II SA/Wa 797/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Konrad Łukaszewicz Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy – oddala skargę – Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu "skargi" z dnia 15 listopada 2018 r. dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy oraz ponowne przeliczenie wysokości powyższego ekwiwalentu, odmówił skarżącemu A. K. wznowienia postępowania dotyczącego wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. W uzasadnieniu podał, że wypłata ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy/dodatkowy nie była przedmiotem postępowania administracyjnego i nie skończyła się wydaniem ostatecznej decyzji w myśl kodeksu postępowania administracyjnego, zatem nie ma podstaw do wszczęcia postępowania. W zażaleniu z dnia [...] grudnia 2018 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący – wskazując na swój przebieg służby – podał, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K7/15, art. 115a ustawy o Policji stanowiący podstawę ustalenia i wypłaty mu powyższego ekwiwalentu został uznany za niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jaki ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia. Z kolei zgodnie z art. 115a § 1 k.p.a., można żądać postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą na podstawie którego została wydana decyzja. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone łub zmienione. Ponadto w myśl tego przepisu można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (§ 1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Jednakże powołane regulacje prawne mają zastosowanie wyłącznie do postępowań zakończonych wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej (ewentualnie ostatecznego postanowienia). Tymczasem wypłata ekwiwalentu, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, a także określenie wysokości tego ekwiwalentu w wymiarze wskazanym w art. 115a ustawy o Policji, jest czynnością materialno – techniczną organu, która nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (postanowienia) (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt IOSK 542/13). W przypadku zatem wypłacenia policjantowi zwalnianemu ze służby w Policji wskazanego ekwiwalentu pieniężnego w danej wysokości, a więc wobec braku decyzji administracyjnej w tej sprawie, wznowienie postępowania jest niedopuszczalne, co oznacza, że złożenie wniosku w takim zakresie może skutkować jedynie wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a., bowiem Komendant Wojewódzki Stołeczny Policji nie prowadził w stosunku do skarżącego postępowania administracyjnego w przedmiocie wypłaty wskazanego ekwiwalentu pieniężnego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej. Wobec powyższego nie może nastąpić żądane wznowienie takiego postępowania. W skardze z dnia 18 marca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. K. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów w postaci odmowy wznowienia postępowania twierdząc, że w jego sprawie postanowiono o wypłacie ekwiwalentu czynnością materialno – techniczną, podczas gdy w przypadku innych funkcjonariuszy przyznawano ekwiwalent ostateczną decyzją administracyjną, co powoduje, że mają obecnie otwartą drogę do wznowienia postępowania, a co narusza konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa. W odpowiedzi na skargę Komendanta Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 2096), w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Natomiast w myśl art. 145a § 1 k.p.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Stosownie zaś do treści art. 149 § 3 k.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Zatem – jak wynika z analizy wskazanych już wyżej przepisów art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. – przedmiotem wznowienia postępowania, które stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnej, jest decyzja, a nie sprawa administracyjna. Takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2010 r. sygn. akt 1649/09 – LEX nr 597339). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący A. K. w dniu [...] listopada 2018 r. wniósł o wznowienia postępowania w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy oraz ponowne przeliczenie wysokości powyższego ekwiwalentu. Nie budzi również wątpliwości, że Trybunał Konstytucyjny – a na co powoływał się skarżący – wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz. U. z 2018, poz. 2102), uznał art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia za niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. A zatem skarżący wskazał na podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145a § 1 k.p.a. Jednakże nie wskazał, że w wyżej wymienionej sprawie zapadła jakakolwiek decyzja ostateczna, o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a. lub 145a § 1 k.p.a. i jest to oczywiste dla Sądu, bowiem wypłata ekwiwalentu, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, a także określenie wysokości tego ekwiwalentu w wymiarze wskazanym w art. 115a ustawy o Policji, jest czynnością materialno – techniczną organu, która nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (postanowienia) (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt IOSK 542/13). Stąd też z tak skonstruowanego, a powyżej opisanego wniosku skarżącego o wznowienie "sprawy", nie zakończonej ostateczną decyzją w wyżej wymienionym przedmiocie wynikało, że przedmiotem wznowienia postępowania, które stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnej, miała być nie decyzja, a "sprawa" w której taka decyzja w tym przedmiocie nie została wydana. Podkreślić w tym miejscu należy, że tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie (art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a.). Innymi słowy, wyliczenie i wypłata ekwiwalentu na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 2 ustawy o Policji w wymiarze wykazanym w art. 115a ustawy o Policji, jest czynnością z zakresu administracji publicznej, a skoro ma ona charakter techniczny, to nie stosuje się trybu wznowienia, który właściwy jest tylko dla decyzji administracyjnych określonych w art. 145 i 145a k.p.a. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302), należało orzec, jak w sentencji wyroku.