czynu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, tj. tego, że w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w wysokości [...] zł na szkodę [...] w W., w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą [...] zawarł umowę na leasing wózka widłowego, który to przedmiot w rzeczywistości nie istniał. M. K. został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności, zaś Sąd warunkowo zawiesił jej wykonanie na okres 2 lat tytułem próby oraz wymierzył mu grzywnę. Organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy daje podstawę do cofnięcia M. K. pozwolenia na broń palną myśliwską w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dyspozycja powyższych przepisów nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny. Dalej organ wskazał, że norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia na broń. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że M. K. dopuścił się przestępstwa przeciwko mieniu. W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że M. K. nie przestrzegał prawa, przez co dopuścił się przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a jest to przestępstwo, z którym ustawodawca wprost związał obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że popełnione przez niego przestępstwo stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powołany wyżej artykuł 18 ust. 1 pkt 2 stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy, a pkt 6 stanowi, iż chodzi tu o osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Użyte w przepisie określenie "uzasadniona obawa" należy do kategorii ogólnej, w ramach której mieszczą się wymienione w tym przepisie egzemplifikacje. W orzecznictwie panuje spór, czy wyliczenie przestępstw określonych w pkt 6 ust. 1 art. 15 jest wyliczeniem zamkniętym, czy też redakcja przepisu pozwala na poszerzenie tego katalogu. W ocenie Sądu, w ograniczonym zakresie można tę kategorię poszerzyć, gdy materiał dowodowy wskazuje na bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw niewymienionych w ustawie o broni i amunicji a uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić należy, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny. Również podkreślenia wymaga, że dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu Państwa do stosowania środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. W kontekście powyższych rozważań podkreślenia wymaga także, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, bezsporne jest, że skarżący dopuścił się popełnienia przestępstwa umyślnego, za które został skazany prawomocnym wyrokiem. Niewątpliwie popełnił przestępstwo przeciwko mieniu. Sąd zgadza się z oceną organu, iż zebrany materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że skarżący wykazuje negatywną postawę wobec porządku prawnego, a dowody zgromadzone w sprawie wskazują na brak jego poszanowania. W niniejszej sprawie organ wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń wykazał i uzasadnił, że skarżący nie daje rękojmi, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Jeszcze raz należy odnieść się do redakcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Określa on bowiem najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazuje, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu". Niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymieniony w grupie pierwszej – jest szerszy i obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak więc można przyjąć, że wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyróżnia się "podkategorię" osób, których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których taka uzasadniona obawa istnieje. W stosunku do tej kategorii osób organ nie musi przeprowadzać oceny. W stosunku zaś do pozostałych osób organ musi dokonać oceny, czy istnieje ta uzasadniona obawa (...) oraz czy osoby takie dają rękojmię oraz wykazują podwyższone morale, co w sprawie niniejszej prawidłowo uczynił. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.