II SA/Wa 818/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. G. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: odmówić przyznania radcy prawnemu M. G. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W niniejszej sprawie, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 maja 2015 r., zostało przyznane Z. K. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie wyznaczyła pełnomocnikiem dla skarżącej radcę prawnego M. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2015 r. oddalił wniesioną skargę. Wyznaczony radca prawny pismem z dnia 8 lutego 2016 r. wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie to jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu, określonym w przepisach art. 258-261 tej ustawy. Z treści powołanego przepisu wynika obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna została rzeczywiście stronie udzielona. Sąd bowiem, w tym zakresie, odpowiada za zasadność i legalność wydatkowania środków publicznych. (por. B. Dauter w: S. Babiarz i inni, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Warszawa 2007 r., s. 317). Należy podkreślić, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, publ. ONSAiWSA 2005/5/93). Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego sąd zobowiązany jest brać pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i jego wkład pracy. Należało więc zbadać, czy w sprawie wystąpiły przesłanki, uzasadniające przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu. W niniejszej sprawie – jak wynika z akt – pełnomocnik do czasu zakończenia postępowania w I instancji zapoznał się z aktami sprawy, jednak nie sporządził żadnego pisma procesowego, nie zajął stanowiska w sprawie, nie składał jakichkolwiek wniosków w imieniu strony i nie brał udziału w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 grudnia 2015 r. Ponadto nie wskazał za jakie czynności domaga się przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W ocenie referendarza sądowego, pełnomocnik z urzędu nie przyczynił się w żadnym stopniu do pozytywnego dla skarżącej zakończenia postępowania przed Sądem. Nadto stwierdzony nakład pracy (zapoznanie się z aktami sprawy) nie uprawniania do skutecznego ubiegania się o wynagrodzenie, gdyż nie wypełnia wymaganych przez prawo znamion realnie udzielonej pomocy. W tych okolicznościach przyznanie wynagrodzenia radcy prawnemu stanowiłoby nieuzasadniony wydatek z budżetu państwa. Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy, postanowiono jak w sentencji.