II SA/Wa 818/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2005 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia[...]listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia obowiązków, podjęcia zawieszonego postępowania, wypłaty równoważnika za remont kwatery i równoważnika za przejazd postanowił - odrzucić skargę- T.P. pismami z dnia 29 września 2003 r. zwrócił się z wnioskiem do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wyznaczenie obowiązków służbowych, wypłatę bieżącego i zaległego mu uposażenia oraz innych świadczeń związanych ze służbą w tym m.in. o zryczałtowany równoważnik za przejazd w roku 2003. W uzasadnieniu podał, że w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2003 r. sygn. akt II SA 3077/02, według którego - zdaniem skarżącego - nie miało miejsce wypowiedzenie mu stosunku służbowego ze służby w ABW, jego wniosek jest w pełni zasadny. W dniu [...] października 2003 r. Dyrektor Biura [...] ABW z upoważnienia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego poinformował skarżącego pismem nr [...], że nie pozostaje on w stosunku służbowym oraz nie posiada w związku z tym przymiotu strony i stąd też brak jest podstaw prawnych do zadośćuczynienia powyższemu wnioskowi. Natomiast postanowienie NSA, na które się powołuje, obliguje wyłącznie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do podjęcia czynności mających na celu zapoznanie skarżącego z rozkazami personalnymi dotyczącymi wypowiedzenia stosunku służbowego. W dniu 3 listopada 2003 r. skarżący złożył do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego "zażalenie" na bezczynność w przedmiocie realizacji jego wniosku z dnia 29 września 2003 r. Dyrektor Biura [...] ABW z upoważnienia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pismem z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] poinformował skarżącego, że nadal nie ma podstaw prawnych do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku i powołał się na argumenty zawarte już w piśmie z dnia [...] września 2003 r. dodając, że stosunek służbowy, stosownie do treści art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW, uległ rozwiązaniu w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia pisma o wypowiedzeniu, tj. dnia [...] sierpnia 2002 r. W międzyczasie w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2003 r. T.P. zarzucił Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego bezczynność w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 29 września 2003 r. i wniósł o zobowiązanie organu do wypłaty bieżącego i zaległego mu uposażenia oraz wypłaty równoważnika pieniężnego za przejazd w roku 2003. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokami z dnia 2 kwietnia 2004 r. sygn. akt II SAB 362/03 i sygn. akt II SAB 363/03, oddalił - odpowiednio - skargi w tym przedmiocie. Następnie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o stwierdzenie niewazności, "na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 " k.p.a., decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...]oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2002 r. nr [...]i zarzucił im rażące naruszenie art. 6 - 10, 10 § 1, 77 § 1 i 4, 78 -81, 107 § 3, 136 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 230 ust. 1 w zw. z art. 48 i art. 228 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. W obszernym uzasadnieniu powołał się na argumenty zawarte już we wniosku z dnia 29 września 2003 r. oraz podał, że nie zapoznano go z materiałem dowodowym w sprawie, uniemożliwiono mu wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Dodał jednocześnie, że stosunek służbowy skarżącego uległ rozwiązaniu na mocy art. 230 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), po upływie przewidzianego w nim okresu wypowiedzenia i organ nie był zobowiązany do wydawania skarżącemu jakichkolwiek dokumentów, bowiem ustała więź materialnoprawna w postaci stosunku służbowego, a w piśmie z dnia [...] października 2003 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek. Natomiast ze wskazanego przez skarżącego postanowienia NSA nie wynika obowiązek Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do uznania, że skarżący nadal pełni służbę w tej formacji. Przede wszystkim Sąd nie rozstrzygał tej kwestii merytorycznie i nie orzekł o stwierdzeniu przysługujących mu praw. Było to jedynie odrzucenie skargi z uwagi na jej przedwczesność. Stwierdził przy tym również, że z cytowanego już wyżej art. 230 ust. 4 ustawy wynika, że dla osiągnięcia skutku wypowiedzenia stosunku służbowego jest zupełnie wystarczające i formalnie poprawne, pisemne poinformowanie funkcjonariusza o wypowiedzeniu. W piśmie procesowym z dnia 14 lutego 2004 r. skarżący zmodyfikował swoja skargę ograniczając ją do zarzutów wypłaty zaległego uposażenia i zryczałtowanego równoważnika pieniężnego na przejazd w roku 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z kolei stosownie do treści art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), sprawy osobowe i sprawy, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie rozkazu. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125 ze zm.), do spraw związanych z mianowaniem oraz uposażeniem funkcjonariuszy ABW, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Według art. 15 k.p.a., postępowanie jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że sprawa jest dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygana w wyniku, stosownie do brzmienia art. 127 § 3 k.p.a., złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z treści odwołania (art. 128 k.p.a.) winno wynikać, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji i jest to zasadniczy element przesądzający o zakwalifikowaniu czynności procesowej strony, jako środka zaskarżenia. Jego skuteczność jest uzależniona od trzech warunków: 1. wskazania zarzutów odnoszących się do decyzji, 2. określenie istoty i zakresu żądania, 3. wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu pismo Szefa ABW z dnia [...] października 2003 r., w którym odmówiono skarżącemu uwzględnienia jego żądań, mimo ze nie zostało nazwane decyzją, zawiera wszystkie niezbędne elementy decyzji, podjętej w trybie art. 104 i 107 § 3 k.p.a., bowiem jest w nim rozstrzygnięcie odmawiające wypłaty skarżącemu zaległych świadczeń. Ponadto zostało ono do niego skierowane oraz zostało podjęte przez właściwy organ i podpisane. Wprawdzie pismo to nie zwierało istotnej informacji, jaką jest pouczenie o możliwości złożenia - w trybie art. 127 § 3 k.p.a. - wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz mimo to nie pozbawia go to waloru decyzji administracyjnej. Natomiast zażalenie skarżącego z dnia 3 listopada 2003 r. w świetle powyższych dywagacji, mogłoby odpowiadać wnioskowi o ponowne rozpatrzenie sprawy i w konsekwencji pismo organu z dnia [...] listopada 2003 r. można by uznać jako decyzję drugoinstancyjną w tym przedmiocie gdyby nie fakt, że istotą zażalenia skarżącego nie było rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy załatwionej w piśmie z dnia [...] października 2003 r. Jego analiza prowadzi bowiem do jednoznacznego wniosku, że wskazanym przez skarżącego zarzutem i istotą sprawy, był brak reakcji organu na jego żądanie zawarte we wniosku z dnia 29 września 2003 r. Zakres jego żądania sprowadzał się bowiem do przerwania bezczynności organu i był traktowany jako wezwanie do naruszania prawa w tym względzie. Reasumując, skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia w postępowaniu właściwym w niniejszej sprawie, a pismo organu z dnia [...] listopada 2003 r., z tego samego powodu, nie jest decyzją drugoinstancyjną w powyższej sprawie i stąd też wniesienie skargi było niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.