II SA/Wa 822/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Anna Mierzejewska, , Protokolant st. specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2016 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2016 r. orzekającą o uznaniu J. B. z dniem [...] marca 2016 r. za osobę bezrobotną i odmawiającą przyznania prawa do zasiłku. W podstawie prawnej decyzji Wojewoda przywołał art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 71 ust. 1 i 2 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach tynku pracy (Dz.U. 2015r. poz. 149 ze zm.), W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że J. B. w dniu [...] marca 2016 r. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba bezrobotna i organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] marca 2016 r. orzekł o uznaniu jej z tym dniem za osobę bezrobotną, odmawiając jednocześnie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. J. B. nie zgodziła się z powyższą decyzję i w odwołaniu wskazała, że od dnia [...] lipca 2013 r. przez ponad 400 dni pracowała na mocy umowy uaktywniającej. W czasie trwania umowy miała operację, która nie powiodła się i przez którą niezdolność do pracy przeciągnęła się. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania, uznał decyzję podjętą przez organ pierwszej instancji za prawidłową, wskazując na bark spełnienia przesłanki art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na podstawie akt administracyjnych sprawy organ drugiej instancji ustalił, że J. B. w dniu [...] marca 2016 r. zarejestrowała się (po raz kolejny) w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. Z przedstawionego w dniu rejestracji zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia [...] marca 2016 r. wynikło, że zainteresowana podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, jako osoba sprawująca opiekę nad dziećmi na podstawie umowy uaktywniającej w okresie od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. Jednocześnie, w ww. okresie ubezpieczenia przebywała na zasiłku chorobowym to jest: od dnia [...] października 2013 r. do dnia [...] marca 2014 r.; od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] września 2014 r.; od dnia [...] grudnia 2014 r. do dnia [...] grudnia 2014 r.; od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2015 r.; od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r.; od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] maja 2015 r.; od dnia [...] maja 2015r. do dnia [...] września 2015 r. Natomiast w okresie od dnia [...] września 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. oraz po ustaniu zatrudnienia od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] marca 2016 r. przebywała na świadczeniu rehabilitacyjnym. Wojewoda uznał, iż z treści art. 71 ust. 2 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że do 365 dni, od których zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych zalicza się okres faktycznego świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, nie jest istotna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Dlatego też, jeżeli w trakcie obowiązywania umowy uaktywniającej osoba przebywa na zasiłku chorobowym, okres pobierania tego zasiłku nie będzie wliczany do okresu 365 dni. Również okres pobierania zasiłku chorobowego po zakończeniu świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, lub przebywania na świadczeniu rehabilitacyjnym, nie wlicza się do okresu 365 dni uprawniających do nabycia prawa do zasiłku na podstawie art. 71 ust 2 pkt 3 cyt. wyżej ustawy. W niniejszej sprawie został wzięty pod uwagę (zgodnie z art. 71 ust. 1 w/w ustawy) okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzający dzień rejestracji tj. okres od [...] września 2013 r. do [...] marca 2016 r. Z ww. okresu, do wymaganych 365 dni uprawniających do nabycia prawa do zasiłku można zaliczyć jedynie 180 dni faktycznego świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej. J. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sądy administracyjne w rozpoznawaniu spraw kierują się zasadą legalizmu, to znaczy, iż sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem materialnym oraz procesowym, obowiązującym w dacie jej wydania (porównaj art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny). Na organach administracyjnych, w procesie rozpatrywania spraw i wydawania decyzji administracyjnych spoczywają obowiązki przestrzegania prawa. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w treści uzasadnienia swojej decyzji w sposób istotny uchybił powyższej zasadzie. Uzasadniając decyzję w zakresie odmowy przyznania zainteresowanej prawa od zasiłku Prezydent m. S. był zobowiązany dokonać dokładnej analizy stanu faktycznego spawy, wskazać konkretny przepis warunkujący podjęte rozstrzygnięcie oraz dokonać subsumpcji ustalonego stanu faktycznego z treścią zastosowanego w sprawie przepisu prawnego. