II SA/Wa 797/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2025 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] Prezes Agencji Mienia Wojskowego (dalej: "Prezes AMW", "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) dalej: "k.p.a.", art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 98 i 1907) oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 23 ust. 9 pkt 4 i art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1270), dalej: "ustawa o zakwaterowaniu", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (dalej: "Dyrektor OR AMW", "organ I Instancji") z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] o odmowie przyznania S.G. (dalej: "Skarżący") odprawy mieszkaniowej w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji Prezes AMW wskazał, że st. sierż. S.G. w dniu 7 listopada 2024 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...] z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Do wniosku załączył: rozkaz personalny Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej; zaświadczenie o wysłudze lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, jaką żołnierz posiadał w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej, wydane przez Zastępcę Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...]; rozkaz personalny Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] o wyznaczeniu na stanowisko służbowe zajmowane w dniu wskazanym we wniosku do wyliczenia odprawy mieszkaniowej; odpis przebiegu służby wojskowej z akt personalnych żołnierza z dnia [...] października 2024 r.; odpisy skrócone aktów: małżeństwa S. i I.G. z dnia [...] listopada 2024 r. oraz urodzenia ich wspólnych dzieci - synów F. i A., sporządzone w dniach [...] marca 2010 r. i [...] lipca 2017 r.; zaświadczenia o zameldowaniu ww. osób na pobyt stały pod adresem wskazanym we wniosku, wydane w dniach 30 maja i 8 lipca 2019 r. oraz dokumentację dotyczącą tytułu prawnego do posiadanej nieruchomości - akt notarialny z dnia[...]czerwca 2017 r. (Repertorium A nr [...]) z zawiadomieniem o nadaniu numeru porządkowego dla budynku mieszkalnego położonego na tej nieruchomości. W dniu 3 grudnia 2024 r. Skarżący przekazał do Oddziału Regionalnego AMW w [...] zaświadczenie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia 26 listopada 2024 r. o uprawnieniu do emerytury wojskowej. Ze złożonego przez Skarżącego wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej wynika, że zarówno on jak i jego małżonka, nie skorzystali z uprawnień, o których mowa w art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu. Skarżący do wyliczenia odprawy mieszkaniowej wskazał we wniosku dzień 30 października 2024 r. i oświadczył, że tym dniu zajmował stanowisko służbowe w Jednostce Wojskowej nr [...] o stopniu etatowym st. sierżant, zgodnie z rozkazem personalnym Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] oraz posiadał członków rodziny, o których mowa w art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu, tj. małżonkę I. G., syna [...] (ur. [...] lutego 2010 r.), syna A. (ur. [...] lipca 2017 r.), z którymi zamieszkiwał na dzień wskazany do wyliczenia odprawy pod adresem [...]. Skarżący do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał przydziału lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego. Zastępca Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w wydanym zaświadczeniu potwierdził, iż Skarżący w dacie zwolnienia ze służby wojskowej posiadał łączną wysługę 15 lat, 3 miesiące i 6 dni, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową. Szczegółowy przebieg służby Skarżącego został wskazany w załączonym do wniosku odpisie przebiegu służby wojskowej z akt personalnych żołnierza z dnia [...] października 2024 r. Zgodnie z ww. dokumentem Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową w dniach: [...] stycznia 2010 r. - [...] stycznia 2012 r. - w [...]; [...] stycznia 2012 r. - [...] kwietnia 2012 r. - w Jednostce Wojskowej Nr [...]; [...] maja 2012 r. - [...] maja 2023 r. - w Komendzie Rejonowej Policji. Od dnia [...] sierpnia 2023 r. został powołany do zawodowej służby wojskowej w [...] Brygadzie [...] w [...] (garnizon [...]), na stanowisku służbowym podoficer sztabowy z zaszeregowaniem do stopnia etatowego starszy sierżant. Skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] października 2024 r. i przeniesiony do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, na podstawie ostatecznego rozkazu personalnego Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...]