II SA/Wa 8/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: K.p.a., po rozpatrzeniu żądania [...] M. K., dotyczącego stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. w części dotyczącej ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego na dzień [...] grudnia 1999 r., decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] września 2012 r. ww., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Komendant wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 1999 r. Komendant Miejski Policji w R., na podstawie art. 6a ust. 1 i art. 6f w zw. z art. 29 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 30, poz. 179 z późn. zm.), wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego m.in. z dniem [...] grudnia 1999 r. przyjął M. K. do służby w Policji, mianował go na stanowisko służbowe oraz ustalił wysokość uposażenia, a także zaliczył ww. do wysługi lat na dzień [...] grudnia 1999 r. okresy w łącznym wymiarze 8 lat, 3 miesięcy i 1 dnia. Komendant Wojewódzki Policji w R. decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. w części dotyczącej ustalenia ww. wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego na dzień [...] grudnia 1999 r. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w R. w swojej decyzji ustalił ww. łączną wysługę lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. [...] grudnia 1999 r. w wymiarze 1 dnia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki Policji w R. wskazał na brak podstawy prawnej, pozwalającej wliczyć do pełnej wysługi lat okres prowadzenia własnej działalności gospodarczej. Wymienione rozstrzygnięcie zostało doręczone funkcjonariuszowi w dniu [...] września 2011 r., a w dniu [...] stycznia 2012 r. ww. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji KWP w R. z dnia [...] września 2011 r., jednocześnie dołączając do przedmiotowego wniosku odwołanie z dnia [...] stycznia 2012 r. od ww. decyzji KWP w R. KGP postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego KWP w R. z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu ww. sprawy KGP postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r. Następnie wnioskiem z dnia [...] lipca 2012 r. [...] M. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności decyzji KWP w R. z dnia [...] września 2011 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wymienionej decyzji ww. zarzucił rażące naruszenie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] grudnia 1999 r., której nieważność stwierdzono, została wydana i funkcjonuje w obrocie prawnym), art. 104 § 1 K.p.a. (poprzez załatwienie w postępowaniu nadzwyczajnym sprawy w trybie zwykłym i ustalenie na nowo wysługi lat), art. 6 K.p.a. (poprzez błędne przyjęcie, że Komendant Miejski Policji w R., orzekając w dniu [...] grudnia 1999 r., rażąco naruszył przepisy § 4 rozporządzenia, które weszło w życie w 2002 r.) oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (poprzez ponowne rozpatrzenie sprawy ustalenia wysługi lat w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji). Ponadto wskazał, że KWP w R. bezpodstawnie żąda, na podstawie zaskarżonej decyzji, zwrotu przez M. K. uposażenia zasadniczego za okres, który na podstawie tejże decyzji podlega niezaliczeniu do wysługi lat. Po przeprowadzeniu postępowania Komendant Główny Policji w dniu [...] września 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] września 2011 r. W dniu [...] września 2012 r. M. K., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do KGP wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. ostateczne decyzje administracyjne nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko i wyłącznie w trybach nadzwyczajnych oraz w przypadkach określonych wprost w K.p.a. lub w przepisach szczególnych. Jednym z trybów wzruszenia decyzji administracyjnej jest stwierdzenie jej nieważności. Następuje ono, gdy decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym i samodzielnym postępowaniem administracyjnym. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości dotyczących prawa materialnego, jak również w mniejszym stopniu procedury administracyjnej. KGP wskazał, że KWP w R., stwierdzając w decyzji z dnia [...] września 2011 r. nieważność rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. w części dotyczącej ustalenia funkcjonariuszowi wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, oparł swoje rozstrzygnięcie na istniejącej podstawie prawnej – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Komendant zaznaczył, że dopuszczane jest stwierdzenie nieważności decyzji w części. Organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie organ nie dysponuje pełną wersją rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., a jedynie potwierdzonym za zgodność z oryginałem wyciągiem z tej decyzji, jednak tego typu brak, wobec innych danych znajdujących się w aktach osobowych funkcjonariusza, nie daje podstaw do stwierdzenia, że powołany rozkaz personalny w ogóle nie został wydany i nie funkcjonuje w obrocie prawnym. KGP zauważył również, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że KMP w R., ustalając funkcjonariuszowi, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., wysługę lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, zaliczył do tej wysługi okres prowadzenia przez ww. własnej działalności gospodarczej od [...] października 1991 r. do [...] grudnia 