II SA/Wa 810/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 810/13 oraz wniosku adwokata J. S. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i rozkazu personalnego postanawia 1. odmówić uzupełnienia wyroku, 2. przyznać adwokatowi J. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 55,20 zł stanowiącą 23 % stawkę podatku od towarów i usług. W dniu 11 października 2013 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i rozkazu personalnego, pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 810/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. G. na wskazane wyżej postanowienie. Wnioskiem z dnia 15 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił do Sądu o uzupełnienie powyższego wyrok poprzez zamieszczenie rozstrzygnięcia co do wynagrodzenia w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że Sąd był zobowiązany do wydania orzeczenia w tym zakresie na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 ustawy). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Należy stwierdzić, że wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 810/13 nie zasługuje na uwzględnienie. Uzupełnienie wyroku może mieć miejsce jedynie w przypadkach określonych w art. 157 § 1 powołanej ustawy, tj. w sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie jest tego rodzaju orzeczeniem, które Sąd winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie. Żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zobowiązuje sądu do zawarcia rozstrzygnięcia w tym zakresie w tego typu orzeczeniu. Podstawy do takiego działania Sądu nie stanowi wskazany przez pełnomocnika skarżącego art. 250 powołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten nie zobowiązuje sądu do zamieszczenia w orzeczeniu kończącym postępowanie dodatkowego orzeczenia w zakresie przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu. Wskazuje on jedynie według jakich zasad pełnomocnik z urzędu otrzymuje takie wynagrodzenie. Wyjaśnić należy, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy może być rozpoznany przez wojewódzki sąd administracyjny odrębnym orzeczeniem, a co więcej może on być rozpoznany odrębnym orzeczeniem również po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy przed Sądem II instancji z uwzględnieniem udziału pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wniosek taki może również rozpoznać odrębnym orzeczeniem referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 cytowane ustawy). Reasumując stwierdzić należy, że Sąd w niniejszej sprawie nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu we wskazanym wyżej wyroku orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1. sentencji postanowienia. Powyższe rozważania odnoszą się wyłącznie do wniosku pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku i nie oznaczają, że Sąd nie może rozpoznać niniejszym postanowieniem złożonego na rozprawie wniosku przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy. Z akt sprawy wynika, że wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w W., jako pełnomocnik z urzędu J. G., adwokat J. S. brał udział w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (v. karty zapoznania z aktami, protokół z rozprawy przed Sądem z dnia 11 października 2013 r.), a tym samym dokonał czynności, której koszt ponosi Skarb Państwa według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Otóż w myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Do tej kategorii spraw należy także sprawa ze skargi J. G. Oznacza to zatem, że w niniejszej sprawie wynagrodzenie adwokata ustanowionego z urzędu wynosi 240 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów, uznano, że pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578 ze zm.) w zw. z powołanym § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, postanowiono, jak w pkt 2 w sentencji.