. Od dnia 1 listopada 2024 r. Skarżący posiada uprawnienia do emerytury wojskowej, przyznanej na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2024 r., poz. 242). Uwzględniając powyższe decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] Dyrektor OR AMW odmówił przyznania Skarżącemu odprawy mieszkaniowej w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że Skarżącemu nie przysługuje odprawa mieszkaniowa w związku z wystąpieniem negatywnej przesłanki, o której mowa w art. 23 ust. 9 pkt. 4 ustawy o zakwaterowaniu. Skarżący od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] maja do 2023 r. pełnił służbę w innej formacji mundurowej, tj. w Policji. Po okresie służby w Policji Skarżący od dnia [...] sierpnia 2023 r. został powołany do czynnej służby wojskowej i po zwolnieniu go z tej służby w dniu [...] października 2024 r. nie posiada wymaganych 10 lat służby wojskowej, liczonej od dnia powołania go do tej służby, a jedynie 1 rok, 2 miesiące i 2 dni. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi również wyłączenie stosowania art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu przewidziane w art. 816 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o Obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248). Pismem z dnia 24 lutego 2025 r. Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji podnosząc, iż nabył prawo do emerytury wojskowej i tym samym spełnia kluczową przesłankę warunkującą przyznanie odprawy mieszkaniowej. Pomimo, iż w latach 2012-2023 pełnił służbę w Policji, to powołanie do zawodowej służby wojskowej nastąpiło w 2010 r., a więc przed rozpoczęciem pełnienia służby w Policji. Podniósł, że odprawa mieszkaniowa nie jest należna, jeżeli żołnierz został zwolniony z czynnej służby wojskowej przed upływem 10 lat od dnia powołania do tej służby w przypadku, gdy powołanie do czynnej służby wojskowej nastąpiło po okresie służby w Policji, a zatem zupełnie odmiennie niż w jego sprawie, bowiem zawodową służbę wojskową pełnił od 2010 r., zaś służbę w Policji rozpoczął w 2012 r. Organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję błędnie zinterpretował art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu oraz art. 816 ustawy o obronie Ojczyzny. Skoro bowiem powołanie do służby wojskowej nastąpiło w 2010 r., czyli przed wejściem w życie ustawy o obronie Ojczyzny, to wyłączenie prawa do odprawy mieszkaniowej żołnierzy zawodowych - byłych funkcjonariuszy innych formacji mundurowych, którzy nie posiadają minimum 10 lat czynnej służby wojskowej, w przypadku Skarżącego nie ma zastosowania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] marca 2025 r. Prezes AMW wskazał, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy, w tym w szczególności przebieg służby wojskowej i służby w innej formacji mundurowej, tj. Policji, nie jest sporny. Skarżący został powołany z dniem [...] stycznia 2010 r. do służby wojskowej i pełnił tę służbę do dnia [...] kwietnia 2012 r. W okresie: [...] maja 2012r. - [...] maja 2023 r. Skarżący pełnił służbę w Policji. Następnie Skarżący, jako były funkcjonariusz Policji, został powołany z dniem [...] sierpnia 2023 r. do zawodowej służby wojskowej, zaś z dniem [...] października 2024r. został zwolniony z tej służby i przeniesiony do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Od dnia 1 listopada 2024 r. Skarżący posiada uprawnienia do emerytury wojskowej. Organ II instancji wskazał, że w art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu ustawodawca zawarł wyłączenie ograniczające przyznanie odprawy mieszkaniowej w przypadku żołnierza, który nie pełnił zawodowej czynnej służby wojskowej przez okres minimum 10 lat, gdy powołanie do tej służby wojskowej nastąpiło po okresie służby w innej formacji mundurowej (m.in. w Policji). Już sama wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że dla potrzeb przyznania odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 23 ust. 1 ww. ustawy, przy spełnieniu warunków w nim określonych, zwalniany ze służby żołnierz wnioskujący o odprawę mieszkaniową, musi legitymować się nie krótszym niż 10 lat okresem pełnienia zawodowej czynnej służby wojskowej, od dnia powołania go do tej służby w przypadku, gdy powołanie do czynnej służby wojskowej nastąpiło po okresie służby m.in. w Policji. Ustawodawca dla określenia ram czasowych (10 lat) posłużył się w art. 23 ust. 9 pkt 4 ww. ustawy pojęciem "od dnia powołania do czynnej służby wojskowej", jako konkretnego stosunku służbowego w ramach zawodowej czynnej służby wojskowej, zaistniałego po okresie służby w Policji (i innych formacjach mundurowych), a nie od jakiegokolwiek okresu (bądź sumy okresów) pełnienia służby wojskowej. Zdaniem organu II instancji, za przyjęciem prezentowanej wykładni tego przepisu przemawia uzasadnienie do projektu ustawy o obronie Ojczyzny (nr IX 2052), zmieniającej przepisy ustawy o zakwaterowaniu. Proponowane zmiany w art. 23 ustawy o zakwaterowaniu poprzez uzależnianie przyznania odprawy od 10-letniej wysługi czynnej służby wojskowej w przypadku żołnierzy powołanych do czynnej służby wojskowej po okresie służby m.in. w Policji, miały na celu ograniczenie przypadków rezygnacji z dalszego pełnienia służby wojskowej po krótkim (2-3-letnim) okresie jej pełnienia. Nie sposób pominąć, że podstawowym warunkiem przyznania odprawy mieszkaniowej, o którym mowa w art. 23 ustawy o zakwaterowaniu, jest nabycie przez zwolnionego żołnierza zawodowego prawa do emerytury wojskowej (wymóg minimum 15 lat). Z tych względów trudno uznać, aby odprawa mieszkaniowa wypłacana była na takich samych zasadach wszystkim żołnierzom zawodowym bez uwzględnienia przesłanki negatywnej z art. 23 ust. 9 pkt 4 ww. ustawy. Prowadziłoby to do uprzywilejowania żołnierzy zawodowych posiadających wysługę służby wymaganą do nabycia emerytury wojskowej, do których zaliczane są (sumowane) okresy pełnienia służby w innych formacjach mundurowych (m.in. w Policji), w stosunku do żołnierzy zawodowych, którzy wysługę 15 lat nabywają służąc nieprzerwanie wyłącznie w Siłach Zbrojnych RP. Ustawodawca w sposób racjonalny wprowadził zatem ograniczenie prawa do odprawy mieszkaniowej, w stosunku do żołnierzy zawodowych - byłych funkcjonariuszy innych służb mundurowych - powołanych do czynnej służby wojskowej po okresie służby w innej formacji mundurowej (m.in. w Policji), którzy nie będą posiadać minimum 10 lat czynnej służby wojskowej. Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, nieuzasadniony jest zarzut dokonania przez organ I instancji błędnych ustaleń polegających na przyjęciu, że powołanie Skarżącego do służby wojskowej nastąpiło z dniem [...] sierpnia 2023 r. w sytuacji, gdy po raz pierwszy do służby wojskowej Skarżący powołany został w dniu [...] stycznia 2010 r. Skarżący pomija bowiem fakt, że warunek pełnienia minimum 10 lat czynnej służby wojskowej, przewidziany w art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, odnosi się odpowiednio do okresu od dnia powołania do tej służby po okresie służby w innej formacji mundurowej. Nie ulega wątpliwości, że Skarżący, jako były funkcjonariusz Policji, został powołany z dniem [...] sierpnia 2023 r. do czynnej zawodowej służby wojskowej, a tym samym okres służby wojskowej od dnia powołania do tej służby do dnia zwolnienia ze służby wojskowej wynosi 1 rok, 2 m-ce i 2 dni. W tych okolicznościach również ograniczenie stosowania przepisu art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, przewidziane w art. 816 ustawy o obronie Ojczyzny, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Podsumowując organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organ I instancji prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa materialnego i stwierdził, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do odprawy mieszkaniowej w związku z wystąpieniem negatywnej przesłanki, o której mowa w art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu. Pismem z dnia 25 września 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezesa AMW z dnia [...] marca 2025 r. zarzucając naruszenie: - art. 23 ust. 9 pkt. 4 ustawy o