II SA/Wa 806/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Joanna Kube (spr.), Iwona Dąbrowska, Iwona Maciejuk, , Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej – oddala skargę – Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.); zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P.K. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2017 r. i przeniesienia do rezerwy wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej za 2016 r., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i w tej części ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] czerwca 2017 r., a w pozostałej części utrzymał go w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że opiniowanie służbowe, w wyniku którego podoficerowi wystawiono ocenę ogólną dostateczną jest prawidłowe pod względem formalnym, bowiem opinię służbową sporządził osobiście bezpośredni przełożony w okresie przewidzianym ustawą, weszła ona do obrotu prawnego, a następnie stała się ostateczną. Zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.), żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej z powyższej przyczyny ma charakter fakultatywny, a decyzja wydana w tym przedmiocie jest uznaniowa, wymagająca uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. W toku postępowania organ odwoławczy ustalił, opierając się na opinii służbowej oraz dokumentach zgromadzonych w sprawie, że P.K. był dwukrotnie karany dyscyplinarnie: w dniu [...] czerwca 2016 r. naganą (za niewykonanie polecenia służbowego i za nieusprawiedliwione niestawienie się w miejscu służby) oraz w dniu [...] września 2016 r. upomnieniem (za niewykonanie polecenia służbowego). Ponadto żołnierz wykazywał brak zaangażowania w wykonywanie obowiązków służbowych, przejawiający się w bierności i braku samodzielności, jak również wywoływał konflikty międzyludzkie w plutonie. Ostatnie wyróżnienie podoficera miało miejsce w dniu [...] listopada 2012 r. (nagroda pieniężna). W ocenie organu odwoławczego postawa prezentowana przez podoficera wpływa negatywnie na morale żołnierzy oraz zdolność jednostki wojskowej do wykonywania zadań, a oddziaływanie to jest szczególnie szkodliwe z uwagi na zajmowane przez niego stanowisko dowódcze. Podkreślił, że wbrew twierdzeniu zawartemu w odwołaniu podoficer otrzymał już wcześniej ocenę ogólną dostateczną w opinii służbowej za okres od dnia [...] sierpnia 2010 r. do dnia [...] marca 2012 r., a w 2013 r. prowadzone było przeciwko niemu postępowanie karne za przestępstwo opisane w art. 217 § 1 k.k. (pobicie). Postępowanie to zostało warunkowo umorzone wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Organ wskazał, że podoficer nie zmienił swojej postawy nawet po złożeniu przez Komendanta Wydziału Żandarmerii Wojskowej w [...] wniosku o zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej. W dniu [...] stycznia 2017 r. zostało wszczęte wobec P.K. kolejne postępowanie dyscyplinarne za niewykonanie rozkazu, odmowę wykonania rozkazu i poniżanie podwładnego, a ponadto złożono zawiadomienie do prokuratury o popełnieniu przez niego przestępstwa opisanego w art. 351 K.k. w zw. z art. 353 K.k. (naruszenie nietykalności cielesnej podwładnego młodszego stopniem). Minister Obrony Narodowej stwierdził, że w niniejszej sprawie istnieje interes społeczny (potrzeby Sił Zbrojnych) przemawiający za zwolnieniem podoficera z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania przez niego dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, a sprzeciwiający się uwzględnieniu interesu podoficera, przejawiającego się w pozostawieniu go w służbie, pomimo otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Ponadto wyjaśnił, że decyzja zwolnieniowa powinna posiadać przymiot ostateczności, a zatem data zwolnienia powinna przypadać po doręczeniu żołnierzowi rozstrzygnięcia drugiej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.K. