II SA/Wa 797/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W treści skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powołaną na wstępie decyzję Komendanta Głównego Policji, R. G., reprezentowany przez adwokata, zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu uznał, iż wniosek o wstrzymanie jest niezasadny. Przywołując regulację art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że przepis ten stanowi wyjątek od zasady wykonalności decyzji ostatecznych i jako taki winien być interpretowany ściśle. Zdaniem pełnomocnika, skarżący nie wskazał żadnej okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zwrócić uwagę, iż każda decyzja (akt administracyjny) wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji wywołuje dla skarżącego negatywne konsekwencje. Natomiast, by możliwym było zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, w pierwszej kolejności strona jest zobowiązana wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zatem jednoznacznie wynikać istnienie związku przyczynowego pomiędzy jej wykonaniem a pojawieniem się jednej z okoliczności wymienionej w treści art. 61 § 3. Tymczasem w niniejszej sprawie, choć skarżący zamieścił w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, to nie przytoczył przy tym żadnych okoliczności na poparcie tego wniosku, a tym samym nie udowodnił istnienia takiego związku. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.