zakwaterowaniu poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie i uznanie, że wskazane w tym przepisie powołanie do czynnej służby wojskowej, gdy nastąpiło po okresie służby w Policji, dotyczy ostatniego aktu powołania żołnierza, a nie wcześniejszego, pierwotnie wywołującego skutek w postaci rozpoczęcia przez żołnierza pełnienia czynnej służby wojskowej, - art. 816 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie i uznanie, że wskazane w przepisie powołanie do zawodowej służby wojskowej przed dniem wejścia w życie ustawy, dotyczy tego powołania, które nastąpiło po okresie służby w Policji, podczas gdy nie wynika to wprost z treści przepisu, a brak odniesienia się przez ustawodawcę wprost do powołania po okresie służby w Policji nakazuje przyjąć, że przepis dotyczy któregokolwiek powołania, które nastąpiło przed jego wejściem w życie. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz zobowiązanie tego organu do wydania, w terminie nieprzekraczającym 30 dni, decyzji zmieniającej decyzję organu I instancji uwzględniającej wniosek Skarżącego i przyznającej mu wypłatę odprawy mieszkaniowej, - zasądzenie od Prezesa AMW na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skargi pełnomocnik podniósł w szczególności, że wykładnia art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, dokonana przez organy obu instancji, pomija specyfikę stanu faktycznego niniejszej sprawy i sytuację Skarżącego. Jakkolwiek bowiem Skarżący został powołany do czynnej służby wojskowej w roku 2023 po okresie wcześniejszej służby w Policji, to jednak pierwsze powołanie do czynnej służby wojskowej nastąpiło już w roku 2010 r., tj. przed rozpoczęciem okresu służby w Policji. Zdaniem Skarżącego, ani ww. przepis, ani inne przepisy ustawy o zakwaterowaniu nie precyzują, o które powołanie do służby wojskowej chodzi i czy na pewno ogranicza się ono do tego ostatniego, które nastąpiło przed zwolnieniem ze służby wojskowej. Żadna z zastosowanych metod wykładni (językowa, celowościowa, funkcjonalna) nie daje jednoznacznej odpowiedzi w tej kwestii. Również art. 816 ustawy o obronie Ojczyzny nie precyzuje, którego powołania dotyczy, tj. czy ostatniego przed zwolnieniem z czynnej służby wojskowej czy wcześniejszego (pierwotnego, pierwszego). Brak precyzyjnego sformułowania prowadzi do wniosku, że przepis powinien być wykładany literalnie. Zgodnie z taką wykładnią powołanie Skarżącego do czynnej służby wojskowej nastąpiło już w roku 2010 r., tj. przed wejściem w życie ustawy o obronie Ojczyzny i art. 816 tej ustawy. Zatem nawet gdyby przyjąć, że organy uprawnione były do zastosowania wobec Skarżącego wyłączenia z art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, to wyłączenie to nie mogło mieć zastosowania wskutek wprowadzenia jednocześnie "wyłączenia od wyłączenia" na podstawie art. 816 ustawy o obronie Ojczyzny. Podobnie jak w przypadku art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, przyjęcie za prawidłową wykładnię organów prowadziłoby do sytuacji pokrzywdzenia żołnierzy, którzy byli powołani i odbywali czynną służbę wojskową jeszcze przed wstąpieniem do służby w Policji (tj. na skutek ich zrównania z sytuacją żołnierzy, którzy dopiero po okresie służby w Policji po raz pierwszy zostali powołani do czynnej służby w wojsku). W odpowiedzi na skargę Prezes AMW wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] marca 2024 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...] z dnia [...] lutego 2025 r., nie naruszają prawa. Z okoliczności sprawy prawidłowo ustalonych przez organ wynika, że Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową w okresach: [...] stycznia 2010 r. - [...] stycznia 2012 r. - w [...]; [...] stycznia 2012 r. - [...] kwietnia 2012 r. - w Jednostce Wojskowej Nr [...]. Następnie, w okresie[...] maja 2012r. - [...] maja 2023 r. Skarżący pełnił służbę w Policji. Od dnia [...] sierpnia 2023 r. został powołany do zawodowej służby wojskowej w [...] Brygadzie [...] w [...]