II SA/Wa 810/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant sekr. sąd. Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej na rzecz A. M. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], Centralna Komisja Lekarska (dalej także: "CKL" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 481 - dalej także: "u.k.l.MSW"), po rozpoznaniu odwołania A.M. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej także: "RKL" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] października 2018 r., nr [...], w sprawie ustalenia stopnia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego kandydata do służby w Państwowej Straży Pożarnej - uchyliła w/w orzeczenie RKL z powodu zmiany podstawy prawnej i jednocześnie wydała własne orzeczenie. Zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] sierpnia 2018 r. skarżący A.M. - kandydat do służby w Państwowej Straży Pożarnej, został skierowany przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. na wykonanie badań do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do służby w Państwowej Straży Pożarnej. W dniu [...] października 2018 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] wydała orzeczenie nr [...], w którym stwierdziła w rozpoznaniu (vide: pkt 11 orzeczenia RKL): "Zwężenie przestrzeni L5-S1 z towarzyszącymi zmianami zwyrodnieniowymi na przednich i bocznych krawędziach tych trzonów - § 54 p.1 N". W konsekwencji powyższych ustaleń, [...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] stwierdziła w pkt. 12 orzeczenia określającym zdolność do służby, że skarżący jest niezdolny do służby w Państwowej Straży Pożarnej. W uzasadnieniu orzeczenia RKL podniosła, że w oparciu o wykonane badania i konsultacje specjalistyczne, uznać należy kandydata za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej. RKL wskazała, że konsekwencji wykonanych badań specjalistycznych stwierdzono zwężenie przestrzeni miedzykręgowej na poziomie L5-S1 z towarzyszącymi zmianami zwyrodnieniowymi na przednich i bocznych krawędziach tych trzonów mogące w służbie znacznie upośledzić sprawność fizyczną skarżącego lub spowodować jego trwałą niezdolność do służby. Organ pierwszej instancji zauważył ponadto, że w dostarczonej kartotece Lekarza Rodzinnego widnieje informacja o licznych zwolnieniach lekarskich, m. in. W związku ze zdiagnozowanym zapaleniem górnych dróg oddechowych oraz przeciążeniowych bóli kręgosłupa lędźwiowego - ICD: M70. W konsekwencji, RKL stwierdziła, że zdiagnozowane schorzenie, według wykazu chorób i ułomności, sklasyfikowane jest jako kategoria N, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służby Obrony Państwa (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898). Biorąc powyższe pod uwagę, organ pierwszej instancji uznał, że skarżący kandydat jest niezdolny do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Od powyższego orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] strona skarżąca w piśmie z dnia [...] października 2018 r. wniosła odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że nie zgadza się negatywnym orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej. Jednocześnie, skarżący wskazał, iż dokonał konsultacji u innych lekarzy-specjalistów za zakresu ortopedii, którzy nie stwierdzili żadnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. Skarżący podniósł, że orzeczenie o niezdolności jest dla niego krzywdzące, gdyż z załączonych do odwołania wyników badań lekarskich wynika, że stwierdzona wada kręgosłupa nie upośledza sprawności ustroju oraz nie zmniejsza sprawności fizycznej skarżącego, co zresztą potwierdziły testy sprawności fizycznej przeprowadzone podczas naboru do służby w Komendzie Miejskiej PSP w G.. W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej, Centralna Komisja Lekarska - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - wydała w dniu [...] listopada 2018 r. orzeczenie nr [...], na mocy którego uchyliła sporne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] października 2018 r. z powodu zmiany podstawy prawnej, jednocześnie wydając własne orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia Centralna Komisja Lekarska wskazała, że w postępowaniu odwoławczym przeprowadzono dodatkowe badania lekarzy specjalistów: ortopedy i neurologa oraz wskazała, że orzeczenie wydała na podstawie dokumentacji orzeczniczej, zgromadzonej przez [...] Rejonową Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...]