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2017 r., a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 136 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego i podzieleniu ustaleń organu I instancji przez organ odwoławczy, skutkujące nienależytym wyjaśnieniem jej stanu faktycznego i przyjęciem, że zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej jest w pełni uzasadnione, podczas gdy wniosku takiego ze zgromadzonego materiału dowodowego nie można wyprowadzić, a które to naruszenie miało wpływ na treść wydanej decyzji, 2. art. 80 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie skutkujące przyjęciem, że wykazywał brak zaangażowania w wykonywanie obowiązków służbowych, przejawiający się w bierności i braku samodzielności, jak również wywoływał konflikty międzyludzkie w plutonie, jego postawa wpływa negatywnie na morale żołnierzy oraz zdolność jednostki wojskowej do wykonywania zadań i oddziaływanie to jest szczególnie szkodliwe z uwagi na zajmowane stanowisko dowódcze, których to wniosków nie sposób wyprowadzić ze zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący wskazał, że organ nie udowodnił braku samodzielności lub bierności przy wykonywaniu przez niego obowiązków służbowych. Zaznaczył, że jest osobą odpowiedzialną, sumiennie podchodzącą do każdej zleconej pracy. W przypadku powstania wątpliwości co do sposobu wykonywania zadań służbowych na określonych stanowiskach korzystał z doświadczenia starszych stopniem żołnierzy prosząc o ich wyjaśnienie, co świadczy o sumienności i trosce o dobro jednostki wojskowej i podległych mu żołnierzy. Organ nie wskazał także żadnych przykładów konfliktów międzyludzkich rzekomo wywołanych przez niego w plutonie, ani nie podał podstawy takiego ustalenia, a zatem powoływanie się na takie argumenty jest krzywdzące i bezpodstawne. Podkreślił, że zawsze dbał o podległych mu żołnierzy i dobrą atmosferę w plutonie, przy zachowaniu właściwego stosunku w relacji przełożony-podwładny. Przyznał, że istnieją różnice zdań pomiędzy dowódcą, a podległymi żołnierzami, jednak sytuacji takich nie można rozpatrywać w kategorii konfliktów. Stwierdził, że powyższe ustalenia nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, ale także są sprzeczne z dotychczasowym przebiegiem służby wojskowej, podczas której był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany za nienaganną postawę i zaangażowanie w wypełnianie obowiązków służbowych. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja Ministra Obrony Narodowej nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 112 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.); zwanej dalej u.s.w., zgodnie z którym żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Szczegółowe warunki i tryb zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej określa rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 670 ze zm.). Stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w przypadku otrzymania ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej dowódca jednostki wojskowej może wystąpić z wnioskiem do organu zwalniającego, za pośrednictwem organu właściwego do wyznaczania na stanowisko służbowe, o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Do wniosku dołącza się ostateczną lub zweryfikowaną opinię służbową żołnierza (§ 12 ust. 2). W przypadku gdy organ zwalniający nie uwzględni wniosku, o którym mowa w ust. 1, wyznacza żołnierza na stanowisko służbowe albo kieruje do organu właściwego do wyznaczenia na stanowisko służbowe (§ 12 ust. 3). Natomiast zgodnie z art. 26 ust. 1 u.s.w. żołnierz zawodowy podlega corocznemu opiniowaniu służbowemu. Opiniowanie służbowe żołnierza zawodowego ma ocenić jego wywiązywanie się z obowiązków na stanowisku służbowym (art. 26 ust. 5 pkt 1 u.s.w.). Powołane przepisy wskazują, że otrzymanie przez żołnierza ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej może stanowić podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu właściwego organu, który może rozważać pozostawienie żołnierza w służbie mimo niskiej oceny. Jest to jednak uprawnienie organu, z którego ma prawo skorzystać. Jedynym kryterium, którym organ powinien się w tym względzie kierować jest dobro służby, a zatem warunkiem jaki właściwy organ musi zweryfikować jest istnienie ostatecznej lub zweryfikowanej opinii służbowej. Ocenia on wyłącznie czy opinia służbowa została wydana przez właściwy organ, czy podlega wykonaniu oraz czy zawarto w niej dostateczną ocenę ogólną o opiniowanym. Sprowadza się to w istocie do ustalenia, czy opinia spełnia prawem przewidziane warunki formalne, a tym samym czy można jej przypisać wartość dowodu, potwierdzającego wysokość przypisanej żołnierzowi oceny ogólnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt. I OSK 2732/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do zastosowania zatem tego przepisu w stanie faktycznym sprawy niezbędne było wykazanie, że skarżący podlegał opiniowaniu służbowemu, że otrzymał ogólną ocenę dostateczną i opinia ta jest ostateczna. Wskazać należy, że organ zwalniający