. W dacie zwolnienia ze służby wojskowej ([...] października 2024 r.) Skarżący posiadał łączną wysługę 15 lat, 3 miesiące i 6 dni, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową. Przy czym, jak wynika z powyższych ustaleń, Skarżący pełnił służbę w innej formacji mundurowej (Policji) od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] maja 2023 r. i po tym okresie został powołany do zawodowej służby wojskowej od dnia [...] sierpnia 2023 r. Okres czynnej służby wojskowej po okresie służby w Policji wynosi 1 rok, 2 miesiące i 2 dni. Powyższe okoliczności faktyczne nie są sporne pomiędzy stronami. Spór dotyczy wykładni art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który to przepis wyłącza prawo do odprawy mieszkaniowej żołnierza zawodowego - byłego funkcjonariusza innych formacji mundurowych w sytuacji, gdy na dzień zwolnienia ze służby nie posiada on minimum 10 lat czynnej służby wojskowej, a także art. 816 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, który ogranicza stosowanie wyłączenia z art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu w zakresie odprawy mieszkaniowej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu, odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, z wyjątkiem żołnierza, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4a (tj. żołnierza pełniącego służbę wojskową w trakcie kształcenia w uczelni wojskowej, z uwzględnieniem żołnierzy zawodowych skierowanych do kształcenia w uczelni wojskowej w czasie pełnienia przez nich zawodowej służby wojskowej), 1) zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej; 2) który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej. W myśl art. 23 ust. 9 ustawy o zakwaterowaniu, odprawa mieszkaniowa nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu oraz osobom, o których mowa w ust. 3, jeżeli żołnierz: 1) skorzystał z uprawnień w przypadkach określonych w ust. 6 i art. 21 ust. 6; 2) został zwolniony z czynnej służby wojskowej na skutek skazania prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego; 3) został zwolniony z czynnej służby wojskowej na skutek orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym; 4) został zwolniony z czynnej służby wojskowej przed upływem 10 lat od dnia powołania do tej służby w przypadku, gdy powołanie do czynnej służby wojskowej nastąpiło po okresie służby w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Służbie Celno-Skarbowej, Służbie Celnej, Służbie Wywiadu Wojskowego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego lub Urzędzie Ochrony Państwa. Stosownie natomiast do art. 816 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, przepisu art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 713 niniejszej ustawy (tj. ustawy o zakwaterowaniu) nie stosuje się do żołnierzy, którzy zostali powołani do zawodowej służby wojskowej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Wykładnia powołanych wyżej przepisów dokonana przez organ jest prawidłowa. Przepis art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu przewiduje negatywną przesłankę ograniczającą przyznanie odprawy mieszkaniowej w przypadku żołnierza, który nie pełnił czynnej służby wojskowej przez okres minimum 10 lat, gdy powołanie do tej służby wojskowej nastąpiło po okresie służby w innej formacji mundurowej (m.in. w Policji). Przepis ten jest jednoznaczny w swej treści i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Z przepisu tego wprost wynika, że dla potrzeb przyznania odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, przy spełnieniu warunków w nim określonych, zwalniany ze służby żołnierz wnioskujący o odprawę mieszkaniową, musi legitymować się nie krótszym niż 10 lat okresem pełnienia czynnej służby wojskowej, od dnia powołania go do tej służby w przypadku, gdy powołanie do czynnej służby wojskowej nastąpiło po okresie służby w innej formacji mundurowej m.in. w Policji. Jak trafnie wskazał organ, w przepisie tym ustawodawca - dla określenia ram czasowych wprowadzonego ograniczenia (10 lat) - posłużył się pojęciem "od dnia powołania do czynnej służby wojskowej". Ustawodawca wskazał zatem na konkretny okres pełnienia czynnej służby wojskowej, wynikający z nawiązania stosunku służbowego po okresie służby w innej formacji mundurowej (Policji), a nie na jakikolwiek inny okres (bądź sumę okresów) pełnienia służby wojskowej. W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (druk sejmowy nr IX 