. W wyniku powyższych dodatkowych ustaleń przeprowadzonych w toku postępowania odwoławczego, Centralna Komisja Lekarska w pkt. 11 orzeczenia stwierdziła rozpoznanie: "Zwężenie przestrzeni L5/S1 z towarzyszącymi zmianami zwyrodnieniowymi na przednich i bocznych krawędziach tych trzonów § 64 p.1 N". W uzasadnieniu orzeczenia Centralna Komisja Lekarska podniosła na wstępie, iż decydując się na przeprowadzenie dodatkowych badań w toku postępowania odwoławczego, miała na uwadze to, iż kandydat do służby w formacjach uzbrojonych powinien spełniać wysokie wymagania zdrowotne, a komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych mają obowiązek zapewnić właściwy dobór kandydatów. CKL zauważyła, że w czasie badania przeprowadzonego w siedzibie organu odwoławczego w [...], skarżący nie zgłaszał dolegliwości, negując przy tym przewlekłe choroby i przyjmowanie jakichkolwiek leków. Organ odwoławczy wskazał, że wykonane badanie rtg kr. szyjnego uwidoczniło zniesioną lordozę szyjną, cechy początkowej dyskopatii C6/C7, zmiany w stawach miedzykręgowych. CKL podniosła, iż badanie rtg odcinka kr. L-S- wykazało cechy dyskopatii C5/S1, spina bifida S1, zniekształcony krąg L5, początkowe syndesmofity na przednich krawędziach trzonów kręgów lędźwiowych. CKL stwierdziła, że obraz całościowy zmian kręgosłupa wykazuje: początkowe zmiany przeciążeniowo-zwyrodnieniowe. CKL podniosła, że w badaniu przedmiotowym ustalono, że jeśli chodzi o kręgosłup szyjny - występuje objaw szczytowy ujemny, opukowo niebolesny, zaś jeśli chodzi o zakres ruchów - stwierdzono śladowe ograniczenie zgięcia do przodu, a także objawy rozciągowe z kończyn górnych ujemne. Z kolei, wskazując na kręgosłup piersiowo-lędźwiowo-krzyżowy, CKL stwierdziła, że występuje objaw szczytowy ujemny, przy czym - jak zauważyła CKL - jeśli chodzi o oś, to występują zniesione naturalne krzywizny - badany jest bardziej wyprostowany. Organ odwoławczy, określając zakres ruchów, wskazał, że skarżący ma pełny zakres ruchów, kręgosłup jest opukowo niebolesny, objaw Goldflamma jest obustronnie ujemny, zaś objawy rozciągowe z kończyn dolnych, zaznaczone przy 85st. Neurologicznie, są bez uchwytnej patologii. W konsekwencji, opierając się na dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej w toku całego procesu orzeczniczego, a także na badaniu własnym, Centralna Komisja Lekarska uznała, że miała wystarczające podstawy do zastosowania § 64 p 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., które w odniesieniu do kandydata do służby w PSP nakłada obowiązek orzeczenia kat N, czyli orzeczenia o niezdolności do służby w Państwowej Straży Pożarnej. W piśmie z dnia [...] marca 2019 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2018 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej i nakazanie organowi ponownego zbadania sprawy, a także o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych, skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu: a) naruszenie art. 32 ust. 2 oraz 33 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - poprzez wydanie orzeczenia, pomimo nieprzeprowadzenia badań elementarnie niezbędnych dla stwierdzenia schorzenia przyjętego za podstawę wydania orzeczenia o uznaniu skarżącego za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej, takich jak badanie rezonansem magnetycznym, b) naruszenie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - poprzez wydanie nowego orzeczenia na niekorzyść skarżącego w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie nie było sprzeczne z prawem, jak również nie zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych, c) naruszenie § 64 pkt 1 załącznika rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy - w świetle wskazanego przepisu - bezobjawowa obecność początkowych zmian o charakterze zwyrodnieniowym w obrazie radiologicznym nie upoważnia do rozpoznania choroby, gdyż jest to proces naturalny, a konieczne jest współistnienie zespołu objawów klinicznych i/lub zaawansowanie zmian widocznych w obrazie radiologicznym, a w niniejszym przypadku żaden z tych elementów nie występował; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez wydanie orzeczenia stwierdzającego dyskopatię odcinka C6-C7 kręgosłupa: - bez zebrania w tym zakresie jakiegokolwiek