II SA/Wa 804/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Maria Werpachowska Andrzej Góraj (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi W. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę. Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...].04.2010 r. skarżący został zwolniony ze stanowiska [...], i z dniem [...].05.2010 r. mianowany na stanowisko służbowe [...]. Dnia [...].11.2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. wydał rozkaz personalny mocą którego obniżył funkcjonariuszowi dodatek służbowy o kwotę [...] zł z uwagi na zmianę zakresu obowiązków. Rozpoznając odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...].01.2011 r. uchylił rozkaz personalny z dnia [...].11.2010 r., w części dotyczącej daty obniżenie dodatku służbowego, oraz ustalił tę datę na dzień [...].02.2011 r., utrzymując w mocy w pozostałej części skarżony rozkaz personalny. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał fakt zmniejszenia zakresu obowiązków służbowych policjanta. Od powyższego rozstrzygnięcia funkcjonariusz wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 7 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu obywatela, - art. 8 k.p.a. przez naruszenie zaufania obywatela do organów Państwa polegające na wskazaniu sprzecznych ze sobą podstaw wydanych decyzji, oraz nieustosunkowanie się do twierdzeń strony, - art.107 § 3 k.p.a. poprzez błędne jego niezastosowanie polegające na niezajęciu przez organ stanowiska co do wszystkich faktów i dowodów wskazanych w odwołaniu, - art. 10 k.p.a. przez niezastosowanie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i wydanie rozkazów personalnych w czasie przebywania policjanta na zwolnieniach lekarskich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację prezentowaną w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny stanu faktycznego przez pryzmat przepisu paragrafu 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6.12.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. 01. 152. 1732.). Zgodnie z brzmieniem wyżej powołanej normy prawnej, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz realizacji zadań i czynności służbowych ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Prawodawca uzależnił więc przyznanie omawianego dodatku od trzech przesłanek: 1. jakości wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, 2. charakteru i zakresu obowiązków służbowych, 3. rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Tak więc każda z powyższych przesłanek może rzutować na przyznanie i wysokość dodatku służbowego. Dodatkowo, w paragrafie 8 ust. 7 omawianego rozporządzenia, znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie stosownie do dyspozycji paragrafu 9 ust. 5 tego rozporządzenia, prawodawca wprowadził możliwość obniżenia omawianego dodatku w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych. Tym samym dodatkowo podkreślił znaczną wagę drugiej spośród ww. przesłanek, dla ustalenia wysokości dodatku służbowego. Na przesłanki opisane w paragrafie 9 ust.2 przedmiotowego rozporządzenia należy również spojrzeć przez pryzmat ich charakteru. Pierwsza przesłanka odwołuje się do subiektywnej oceny przez przełożonego, jakości pracy policjanta. Kolejne przesłanki odwołują się zaś obiektywnie do istniejących okoliczności, jak zakres obowiązków, czy rodzaj kwalifikacji. To zaś oznacza, iż decyzje oparte na tych obiektywnych przesłankach, znacznie łatwiej poddają się kontroli. Odnoszą się bowiem do okoliczności, które można bez niejasności, w sposób czytelny zweryfikować. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż niesporne jest, że rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].04.2010 r. skarżący został zwolniony ze stanowiska [...], i z dniem [...].05.2010 r. mianowany na stanowisko służbowe [...]