1999 r. (8 lat, 2 miesiące, 28 dni). Komendant podkreślił, że uregulowania prawne obowiązujące na dzień wydania powołanej decyzji, podobnie jak przepisy obecnie obowiązujące, nie przewidywały możliwości zaliczenia okresu takiej działalności do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego policjanta. Ponadto, zarówno w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] nie istniały, jak i obecnie nie istnieją odrębne przepisy prawa, na mocy których okres prowadzenia działalności gospodarczej podlegałby wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Z powyższych względów zaliczenie rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. funkcjonariuszowi do wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego okresu prowadzenia działalności gospodarczej od [...] października 1991 r. do [...] grudnia 1999 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności § 74 ust. 2 zarządzenia nr 29 MSWiA z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Przedmiotowe zaliczenie w konsekwencji spowodowało zawyżenie wysokości wzrostu uposażenia policjanta z tytułu wysługi lat. W ocenie organu II instancji, jest to wada o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W związku z powyższym stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego w stosownej części przez KWP w R. decyzją z dnia [...] września 2011 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w ocenie KGP, było działaniem prawidłowym. Organ odwoławczy dodał, że uchybieniem było powołanie się przez KWP w R. w uzasadnieniu wymienionej decyzji na rażące naruszenie przepisów rozporządzenia MSWiA z 06 grudnia 2001 r., podczas gdy faktycznie zostały rażąco naruszone odpowiadające im przepisy wcześniej obowiązującego zarządzenia nr 29 MSWiA z dnia 11 czerwca 1997 r., jednak tego typu nieprawidłowość nie może stanowić podstawy do uznania, że decyzja z [...] września 2011 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Komendant Główny Policji, odnosząc się do kwestii ponownego ustalenia w decyzji KWP w R. nr [...] z dnia [...] września 2011 r. funkcjonariuszowi wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, stwierdził, że postępowanie w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, nie może być łączone z postępowaniem prowadzonym w trybie zwykłym, jakim jest postępowanie zmierzające do ustalenia policjantowi wysługi lat (prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu tej wysługi). Zdaniem organu odwoławczego, nie można przyjąć, że połączenie w omawianym przypadku dwóch rozstrzygnięć w jednej decyzji stanowi wadę o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, uzasadniającą stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Organ II instancji podkreślił, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., z uwagi na rażące naruszenie prawa jest uznanie, że decyzja zawiera wady o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Skutki, które wywołała decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W ocenie Komendanta w przedmiotowej sprawie nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w sensie wystąpienia społecznych skutków naruszenia, powodujących, że nie jest możliwe zaakceptowanie zaskarżonej decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Pismem z dnia 12 listopada 2012 r. M. K., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości i stwierdzenie nieważności decyzji KWP w R. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w postaci: - art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że materiał dowodowy jest dostateczny do stwierdzenia, że istnieje decyzja, której dotyczy decyzja Komendanta Wojewódzkiego – tzn. decyzja KMP w R. z [...] grudnia 1999 r. nr [...]; - art. 104 § 1, art. 158 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że załatwienie w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji sprawy w trybie zwykłym i dokonanie na podstawie art. 158 K.p.a. zmiany wysługi lat poprzez orzeczenie o istocie sprawy nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; - art. 6 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że KMP w R., orzekając w dniu [...] grudnia 1999 r. rażąco naruszył prawo w postaci § 74 ust. 2 zarządzenia nr 29 MSWiA z 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego (Dz. Urz. MSW nr 5, poz. 49), podczas gdy przepis ten w ogóle nie był przez Komendanta Wojewódzkiego oceniany pod względem rażącego naruszenia prawa przez Komendanta Miejskiego, a decyzję oparto wyłącznie na twierdzeniu, iż rażąco naruszono prawo w postaci § 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), które weszło w życie w 2002 r., a więc po wydaniu decyzji w trybie zwykłym; - art. 104 § 1 i art. 15 K.p.a. poprzez dokonanie oceny prawnej wykraczającej poza ramy prowadzonego postępowania (w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego) i zastosowanie, w sposób właściwy dla toku instancji, przepisów § 4 rozporządzenia oraz § 74 ust. 2 zarządzenia, które mogły podlegać zastosowaniu wyłącznie przez KWP, jako organ prowadzący własne postępowanie nieważnościowe; - art. 107 § 1 K.p.a. poprzez: nieprawidłowe oznaczenie organu wydającego decyzję, nieprawidłowe określenie nazwiska pracownika (funkcjonariusza) działającego w imieniu organu, 2) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 93 ust. 2 zd. drugie Konstytucji RP - poprzez wydanie decyzji opartej na źródle