materiału dowodowego, a zatem w sytuacji, gdy w zakresie wskazanego odcinka kręgosłupa nie były przeprowadzone żadne badania, w tym nawet badanie rtg, na treść którego powołano się w uzasadnieniu orzeczenia, - w opozycji do treści pozostałej zebranej przez skarżącego dokumentacji medycznej, co - zdaniem skarżącego - miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, 3. mający bezpośredni wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż: a) stan zdrowia skarżącego winien być zakwalifikowany, jako § 64 pkt 1 N załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r., gdy w rzeczywistości prawidłowo stwierdzony stan zdrowia skarżącego winien być zakwalifikowany, jako § 64 pkt 1 Z załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., bądź ewentualnie jako § 63 pkt 1 Z załącznika do tego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., ewentualnie jako § 64 pkt 2 Z załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., b) skarżący A.M. jest kandydatem do służby w formacjach uzbrojonych, gdy w rzeczywistości wyżej wymieniony jest kandydatem do służby w Państwowej Straży Pożarnej, która - w myśl ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - jest zawodową, umundurowaną i wyposażoną w specjalistyczny sprzęt formację, przeznaczoną do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi i innymi miejscowymi zagrożeniami, a zatem nie jest formacją uzbrojoną, c) wykonane zostało badanie rtg odcinka C6-C7 kręgosłupa skarżącego, które uwidoczniło cechy początkowej dyskopatii odcinka C6-C7, gdy w rzeczywistości badanie takie nigdy nie zostało wykonane. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zauważyła na wstępie, że przepis art. 47 ust. 3 u.k.l.MSW stanowi, iż do postępowania odwoławczego prowadzonego przez Centralną Komisję Lekarską stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskim. Strona skarżąca podniosła także, że organ powołał się również na przepis art. 32 ust. 2 oraz 33 ust. 1 u.k.l.MSW, zgodnie z którym Rejonowe Komisje Lekarskie wydają orzeczenie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich, co oznacza, że w świetle cytowanego wyżej art. 47 ust. 3 u.k.l.MSW - Centralna Komisja Lekarska również może wydać orzeczenie dopiero po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich. Skarżący podniósł, że CKL w orzeczeniu stwierdziła zwężenie przestrzeni L5-S1 (odcinka lędźwiowego) z towarzyszącymi zmianami zwyrodnieniowymi na przednich i bocznych krawędziach tych trzonów cechy początkowej dyskopatii odcinka C6-C7 (odcinka szyjnego) kręgosłupa. Zdaniem skarżącego, opisane wyżej ustalenia skład orzekający Centralnej Komisji Lekarskiej poczynił wyłącznie w oparciu o wyniki badania rtg, które obejmowało wyłącznie odcinek lędźwiowy kręgosłupa, to jest odcinek L5-Sl, a nie obejmowało odcinka szyjnego kręgosłupa, to jest odcinka C6-C7. W tej sytuacji, skarżący zauważył, że na obecnym etapie rozwoju diagnostyki medycznej, badanie rtg - w zakresie schorzeń, jakimi rzekomo dotknięty jest skarżący - jest badaniem o wyjątkowo niskiej jakości. Według skarżącego, miarodajną ocenę stanu zdrowia można uzyskać dopiero po przeprowadzeniu badań za pomocą rezonansu magnetycznego. W związku z powyższym, skarżący wskazał, że skoro skład orzekający Centralnej Komisji Lekarskiej podejrzewał u skarżącego zwężenie przestrzeni L5-S1 oraz początkową dyskopatię odcinka C6-C7, to - w świetle przepisu art. 32 ust. 2 oraz 33 ust. 1 u.k.l.MSW - obowiązany był do zlecenia skarżącemu przeprowadzenia badań MRI wskazanych odcinków kręgosłupa. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, nie zlecając tych badań, skład orzekający Centralnej Komisji Lekarskiej dopuścił się obrazy wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego w zbiegu z art. 47 ust. 3 u.k.l.MSW. Ponadto, skarżący wskazał, że uchylając orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2018 r., organ odwoławczy wydał nowe orzeczenie. Strona skarżąca zauważyła, że orzeczenie RKL z dnia [...] października 2018 r. stwierdzało u skarżącego skrzywienie bądź wrodzoną lub nabytą wadę kręgosłupa nieupośledzającą sprawność ustroju (§ 54 pkt 1 załącznika do obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu), zaś orzeczenie z dnia [...] listopada 2018 r. stwierdza już chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa (§ 64 pkt 1 załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa). W tej sytuacji, skarżący stwierdził, że nowe - wydane w wyniku odwołania - orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2018 r. było orzeczeniem wydanym na niekorzyść skarżącego. Skarżący zauważył bowiem, że skrzywienie bądź wrodzona lub nabyta wada kręgosłupa nieupośledzająca sprawność ustroju jest - w świetle rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. - schorzeniem łagodniejszym, niż choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa. Zdaniem skarżącego, skrzywienie bądź wrodzona lub nabyta wada kręgosłupa nieupośledzająca sprawność ustroju pozwala bowiem na orzeczenie zdolności do pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej, a choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa - nie pozwala. W konsekwencji, skarżący stwierdził zatem, że orzeczenie to zapadło z naruszeniem przepisów prawa, albowiem przepis art. 47 ust. 2 u.k.l.MSW stanowi, że nowe orzeczenie nie może być wydane na niekorzyść skarżącego za wyjątkiem sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie było sprzeczne z prawem, bądź zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Tymczasem, jak wskazał skarżący, w niniejszym postępowaniu żadna z tych okoliczności nie zaistniała. Skarżący podniósł, że przyjęty za podstawę prawną orzeczenia o niezdolności - ze względu na stan zdrowia skarżącego do pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej - przepis § 64 pkt 1 załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. stanowi, iż bezobjawowa obecność początkowych zmian o charakterze zwyrodnieniowym w obrazie radiologicznym nie upoważnia do rozpoznania choroby, gdyż jest to proces naturalny, a konieczne jest współistnienie zespołu objawów klinicznych i/ lub zaawansowanie zmian widocznych w obrazie radiologicznym. Tymczasem, jak zauważył skarżący powołując się na treść części motywacyjnej orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej, całościowy obraz zmian kręgosłupa pozwala jedynie na przyjęcie początkowych zmian przeciążeniowo-zwyrodnieniowych. W konsekwencji, skarżący uznał, iż przyjęcie przez organ odwoławczy, że skarżący jest niezdolny do służby w Państwowej Straży Pożarnej ze względu na stwierdzenie schorzeń wskazanych w § 64 pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. nastąpiło w obrazą wskazanego przepisu. Ponadto, skarżący zarzucił, że wydając zaskarżone orzeczenie, Centralna Komisja Lekarska dopuściła się również obrazy prawa procesowego, w tym przede wszystkim art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, wydanie orzeczenia stwierdzającego dyskopatię odcinka C6-C7 kręgosłupa nastąpiło bowiem bez zebrania w tym zakresie jakiegokolwiek materiału dowodowego, a zatem w sytuacji, gdy w zakresie wskazanego odcinka kręgosłupa nie były przeprowadzona żadne badania, w tym nawet badanie rtg, na treść którego powołano się w uzasadnieniu orzeczenia. Co więcej, jak wskazał skarżący, wydanie orzeczenia w tym zakresie nastąpiło w opozycji do pozostałego materiału dowodowego, albowiem - jak wynika z zaświadczeń lekarskich (vide: zaświadczenie lekarza medycyny, chirurga ortopedy i traumatologa W.B. z dnia [...] października 2018 r.; zaświadczenie lekarza medycyny, specjalisty ortopedii i traumatologii, T.M. z dnia [...] października 2018 r., a także zaświadczenie dr nauk medycznych, specjalisty chirurgii urazowej i ortopedycznej L.B. z dnia [...] października 2018 r.) - nie istnieją jakiekolwiek przeciwwskazania medyczne do podjęcia przez skarżącego służby w Państwowej Straży Pożarnej, a wszelkie stwierdzone schorzenia nie wymagają jakiegokolwiek leczenia, a nawet w najmniejszym stopniu nie upośledzają sprawności fizycznej. Według strony skarżącej, wszystkie bowiem te schorzenia są schorzeniami cywilizacyjnymi i procesem całkowicie naturalnym. Co więcej, według skarżącej, zgodnie z częścią motywacyjną orzeczenia, całościowy obraz zmian kręgosłupa pozwala jedynie na przyjęcie początkowych zmian przeciążeniowo-zwyrodnieniowych. Skarżący zarzucił ponadto, że CKL, wydając zaskarżone orzeczenie, dopuściła się istotnego błędu w ustaleniach faktycznych, który polegał na zakwalifikowaniu stanu zdrowia skarżącego, jako § 64 pkt 1 N załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., albowiem w świetle opisanej wyżej dokumentacji medycznej oraz wyników badań przeprowadzonych