. Okolicznością niekwestionowaną jest również to, że dla nowego stanowiska służbowego, właściwy jest mniejszy zakres obowiązków niż ten, jaki obowiązywał dla stanowiska poprzednio piastowanego. Poza sporem jest również to, że po mianowaniu na nowe stanowisko, ze skarżącego został zdjęty obowiązek prowadzenia, w ramach doskonalenia zawodowego, szkoleń podległej mu komórki. W świetle powyższego, jako zasadna jawi się konkluzja organu, iż zaszły przesłanki uzasadniające obniżenie dodatku służbowego, o jakich mowa w § 8 ust. 7 analizowanego rozporządzenia. Zaistniała bowiem obiektywna okoliczność, z którą prawodawca powiązał wysokość omawianego dodatku. Podkreślić przy tym należy, iż organ wydając skarżony rozkaz personalny, nie dokonywał oceny jakości wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych. Nie był do tego zobowiązany, gdyż wystarczające dla obniżenia dodatku służbowego jest dokonanie ograniczenia zakresu obowiązków służbowych. Sposób sformułowania § 9 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia, posłużenie się zwrotem "w szczególności" oraz odesłanie do § 8 ust. 7 rozporządzenia wskazuje na to, iż intencją prawodawcy było uzależnienie wysokości dodatku służbowego, m.in. od zakresu zadań stojących przed funkcjonariuszem na danym stanowisku służbowym. W związku z powyższym, za pozostające bez wpływu na wynik sprawy uznać należało zarzuty skargi, sprowadzające się do twierdzeń, że funkcjonariusz nie wykonywał nowych zadań i czynności służbowych. Jak już bowiem wyżej wskazano, sposób wykonywania obowiązków służbowych przez policjanta, jest przesłanką niezależną od zakresu obowiązków związanych ze służbą na konkretnym stanowisku służbowym. Tym samym, za bezprzedmiotowy należy uznać zarzut nieuwzględnienia interesu funkcjonariusza, który "przez cały okres służby nienagannie wywiązywał się ze swoich obowiązków". Sposób wywiązywania się z obowiązków służbowych przez funkcjonariusza, nie stanowił bowiem przesłanki uzasadniającej skarżoną decyzję. Za materię pozostającą w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy uznać należało podnoszony w skardze brak równorzędności dawnego i nowego stanowiska służbowego, przejawiający się różnym zakresem obowiązków służbowych. Kwestia oceny równorzędności stanowisk, nie podlega bowiem ocenie w postępowaniu dotyczącym obniżenia dodatku służbowego. Na marginesie można zaś zauważyć, iż zakres obowiązków służbowych jest tylko jednym z elementów, i to pośredniej natury, w oparciu o które możliwym jest ocenianie równorzędności stanowisk. Na poprawność skarżonego rozstrzygnięcia nie rzutuje także to, iż komisja lekarska oceniała zdolność funkcjonariusza do służby, tylko w odniesieniu do uprzednio zajmowanego stanowiska. Ta problematyka podlegać mogłaby jedynie weryfikacji w postępowaniu wywołanym skargą od rozkazu personalnego o zwolnieniu z dotychczasowego stanowiska i mianowaniu na nowe stanowisko. W ocenie tutejszego Sądu, na prawidłowość skarżonego rozstrzygnięcia nie wpływa fakt, iż organ nie odniósł się do wszystkich twierdzeń skarżącego, zawartych w odwołaniu. Zgodnie bowiem z treścią art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przesłanką do uchylenia decyzji jest tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wystarczy więc aby naruszenie prawa przez organ wpływało na wynik sprawy. Dodatkowo, musi ono na ten wynik wpływać w sposób istotny. Nieodniesienie się zaś przez organ do zarzutu odwołania, iż w dotychczasowej praktyce organ, nie uzależniał wysokości dodatku służbowego od zakresu obowiązków, choć stanowi naruszenie przepisów postępowania, lecz nie w wymiarze, który ma jakikolwiek wpływ (a zwłaszcza istotny wpływ) na wynik sprawy. Kryteria będące przedmiotem oceny organu w innych postępowaniach, pozostają w oderwaniu od istoty niniejszego postępowania. Podobnie, za okoliczność której nie sposób skutecznie przypisać waloru istotnego wpływu na wynik postępowania, uznać należało ograniczenie czynnego udziału strony w postępowaniu. Ustalenie przesłanki będącej podstawą skarżonego rozstrzygnięcia, było bowiem możliwe do dokonania przez organ w sposób samodzielny. Nadto ustalenie to nie było kwestionowane i jest zgodne z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz, iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).