prawa niestanowiącym prawa powszechnie obowiązującego, określonym w art. 6 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 78 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ zasadnie nie dopatrzył się przesłanek świadczących o wydaniu decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2011 r. z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należało odnieść się do przedmiotu ww. decyzji. Komendant Wojewódzki Policji, działając jako organ nadrzędny, dokonał oceny rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] grudnia 1999 r. przez pryzmat regulacji art. 156 K.p.a. Dopatrując się rażącego naruszenia prawa przy ustalaniu wysługi lat funkcjonariusza stwierdził nieważność przedmiotowego rozkazu w tym zakresie. Należy zgodzić się z organem, że dla oceny ww. materii właściwym podmiotem był Komendant Wojewódzki Policji. Inaczej natomiast rzecz się ma w odniesieniu do drugiej części rozstrzygnięcia z [...] września 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji dokonał tam bowiem ustalenia wysługi lat policjanta. Podejmując to działanie, wszedł zaś w zakres przedmiotowy, zawarowany dla właściwości Komendanta Miejskiego Policji, który jest organem pierwszej instancji dla materii dokonywania ustaleń co do wysługi lat funkcjonariusza. Tym samym, rozstrzygając ww. kwestię, Komendant Wojewódzki Policji wyszedł poza swoje funkcjonalne umocowanie. To doprowadziło do rezultatu, iż kwestię ustalenia wysługi lat rozstrzygał organ, który winien działać w drugiej instancji, rozpoznając odwołania od rozkazów personalnych Komendanta Miejskiego Policji. Tym samym strona została de facto pozbawiona możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia organu odnośnie materii ustalenia wysługi lat. Komendant Wojewódzki Policji, wydając decyzję z [...] września 2011 r., naruszył więc zasadę dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 K.p.a. Pozbawił bowiem stronę możliwości oceny poprawności rozstrzygnięcia w omawianym zakresie przez dwa, różnie usytuowane hierarchicznie organy administracji. Zgodnie z ugruntowanym od lat orzecznictwem sądów administracyjnych, naruszenie art. 15 K.p.a. jest traktowane jako noszące znamiona naruszenia prawa o charakterze rażącym, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Pogląd taki wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wydanego już 10 kwietnia 1989 r. w sprawie o sygn. akt II SA 1198/88 (ONSA 1989, nr 1, poz. 36), stwierdzając, że wydanie decyzji z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności obowiązującej w postępowaniu administracyjnym - art. 15 K.p.a. - godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela i musi być oceniane jako rażące naruszenie prawa. Także w uzasadnieniu wyroku z 02 grudnia 1986 r., wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA 620/86 (GP 1987, nr 21, str. 8), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., pociągającym za sobą stwierdzenie nieważności decyzji. Podzielając konkluzje wynikające z powyższej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, tutejszy Sąd uznał, iż w zaskarżonej decyzji organ błędnie ocenił naruszenie prawa, do którego doszło przy wydawaniu decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2011 r., polegające na rozstrzygnięciu po raz pierwszy przez organ drugiej instancji, materii, w której właściwym był Komendant Miejski Policji. Wbrew bowiem stanowisku organu, ww. naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest wadą o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, uzasadniającą stwierdzenie nieważności takiej nieprawidłowej decyzji. Co zaś się tyczy pozostałych zarzutów skargi, to tutejszy Sąd nie podzielił przedstawionej tam argumentacji. W szczególności uznać należało, że organ stwierdzając nieważność części rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 1999 r. nie musiał dysponować oryginałem tego rozstrzygnięcia. Treści zawarte w tym rozkazie nie były bowiem sporne. Jak się wydaje nie powinna także budzić wątpliwości kwestia wejścia do obrotu prawnego tego rozkazu personalnego, skoro skarżący od chwili jego wydania pełnił służbę w Policji. Kwestionowanie w chwili obecnej przez pełnomocnika strony skuteczności przyjęcia skarżącego do służby byłoby więc działaniem na niekorzyść reprezentowanej strony. Brak jest też możliwości skutecznego uznania, że w dniu orzekania o nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji, policjant posiadał dwie pozytywne decyzje dotyczące wysługi lat. Byt prawny nowego ustalenia wysługi lat uzależniony był bowiem od wyeliminowania z obrotu prawnego wcześniejszego ustalenia w tym zakresie. W obrocie prawnym nie występowały więc dwa, konkurencyjne względem siebie, rozstrzygnięcia dotyczące tej samej kwestii. Na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut nieprawidłowego oznaczenia organu, wydającego skarżoną decyzję. Oznaczenie znajdujące się na decyzji umożliwia bowiem poprawne ustalenie tego, jaki organ jest autorem danego rozstrzygnięcia, o czym świadczy choćby sposób oznaczenia organu w niniejszej skardze. Nadto, dodane w nagłówku decyzji słowo "Rzeczpospolita Polska" nie może być traktowane przez racjonalnego odbiorcę, jako część nazwy własnej organu. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do uwzględnienia wykładni stanu prawnego i faktycznego, zaprezentowanej przez tutejszy Sąd w niniejszym uzasadnieniu.