przez skład orzekający CKL, prawidłowo stwierdzony stan zdrowia skarżącego winien być zakwalifikowany, jako § 64 pkt 1 Z załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. Według strony skarżącej, ewentualnie stan zdrowia skarżącego winien być zakwalifikowany, jako odpowiadający § 63 pkt 1 Z załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., albowiem przepis ten jest odpowiednikiem przepisu § 54 pkt 1 Z załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 2014 r., w oparciu o który RKL w orzeczeniu z dnia [...] października 2018 r. zakwalifikowała - stan zdrowia skarżącego. Według strony skarżącej, przepis ten pozwala w oparciu o schorzenia w rzeczywistości stwierdzone u skarżącego, uznać go za zdolnego do pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej. W ostateczności, skarżący stwierdził, że jego stan zdrowia mógłby zostać zakwalifikowany w oparciu o przepis § 64 pkt 2 Z załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. Skarżący zauważył bowiem, że ten przepis również - w oparciu o schorzenia w rzeczywistości stwierdzone u skarżącego - pozwala uznać go za zdolnego do pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto, skarżący zarzucił, że równie istotnym - gdyż niestety rzutującym na merytoryczną jakość podstaw orzeczenia CKL z dnia [...] listopada 2018 r. - jest błąd polegający na przyjęciu, iż skarżący jest kandydatem do służby w formacjach uzbrojonych. Tymczasem, jak zauważył skarżący, prawidłowo ustalony stan faktyczny jednoznacznie wynikający ze wszelkich innych, niż zaskarżone orzeczenie, dokumentów pozwala na przyjęcie, iż skarżący jest kandydatem do służby w Państwowej Straży Pożarnej, która to formacja w żadnym razie nie jest formacją uzbrojoną. Według strony skarżącej, opisany błąd w ustaleniach faktycznych pozwala niestety na przyjęcie hipotezy, iż treść orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2018 r. opracowana została na podstawie innego orzeczenia dotyczącego innego kandydata do innej formacji i niewłaściwe treści nie zostały z tegoż orzeczenia usunięte. W ocenie strony skarżącej, hipoteza ta jest o tyle uprawdopodobniona, o ile zważy się, iż w części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia CKL jest też mowa o wykonaniu badania rtg odcinka C6-C7 kręgosłupa skarżącego, które miało rzekomo uwidocznić u skarżącego cechy początkowej dyskopatii odcinka C6-C7, gdy tymczasem - jak zauważył skarżący - w rzeczywistości jednakże badanie takie nigdy nie zostało wykonane, a CKL wynikiem tego badania odnoszącego się do skarżącego - nie dysponuje. W tej sytuacji, strona skarżąca uznała, że wskazane błędy w ustaleniach faktycznych skutkują brakiem merytorycznej wiarygodności spornego orzeczenia CKL z dnia [...] listopada 2018 r., albowiem istnieje realne niebezpieczeństwo, iż ustalając stan zdrowia skarżącego, skład orzekający CKL dokonał tego w oparciu o dokumentację medyczną innej osoby. Jednocześnie, strona skarżąca zwróciła uwagę, iż - wbrew artykułowanym obawom - skarżący, jako wieloletni członek formacji Ochotnicza Straż Pożarna, uczestniczył w szeregu akcjach ratunkowych na terenie całego powiatu tarnogórskiego. Ponadto, jak zauważył skarżący, z jego ustaleń wynika, że podczas poprzedniej serii rekrutacyjnej kandydaci z analogicznym rozpoznaniem byli przyjmowani do służby w PSP, co oznaczałoby, zdaniem skarżącego, że wobec kandydatów stosowano podwójne standardy. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, Centralna Komisja Lekarska wskazała, iż rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia RKL, przeprowadziła dodatkowe badanie i konsultacje dotyczące osoby skarżącego, które potwierdziły rozpoznanie dokonane przez Rejonową Komisję Lekarską, za czym przemawia stopień zaawansowania zmian w badaniu obrazowym (rtg). Niemniej, jak zauważył organ odwoławczy, z uwagi na fakt, iż w dniu 1 listopada 2018 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., CKL musiała uwzględnić tą zmianę. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z wykazem stanowiącym załącznik do ww. rozporządzenia, rozpoznane przez RKL schorzenie należy kwalifikować zgodnie z § 64 pkt 1 tego rozporządzenia. Z tego względu, CKL uznała, że zachodziła konieczność uchylenia w całości spornego orzeczenia RKL na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l.MSW i wydania orzeczenia własnego. Zdaniem CKL, konsekwencją powyższego (zdiagnozowanie zwężenie przestrzeni m-k L5-S1 z towarzyszącymi zmianami zwyrodnieniowymi na przednich i bocznych krawędziach tych trzonów zgodnie z § 64 pkt 1 załącznika do cyt. rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r.) jest wydanie przez komisję lekarską orzeczenia o niezdolności do służby w Państwowej Straży Pożarnej, ponieważ stwierdzenie u skarżącego chociażby jednego schorzenia powodującego niezdolność do służby, skutkuje wydaniem orzeczenia o niezdolności do służby (kategoria N). Wskazać bowiem należy, jak stwierdziła CKL, iż komisja lekarska w zakresie stwierdzenia zdolności do służby kandydata orzeka nie tylko zgodnie z wiedzą medyczną, ale również zgodnie zobowiązującymi przepisami. Odnosząc się natomiast do dokumentacji lekarskiej przedłożonej przez skarżącego, CKL wskazała, że lekarz konsultujący poza procesem orzeczniczym nie ma obowiązku przestrzegania procedury orzeczniczej, która została przewidziana w ustawie o komisjach lekarskich oraz poszczególnych rozporządzeniach. CKL podkreśliła, że ocena kwalifikacji schorzenia może być dokonana wyłącznie przez lekarzy orzeczników komisji, nie zaś przez lekarzy specjalistów spoza grona lekarzy określonej komisji. Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy uznał, iż zaskarżone orzeczenie spełniają warunki formalne określone w obowiązujących przepisach prawa, w związku z czym, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga A.M. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] - narusza obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Katowicach z dnia [...] października 2018 r., nr [...], wydanego w sprawie ustalenia stopnia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do służby w Państwowej Straży Pożarnej - dopuściła się przede wszystkim istotnego naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem uchylając sporne orzeczenie RKL i wydając własne orzeczenie, nie zawarła w treści swojego orzeczenia wyraźnego uzasadnienia, z którego wynikałoby jednoznacznie, dlaczego Centralna Komisja Lekarska rozpoznała u skarżącego w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości istnienie zwężenia przestrzeni m-k L5-S1 z towarzszącymi zmianami zwyrodnieniowymi na przednich i bocznych krawędziach tych trzonów, kwalifikując to rozpoznanie zgodnie z § 64 pkt 1 N załącznika do rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, oraz Służbie Ochrony Państwa, bez jednoczesnego dokładnego wyjaśnienia zasadności tej kwalifikacji w sytuacji, gdy w świetle szczegółowych objaśnień i zaleconych czynności dotyczących wspomnianego § 64 pkt 1 przyjęto w cyt. rozporządzeniu, iż bezobjawowa obecność początkowych zmian o charakterze zwyrodnieniowym w obrazie radiologicznym nie upoważnia do rozpoznania choroby, gdyż jest to proces naturalny, a konieczne jest współistnienie zespołu objawów klinicznych i/lub zaawansowanie zmian widocznych w obrazie radiologicznym. Sąd uznał, że w wyniku powyższego uchybienia, Centralna Komisja Lekarska nie wyjaśniła jednoznacznie, dlaczego - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego - zasadne jest uznanie skarżącego za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Tym samym, Sąd uznał, że organ odwoławczy, wydając wspomniane orzeczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2018 r. w przedmiocie uznania skarżącego za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej, bez jednoznacznego uzasadnienia przyjętej kwalifikacji prawnej do stwierdzonego schorzenia - dopuścił się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz art. 7 Konstytucji RP. Przechodząc do oceny legalności spornego orzeczenia, na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.). W art. 47 ust. 1 cyt. ustawy określone zostały rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez Centralną Komisję Lekarską po rozpatrzeniu odwołania. Zgodnie z tym przepisem, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Jednocześnie, ustawodawca wyraźnie wskazał jednak w przepisie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, że Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. W tej sytuacji, należy bardzo wyraźnie podkreślić, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Wskazać należy, iż zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Nie ulega wątpliwości, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Niemniej, zgodnie ze wspomnianym wyżej art. 4 cyt. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r., w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że komisja lekarska, wydając sporne orzeczenie, zobowiązana jest w sposób dokładny i jednoznaczny wyjaśnić, dlaczego przyjmując dane schorzenie lub ułomność - uznała, że badany kandydat do służby jest niezdolny do jej wykonywania. W sprawie jest bezsporne, że Centralna Komisja Lekarska ustaliła, iż przeprowadzone badania dodatkowe potwierdziły u skarżącego istnienie zmian zwyrodnieniowych w obszarze kręgosłupa (vide: część F, strona 3-4 zaskarżonego orzeczenia z dnia 29 listopada 2018 r.). W konsekwencji, CKL uznała, że na podstawie wywiadu, badania skarżącego kandydata z udziałem ortopedy i neurologa oraz pozostałej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zebranej w sprawie należy zmienić kwalifikację prawną przyjętego u skarżącego rozpoznania, uchylając sporne orzeczenie RKL i wydając nowe. W konsekwencji, oznacza to, że Centralna Komisja Lekarska, powołując się na przepis art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, uchyliła orzeczenie rejonowej komisji lekarskiej i wydała zupełnie nowe orzeczenie w stosunku do poprzednio wydanego w pierwszej instancji orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...], nie wyjaśniając wyraźnie w treści uzasadnienia, dlaczego rozpoznała u skarżącego w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości istnienie zwężenia przestrzeni m-k L5-S1 z towarzszącymi zmianami zwyrodnieniowymi na przednich i bocznych krawędziach tych trzonów, kwalifikując to rozpoznanie zgodnie z § 64 pkt 1 N załącznika do cyt. rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. Tymczasem, nie ulega wątpliwości Sądu, że orzeczenie komisji lekarskiej szczebla odwoławczego, musi być wyartykułowane w sposób stanowczy, precyzyjny i niepowodujący zarazem żadnych wątpliwości co do jego zakresu i - co bardzo ważne - jeśli strona skarżąca podważała w toku postępowania zasadność ustaleń co do przyjętej kwalifikacji schorzenia, winno bezwzględnie zawierać szczegółowe wyjaśnienie, dlaczego CKL rozpoznając u skarżącego dane schorzenie, bezwzględnie zachodziła podstawa do kwalifikacji tego rozpoznanie zgodnie z konkretnym przepisem załącznika do cyt. rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego zostało stwierdzone dane schorzenie, czy też ułomność fizyczna u osoby badanej określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do stosownego rozporządzenia. Zarówno strona skarżąca, jak i sąd, nie dysponują wiedzą medyczną. Orzeczenie komisji lekarskiej winno być więc napisane tak, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek rozsądnej kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że zaskarżone orzeczenie uniemożliwia skarżącemu podjęcie służby publicznej a każdemu przysługuje równe prawo do takiej służby. W ocenie Sądu, uznać należy jednak, iż tego rodzaju kwalifikacja - w sytuacji, gdy CKL wskazuje jedynie zwężenie przestrzeni międzykomorowej L5-S1 z towarzyszącymi zwyrodnieniami na przednich i bocznych krawędziach tych trzonów u skarżącego na podstawie zdjęcia RTG (kwestionowanego przez skarżącego, jako w ogóle niewykonane) - w żaden sposób nie uzasadnia w sposób jednoznaczny, dlaczego organ odwoławczy uznał stronę skarżącą za niezdolną do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Należy zgodzić się z zastrzeżeniem, iż bez bliższego, precyzyjnego wyjaśnienia przez CKL, dlaczego tak stwierdzona diagnoza w toku konsultacji kandydata do służby powoduje uznanie skarżącego za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej, nie sposób uznać, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia komisji lekarskiej w sposób logiczny i przekonujący informuje, dlaczego do stwierdzonego schorzenia, przyjęto określoną kwalifikację zawartą w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do stosownego rozporządzenia. Taki sposób działania CKL jest tym bardziej niewłaściwy, jeśli zważy się, że strona skarżąca wyraźnie wskazywała, iż w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, w której organ odwoławczy był obowiązany uwzględnić w swojej analizie również szczegółowe objaśnienia i zalecone czynności dotyczące wspomnianego § 64 pkt 1 załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. Zastrzeżenia