nie ma w ogóle obowiązku na nowo weryfikować wyniku opiniowania i wykazywać, że żołnierz rzeczywiście zasłużył na otrzymaną ocenę. Opinia służbowa wydawana jest i podlega kontroli w odrębnym, przypisanym do tego trybie, odbywającym się w ramach wewnętrznych struktur organów wojskowych. Żaden przepis ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego nie dopuszcza możliwości kolejnej, dalszej jej weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. Tym samym organ orzekający o zwolnieniu ze służby nie jest uprawniony do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego celem zbadania zasadności i rzetelności ocen sformułowanych w opinii służbowej. We wskazanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że prawo opiniowania i oceniania żołnierzy oraz funkcjonariuszy innych służb mundurowych jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Ten zakres władzy służbowej pozostaje poza kontrolą sądową (art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. i art. 8 ust. 2 u.s.w.). Jak wynika z rozkazu dziennego nr [...] Komendanta Wydziału Żandarmerii Wojskowej w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. P.K. objął stanowisko służbowe [...] – [...] w Wydziale Żandarmerii Wojskowej w [...] w dniu [...] listopada 2015 r. Z obowiązkami na tym stanowisku służbowym zapoznał się w dniu [...] listopada 2015 r., a zatem wykonywał obowiązki na stanowisku służbowym przez okres co najmniej sześciu miesięcy, co oznacza, że został spełniony warunek dopuszczalności opiniowania określony w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 764). W sprawie bezsporne jest, że bezpośredni przełożony podoficera sporządził w dniu [...] października 2016 r. opinię służbową za 2016 r., w której wystawił skarżącemu ocenę ogólną dostateczną. Wobec odmowy jej przyjęcia przez podoficera w dniu [...] października 2016 r., odczytano mu jej treść i pouczono o prawie wniesienia odwołania do wyższego przełożonego w terminie czternastu dni. P.K. nie odwołał się od niej, przez co stała się ona ostateczna. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że ustawodawca przyznał organowi możliwość wyboru sposobu postępowania z żołnierzem, który otrzymał dostateczną ocenę okresową. W konsekwencji organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznając za nieistotne dla rozstrzygnięcia. W trakcie dokonywania oceny, organ zobligowany jest mieć na względzie słuszny interes obywateli oraz interes społeczny, zwłaszcza powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej, co w przypadku uznania administracyjnego ma szczególne znaczenie. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. W ramach uznania administracyjnego organ jest ponadto zobowiązany do przestrzegania przepisów K.p.a., a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Niezależnie od powyższego dodać należy, że uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. Sąd kontroluje, zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Wspomniane granice wytycza natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Pozostaje on poza kontrolą sądowoadministracyjną, która obejmuje wyłącznie kryterium legalności określone we art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W ocenie Sądu biorąc powyższe kryteria pod uwagę należy wskazać, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy dowódca jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił służbę, zwrócił się do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej, o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej ze względu na dostateczną ocenę z opinii służbowej za 2016 r. W treści wniosku wskazał, że P.K. w okresie podlegającym opiniowaniu, tj. do dnia [...] października 2016 r. dał się poznać jako żołnierz niezdyscyplinowany, o czym świadczą postępowania dyscyplinarne prowadzone wobec niego zakończone ukaraniem (nagana – niewykonanie polecenia służbowego i nieusprawiedliwione niestawienie się w miejscu pełnienia służby; upomnienie – niewykonanie polecenia służbowego). Ponadto nie przejawiał żadnej inicjatywy w realizacji zadań, brak mu samodzielności w podejmowaniu decyzji, wymaga stałego nadzoru i bezpośredniego kierowania, brak mu chęci do rozwoju i samokształcenia, nie interesuje się sprawami plutonu, brak mu predyspozycji dowódczych, nie prowadzi pracy szkoleniowej i motywacyjnej wobec podległych żołnierzy, a jego postawa nie może być dla nich przykładem. Jego zachowanie jest źródłem konfliktów wśród żołnierzy plutonu oraz innych komórek wewnętrznych Wydziału, a obowiązki zawodowe na zajmowanym stanowisku wykonuje na podstawowym, minimalnym poziomie poniżej oczekiwań. Podkreślił, że postawa skarżącego nie zapewnia poprawy postępowania, a ponadto obniża morale i dyscyplinę wojskową wśród żołnierzy plutonu oraz Wydziału Żandarmerii Wojskowej w [...]