II SA/Wa 803/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2006 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego 1) oddala skargę; 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi K. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o obowiązujący podatek VAT w stawce 22% to jest 52, 80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne świadczone w ramach prawa pomocy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], mając za podstawę art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w związku z art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. P. od decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż T. P. została po raz kolejny zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu [...] września 2004 r. Na mocy decyzji z dnia [...] września 2004 r. nr [...] Starosta Powiatu w G. orzekł o uznaniu T. P. za osobę bezrobotną z dniem [...] września 2004 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] września 2004 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Prawo do zasiłku T. P. utraciła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania od dnia [...] września 2005 r. W dniu [...] grudnia 2005 r. skarżąca złożyła w urzędzie pracy pismo, które potraktowane zostało jako wniosek o przyznanie prawa zasiłku przedemerytalnego. Na mocy decyzji Starosty Powiatu w G. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] odmówiono T. P. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, od której skarżąca wniosła odwołanie. W uzasadnieniu niniejszej decyzji Wojewoda [...] podniósł, iż zgodnie z art. 150a ust. 1 powołanej wyżej ustawy, prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie do art. 150a ust. 2 prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Zgodnie natomiast z art. 37j ust. 1 tej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie, która spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiada okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet lub posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Tymczasem, z dokumentacji T. P. wynika, iż do dnia 31 grudnia 2001 r. legitymowała się ona okresem uprawniającym do zasiłku 29 lat 9 miesięcy i 24 dni, natomiast po doliczeniu okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych łączny okres uprawniający do zasiłku wynosi 29 lat 11 miesięcy i 1 dzień, co stanowi mniej niż wymagany okres 30 lat. Jednocześnie, Wojewoda [...] wskazał, iż okres pobierania zasiłku chorobowego, przypadający po okresie zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania pozarolniczej działalności, zgodnie z art. 24 ust. 2 cytowanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie jest wliczany do okresu uprawniającego do zasiłku. Powołana decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi T. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca stwierdziła, iż decyzja ta jest niesprawiedliwa i krzywdząca, gdyż z posiadanych przez nią dokumentów wynika, iż osiągnęła odpowiedni staż, a zatem spełnia warunki do uzyskania prawa do zasiłku. Niezrozumiałe dla skarżącej jest także pomijanie przez organ okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, który to okres powinien być – jej zdaniem – wliczony do wspomnianego stażu. Wskazała również, iż nie zaliczono także okresu zatrudnienia bezpośrednio po przebywaniu na zasiłku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz wskazał na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Oznacza to, że sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast zgodnie ze wspomnianym ust. 2 tego artykułu prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na treść art. 37 j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Rozpatrując niniejszą sprawę Wojewoda [...] ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, iż skarżąca na dzień 12 stycznia 2002 r. udokumentowała staż pracy wynoszący 29 lat 9 miesięcy i 24 dni. Po zaliczeniu pobieranego zasiłku w okresie od [...] grudnia 2001 r. do [...] stycznia 2002 r. okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego wynosi 29 lat 11 miesięcy i 1 dzień, w tym zaś 11 lat 11 miesięcy i 10 dni zostało przez T. P. przepracowane w szczególnych warunkach. Ponadto, bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy miało przedstawienie przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji zaświadczenia z dnia [...] sierpnia 2004 r. wystawionego przez pracodawcę, gdyż zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. okres pobierania zasiłku chorobowego przypadający po ustaniu zatrudnienia nie jest okresem uprawniającym do zasiłku. Zdaniem Sądu organ właściwie ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie i dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego w oparciu o ten stan i obowiązujące przepisy prawa. Zgodzić się bowiem należy z organem, iż powołane przepisy mają charakter bezwzględny i o ile skarżąca nie legitymuje się wymaganym w ustawie wskazanym wyżej okresem uprawniającym do uzyskania zasiłku przedemerytalnego, to prawo do tego zasiłku nie może jej zostać przyznane. Odmienne stanowisko organu, w świetle dokonanych ustaleń okoliczności faktycznych, naruszałoby bowiem prawo. Ponadto rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż organ prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a przede wszystkim podjął wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Oparł się o zgromadzony w sposób właściwy materiał dowodowy, uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznając za nieistotne dla rozstrzygnięcia. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, należy uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i wydana w I instancji decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] zostały podjęte zgodnie z prawem. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.