te wydają się przekonywujące, skoro z owych objaśnień do § 64 pkt 1 wynika, iż bezobjawowa obecność początkowych zmian o charakterze zwyrodnieniowym w obrazie radiologicznym nie upoważnia do rozpoznania choroby, gdyż jest to proces naturalny, a konieczne jest współistnienie zespołu objawów klinicznych i/lub zaawansowanie zmian widocznych w obrazie radiologicznym. Warto zauważyć, że Centralna Komisja Lekarska w żaden sposób nie rozszerzyła swojej argumentacji, nie podejmując się nawet jakiejkolwiek próby bliższego wyjaśnienia powyższych wątpliwości związanych z kwalifikacją prawną schorzenia w kontekście ustaleń dokonanych w toku postępowania. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego zostało stwierdzone schorzenie, czy też ułomność fizyczna u osoby badanej określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. Wprawdzie, co Sąd już podkreślił wyżej, postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są uregulowane w sposób szczególny w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych i nie podlegają wprost regulacjom Kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej jednak, z uwagi na fakt, iż orzeczenia takie stanowią decyzje administracyjne rozstrzygające o uprawnieniach funkcjonariusza (lub kandydata) do pełnienia służby, powinny one spełniać minimalne standardy decyzji obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym, a standardy takie są jednoznacznie określone w art. 107 k.p.a. Tymczasem, przyjęcie w tego rodzaju sprawach, iż zgodna z prawem jest decyzja organu władzy publicznej rozstrzygająca w indywidualnej sprawie bez wskazania faktycznego i prawnego uzasadnienia byłoby nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w przepisie art. 2 Konstytucji RP. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę, że zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej nie zawiera w istocie precyzyjnego uzasadnienia, które wskazywałoby na zasadność przyjętej przez CKL kwalifikacji stwierdzonego schorzenia, konieczne stało się uchylenie zaskarżonego orzeczenia, jako ewidentnie naruszającego regulację prawną przewidzianą w art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji powyższych ustaleń, należy stwierdzić, że Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, nie wyjaśniając wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i nie prezentując w uzasadnieniu spornego orzeczenia motywów swojego stanowiska, które pozwoliłyby ocenić prawidłowość wydanego orzeczenia, naruszyła przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienie powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób bezpośredni zdeterminowały treść wydanego w sprawie orzeczenia, które na tym etapie postępowania należy ocenić jako dowolne i przedwczesne. Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa. Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia CKL, jako organu odwoławczego, w sposób niepełny odnosi się również do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, podczas, gdy na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu argumentów strony, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach prawa. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne orzeczenie, organ odwoławczy dopuścił się - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a także w art. 7 Konstytucji RP. Jednocześnie, Sąd uznał, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściła się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa. Zdaniem Sądu, należy wyraźnie podkreślić, iż w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również: A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP. W niniejszej sprawie, Centralna Komisja Lekarska, wydając sporne orzeczenie ustalające niezdolność strony skarżącej do służby w Państwowej Straży Pożarnej, dopuściła się - poza naruszeniem wskazanych wcześniej przepisów - istotnej obrazy przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności. Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy zobowiązany będzie uwzględnić przedstawione wyżej rozważania i ocenę Sądu, co do wymogów należytego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego w sprawie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku. Jednocześnie, zasądzając od organu na rzecz Wojewody [...] kwotę 497 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a.