. W rozkazie personalnym zwalniającym P.K. ze służby Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej stwierdził, mając za podstawę ocenę dostateczną z opiniowania służbowego za 2016 r. oraz opinie przełożonych, że podoficer nie przejawia żadnej inicjatywy w realizacji zadań służbowych, brak mu samodzielności w podejmowaniu decyzji, wymaga stałego nadzoru i bezpośredniego kierowania, a jego zdyscyplinowanie nie rokuje poprawy, a zatem uzasadniony jest wniosek dowódcy jednostki o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej w zaskarżonej decyzji wskazał, że P.K. wykazuje brak zaangażowania w wykonywanie obowiązków służbowych, przejawiający się w bierności i braku samodzielności i wywołuje konflikty międzyludzkie w plutonie. Podał, że z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że skarżący był dwukrotnie karany dyscyplinarnie za przewinienia popełnione w okresie objętym opiniowaniem służbowym, tj. w listopadzie 2015 r. i w lutym 2016 r., a ostatnie wyróżnienie miało miejsce w dniu [...] listopada 2012 r. (nagroda pieniężna). Zaznaczył, że podoficer już wcześniej otrzymał ocenę ogólną dostateczną w opinii służbowej za okres od dnia [...] sierpnia 2010 r. do dnia [...] marca 2012 r., a w 2013 r. prowadzone było przeciwko niemu postępowanie karne za przestępstwo opisane w art. 217 § 1 k.k. (pobicie), które zostało warunkowo umorzone wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Podkreślił także, że podoficer nie zmienił postawy nawet po złożeniu przez Komendanta Wydziału Żandarmerii Wojskowej w [...] wniosku o zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej, bowiem w dniu [...] stycznia 2017 r. zostało wszczęte wobec skarżącego kolejne postępowanie dyscyplinarne za niewykonanie rozkazu, odmowę wykonania rozkazu i poniżanie podwładnego, a ponadto złożono zawiadomienie do prokuratury o popełnieniu przez niego przestępstwa opisanego w art. 351 k.k. w zw. z art. 353 k.k. (naruszenie nietykalności cielesnej podwładnego młodszego stopniem). Analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej należy stwierdzić, że organy przekonywująco i wszechstronnie podały dlaczego P.K. nie jest w stanie realizować w pełni zadań stawianych przed zawodowym żołnierzem. W ocenie Sądu opisany powyżej sposób pełnienia przez skarżącego służby wojskowej pozostawał w opozycji do potrzeb Sił Zbrojnych, których celem jest, by żołnierze wykazywali poważny i zaangażowany stosunek do wykonywanych zadań służbowych, traktując zawodową służbę wojskową jako swoje powołanie. Podkreślić należy, że nie jest rolą Sądu kształtowanie polityki kadrowej w Siłach Zbrojnych RP, bowiem decyzje w tym zakresie stanowią wyłączne kompetencje szeroko rozumianej kadry dowódczej, która ma m.in. możliwość inicjowania postępowań, których głównym celem jest dążenie do tego, aby zawodową służbę wojskową pełnili żołnierze o jak najwyższych kwalifikacjach, co znajduje potwierdzenie w sporządzanych opiniach okresowych. Zatem powołanie się na potrzeby Sił Zbrojnych i potrzebę racjonalnej polityki kadrowej uznać należy za wystarczające okoliczności uzasadniające zwolnienie ze służby żołnierza, który w okresowej opinii otrzymał ocenę dostateczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1192/06, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić należy, że subiektywne przekonanie skarżącego, iż został on nieobiektywnie oceniony przez przełożonych, nie mogą stanowić podstaw do uznania, że organ działał niezgodnie z prawem. W świetle powyższego nie sposób przyjąć, aby Minister Obrony Narodowej dokonał błędnej wykładni art. 112 ust. 1 pkt 4 u.s.w. i niewłaściwe zastosował ten przepis przekraczając granice uznania administracyjnego. Organ, w toku postępowania wziął pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i wskazał, jakie okoliczności, w tym także te rozpatrywane z punktu widzenia interesu Sił Zbrojnych RP, spowodowały, iż podjął decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Wobec tego nie sposób podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia wymienionych w niej przepisów K.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.