2052), wskazano, iż "w art. 23 tej ustawy (ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP) wprowadzono zmianę, w wyniku której uzależniono uprawnienie do otrzymania odprawy mieszkaniowej od czasu służby w przypadku żołnierzy powołanych do czynnej służby wojskowej po okresie służby w Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Urzędu Ochrony Państwa. Proponuje się w przypadku tych żołnierzy uzależnić ich uprawnienie do odprawy mieszkaniowej od 10-letniej wysługi czynnej służby wojskowej. Powyższe skutkować będzie ograniczeniem przypadków rezygnacji z dalszego pełnienia służby wojskowej po krótkim (2-3 - letnim) okresie jej pełnienia". Nie ma zatem racji Skarżący zarzucając organowi dokonanie błędnej wykładni art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu. Okoliczność, że Skarżący po raz pierwszy został powołany do czynnej (zawodowej) służby wojskowej w dniu [...] stycznia 2010 r. nie ma znaczenia dla trafności podjętego przez organ rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania odprawy mieszkaniowej w związku ze zwolnieniem ze służby. Warunek pełnienia minimum 10 lat czynnej służby wojskowej, przewidziany w art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, odnosi się bowiem do okresu od dnia powołania do tej służby po okresie pełnienia służby w innej formacji mundurowej. W przypadku Skarżącego okres ten (po okresie pełnienia służby w Policji) wyniósł 1 rok, 2 miesiące i 2 dni. Jak trafnie zauważył organ, podstawowym warunkiem przyznania odprawy mieszkaniowej, o którym mowa w art. 23 ustawy o zakwaterowaniu, jest nabycie przez zwolnionego żołnierza zawodowego prawa do emerytury wojskowej (wymóg minimum 15 lat). Przyjęcie stanowiska Skarżącego oznaczałoby, że odprawa mieszkaniowa wypłacana byłaby na takich samych zasadach wszystkim żołnierzom zawodowym bez uwzględnienia przesłanki negatywnej z art. 23 ust. 9 pkt 4 ww. ustawy. Prowadziłoby to do uprzywilejowania żołnierzy zawodowych posiadających wysługę służby wymaganą do nabycia emerytury wojskowej, do której zaliczane są (sumowane) okresy pełnienia służby w innych formacjach mundurowych (m.in. w Policji), w stosunku do żołnierzy zawodowych, którzy wysługę 15 lat nabywają służąc nieprzerwanie wyłącznie w Siłach Zbrojnych RP. Celem ustawodawcy, jak wynika z powołanego wyżej uzasadnienia do projektu ustawy o obronie Ojczyny, było wprowadzenie ograniczenia prawa do odprawy mieszkaniowej, w stosunku do żołnierzy zawodowych - byłych funkcjonariuszy innych służb mundurowych - powołanych do czynnej służby wojskowej po okresie służby w innej formacji mundurowej (m.in, w Policji), którzy nie będą legitymować się okresem minimum 10 lat czynnej służby wojskowej. Nie ma również racji Skarżący podnosząc, iż w okolicznościach faktycznych sprawy ma zastosowanie art. 816 ustawy o obronie Ojczyzny. Jak wynika z akt sprawy Skarżący został powołany do zawodowej służby wojskowej (po okresie służby w Policji) w dniu [...] sierpnia 2023 r., a zatem po wejściu w życie ustawy o obronie Ojczyzny, co miało miejsce w dniu 23 kwietnia 2022 r. Oznacza to, że ograniczenie wyłączenia zawartego w art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, przewidziane w art. 816 ustawy o obronie Ojczyzny, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Wbrew twierdzeniu Skarżącego okoliczność powołania go do zawodowej służby wojskowej po raz pierwszy w 2010 r. jest prawnie obojętna z punktu widzenia zastosowania art. 816 ww. ustawy. Przepis ten należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on stosowanie art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu tylko wobec tych żołnierzy, którzy - po okresie służby w innej formacji mundurowej - zostali powołani do zawodowej służby wojskowej przed dniem wejścia w życie ustawy o obronie Ojczyzny. Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Organ dokonał prawidłowej wykładni art. 23 ust. 9 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu oraz art. 816 ustawy o obronie Ojczyzny. Poczynił również prawidłowe ustalenia faktyczne w oparciu o pełny materiał dowodowy stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienie podjętych w sprawie decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.