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2016 r. wskazano w podstawie prawnej na art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bez bliższego wskazania na dalsze punkty i podpunkty tych ustępów. Gdy zważy się iż treść wyżej wymienionego przepisu zawiera ponad stronę tekstu, w tym liczne rozbudowane podpunkty, dotyczące różnych stanów prawnych, to nie można stwierdzić, który dokładnie przepis stanowił podstawę prawną tej decyzji. W uzasadnieniu brak jest ustalenia jakiegokolwiek stanu faktycznego sprawy, na podstawie którego organ stwierdził, iż suma okresów, przypadających na dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni. Tak wydana decyzja narusza w sposób istotny zasady określone w art. 6, art. 7, art. 9 a także w całości postanowienia art. 77 i art. 107 § 1, 3 i 4 Kpa. Z kolei wydana w drugiej instancji decyzja Wojewody [...] w ogóle abstrahuje od wyżej stwierdzonych wad organu pierwszej instancji i nadto również nie wyjaśnia istoty podjętego rozstrzygnięcia, przez co także narusza art. 6, art. 7, art. 9 a także w całości postanowienia art. 77 i art. 107 § 1, 3 i 4 Kpa i w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszenie to ma wpływ na wynik sprawy. W szczególności z treści uzasadnienia decyzji powinna wynikać jasna i wynikająca z rzetelnej analizy przepisów prawa i ich subsumpcji argumentacja. Obywatel powinien wiedzieć z jakich powodów odmawia mu się żądanego świadczenia. Organ nie może zagadnienia tego pozostawić niedopowiedzianego, w sferze domyślnej. W niniejszej sprawie organ drugiej instancji dokonuje subsumpcji, ograniczając ją jedynie do podania okresów przebywania skarżącej na zasiłku chorobowym oraz korzystania ze świadczenia rehabilitacyjnego. W żaden sposób nie wskazuje dlaczego uznał, iż skarżąca pracę w oparciu o umowę aktywizującą świadczyła jedynie przez 180 dni. Brak tu stosownego wyliczenia. Również bark jest również rzetelnego wskazania, dlaczego w niniejszej sprawie, w przypadku zatrudnienia w oparciu o umowę aktywizującą, dla uzyskania zasiłku dla bezrobotnych decyduje jedynie okres faktycznego świadczenia pracy a nie okres pozostawania w tym stosunku zatrudnienia wraz z okresami pozostawania na zasiłku chorobowym czy rehabilitacyjnym w czasie objętym niniejszą umową aktywizującą. Z treści art. 71 ust. 2 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzemieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ, takiego wniosku wysnuć nie można. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż skarżąca świadczyła pracę na podstawie umowy aktywizującej, zawartej na podstawie przepisów ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 157) okresie od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. i podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. W administracyjnych aktach sprawy brak odpisu tej umowy, zatem nie sposób określić czy do skarżącej ma w istocie zastosowanie art. 50 i nast. ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3. Nadto, jak wynika z treści art. 71 ust. 2 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzemieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ - do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3. Organ drugiej instancji w żaden sposób nie wykazał dlaczego za okres świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej należy rozumieć jedynie okresy faktycznego świadczenia tych usług a nie okres trwania tej umowy, ani nie wykazał dlaczego do okresu świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej nie wlicza okresów przebywania skarżącej, podczas trwania umowy aktywizującej, na zasiłku chorobowym albo świadczeniu rehabilitacyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraźnie wskazuje, iż do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy została wprowadzona z dniem 27 maja 2014 r. zmiana umożliwiająca zaliczenie okresów świadczenia usług na podstawie uaktywniającej, przez dodanie art. 71 ust. 2 pkt 6, w brzemieniu wyżej wskazanym. Skarżąca umowę aktywizującą zawarła już po tej dacie, co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a zatem skarżąca w pełni powinna korzystać z zapisu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku w wyżej prezentowanym brzmieniu. Z uwagi na wyżej przedstawione istotne uchybienia w rozpatrzeniu niniejszej sprawy przez organy obu instancji, zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję należało uchylić. Organ ponownie rozpatrując sprawę zważy na treść art. 71 ust. 2 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz dokona właściwego rozstrzygnięcia, przy zachowaniu podstawowych zasad procedowania i sporządzania uzasadnień, zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności zasad wskazanych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) ppkt a) i c) ustawy – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.