II SA/Wa 799/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Grochowska - Jung Sędziowie WSA - Stanisław Marek Pietras - Janusz Walawski (spr.) Protokolant - Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - M. G., powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] o wypowiedzeniu mu stosunku zawodowej służby wojskowej. Wnioskodawca zarzucił, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.), które polegało na niewykazaniu przez organ, iż poszukiwano dla niego stanowiska służbowego, a tym samym, iż nie istniała możliwość wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] stycznia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] o wypowiedzeniu wnioskodawcy stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził m.in., iż wnioskodawca nie ma racji twierdząc, że nie poszukiwano dla niego innego stanowiska służbowego w innych niż macierzysta jednostkach organizacyjnych resortu Obrony Narodowej. Wobec powyższego uznano, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu M. G. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej, po rozpoznaniu wniosku ww. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] marca 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą, uznając, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, o co wnosił M. G. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi wniesionej przez ww. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, iż powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przepisów postępowania, określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Podnosząc te zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w przypadku nieuwzględnienia jego skargi przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja Ministra Obrony Narodowej odpowiadają prawu. Na wstępie stwierdzić należy, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, wszczynanym w nowej sprawie, w której nie orzeka się co do istoty sprawy, rozstrzygniętej decyzją objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Minister Obrony Narodowej orzeka zatem w tym postępowaniu wyłącznie jako organ kasacyjny, którego zadaniem jest ustalenie, czy decyzja, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności, obarczona jest wadami wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa. W rozpoznawanej sprawie Minister Obrony Narodowej prawidłowo stwierdził, że nie została spełniona przesłanka rażącego naruszenia prawa, wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa - na co we wniosku o wszczęcie postępowania powoływał się skarżący - i w konsekwencji zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...]. Pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, z racji ich wyczerpującego wyliczenia, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83, OSNPG 1984/10, poz. 15, str. 26). Zgodnie z art. 156 § 1 Kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W postępowaniu nadzorczym organ rozpatruje sprawę wyłącznie w granicach zakreślonych przytoczonym przepisem, co oznacza, że nie rozpatruje tej sprawy co do jej istoty. Z treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku zawodowej służby wojskowej, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że podstawy swojego żądania skarżący upatruje w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela pogląd organu, że decyzja Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku zawodowej służby wojskowej nie jest dotknięta taką wadą. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym oraz w poglądach doktryny przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 1997 r., sygn. akt III SA 422/96, Glosa 1998, nr 10, str. 29). O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie gdy jego waga jest znacznie większa, niż stabilność ostatecznej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III ARN 22/95). Wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie niniejszej nie zachodzi naruszenie prawa o takim kwalifikowanym charakterze. Sąd za prawidłową uznaje ocenę dokonaną przez Ministra Obrony Narodowej, zgodnie z którą treść decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nie pozostaje w oczywistej i wyraźnej sprzeczności z treścią art. 78 ust. 2 pkt 2 wymienionej ustawy, powołanego jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Argumenty podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skardze mogłyby stanowić podstawę do badania prawidłowości decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, gdyby zostały podniesione w odwołaniu od tej decyzji. Nie jest to jednak przedmiotem niniejszej sprawy. Argumenty przywołane przez skarżącego nie czynią zasadnym zarzutu rażącego naruszenia prawa, co warunkuje stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym nie zasługują one na uwzględnienie. Zarzuty te, w ocenie Sądu, nie mogły prowadzić do uznania przez Ministra Obrony Narodowej, że decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.