II SA/Wa 824/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2011 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca oddala skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...]z dnia [...] lutego 2011 r. wydaną na podstawie art. 17 pkt 2 i art. 138 § 2 k.p.a., art. 88k w związku z art. 88h oraz 88i ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia przedłużenia zezwolenia na pracę dla obywatelki Ukrainy S. S. na stanowisku pracownika ds. kontaktów z klientami. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] stycznia 2010 r. pracodawca, Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o., wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej S. S. na stanowisku pracownika ds. kontaktów z klientami. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] przedłużył zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typ [...] nr [...] dla obywatelki [...] S. S. na stanowisku pracownika ds. kontaktów z klientami w Przedsiębiorstwie [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] na okres od [...] marca 2010 r. do [...] marca 2013 r. W zezwoleniu określono, że podstawą zatrudnienia ma być umowa o pracę, za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż [...]zł. W dniu [...] listopada 2010 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło pismo z Państwowej Inspekcji Pracy w K. informujące o przeprowadzonej w Przedsiębiorstwie [...] Sp. z o.o. kontroli legalności zatrudnienia w dniach [...] lipca, [...] – [...] sierpnia oraz [...], [...] i [...] września 2010 r. Z informacji zawartej w powyższym piśmie wynikało, że obywatelka Ukrainy S. S. wykonuje aktualnie pracę na stanowisku Prezesa Zarządu Spółki, na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony od [...] kwietnia 2010 r. do [...] marca 2013 r., nie posiadając, wymaganego przepisami, zezwolenia na pracę na tym stanowisku. Zgodnie z przekazaną informacją cudzoziemka ta zakończyła wykonywanie pracy na stanowisku pracownika ds. kontaktów z klientami [...] marca 2010 r., a o fakcie niepodjęcia przez nią pracy na stanowisku zgodnie z wydanym zezwoleniem na pracę nie poinformowano organu, który wydał decyzję w przewidzianym ustawowo terminie. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. organ poinformował Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. o wszczęciu z urzędu postępowania zmierzającego do uchylenia decyzji Wojewody [...] przedłużającej zezwolenie na pracę typ [...] nr [...] dla S. S., pouczając jednocześnie Spółkę o przysługujących jej uprawnieniach jako stronie postępowania na podstawie art. 10 k.p.a. Pismo to zostało doręczone stronie w sposób zastępczy określony w art. 44 k.p.a. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 3 oraz art. 88k ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 163 k.p.a. Wojewoda [...] uchylił decyzję własną z [...] stycznia 2010 r. o przedłużeniu zezwolenia typ [...] nr [...] na pracę dla S. S.. W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść przepisów art. 88h ust. 1, art. 88i ust. 1 i ust. 2 oraz art. 88k ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ wskazał, iż zaistniałe w niniejszej sprawie okoliczności wyczerpują zakres pojęcia nielegalnego zatrudnienia lub nielegalnej innej pracy zarobkowej, a także nielegalnego wykonywania pracy przez cudzoziemca, o czym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 13e oraz 14 ww. ustawy. Ze zgromadzonych informacji wynika bowiem, iż pracodawca, powierzając wykonywanie pracy cudzoziemcowi na warunkach i na stanowisku innym niż wskazane w zezwoleniu na pracę oraz nie informując o ww. fakcie wojewody, który wydał zezwolenie, naruszył przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dlatego też zasadnym było uchylenie przedłużenia zezwolenia typ [...] nr [...] na pracę dla S. S.. W ustawowym terminie strona odwołała się od powyższego rozstrzygnięcia do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W odwołaniu zarzucono organowi I instancji naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 145 i art. 154 k.p.a., a także art. 88h ust. 1 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że decyzja Wojewody [...] przedłużająca zezwolenie dla S. S. była decyzją prawomocną, na podstawie, której strona nabyła określone prawa. Dlatego też organ powinien powiadomić stronę o wszczęciu postępowania mającego na celu wzruszenie tej decyzji, czego jednak nie uczynił, uniemożliwiając tym samym stronie wzięcie udziału w tym postępowaniu. Skarżąca w odwołaniu wskazała ponadto, że w dniu [...] marca 2010 r. zmarł Prezes jednoosobowego Zarządu Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o., który zatrudnił S. S.. Nowy Prezes Spółki został natomiast wpisany do KRS-u dopiero w dniu [...] grudnia 2010 r., dlatego też w okresie od [...] marca 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. nie było organu zarządzającego Spółką, który mógłby dokonać czynności, o których mowa w art. 88h ust. 1 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż za taki organ nie można uznać prokurenta Spółki. Tym samym, data niezwłocznego dokonania czynności o których mowa w ust. 1 – 3 ww. artykułu może być liczona dopiero od dnia [...] grudnia 2010 r. Ponadto skarżąca zarzuciła, że nie jest zgodne z prawdą, że S. S. jako Prezes jednoosobowego Zarządu Spółki nie jest pracownikiem ds. kontaktów z klientami, a to oznacza, że zatrudnienie jej na tym stanowisku uwzględnia warunki zezwolenia na pracę. Zaznaczono też, że S. S. została dopuszczona do wykonywania obowiązków dopiero z chwilą wpisu do KRS-u. Minister Pracy i Polityki Społecznej, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. wydaną na podstawie art. 17 pkt 2 i art. 138 § 2 k.p.a., art. 88k w związku z art. 88h oraz 88i ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż zgodnie z art. 88k pkt 1 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wojewoda uchyla wydane zezwolenie, jeżeli uległy zmianie okoliczności lub dowody, odnoszące się do wydanej decyzji, jak również w przypadku gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy nie dopełnił obowiązków, o których mowa w art. 88h ust. 4 ww. ustawy. Organ podkreślił jednocześnie, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 88h nakłada na pracodawcę liczne obowiązki. Wymogi które musi spełnić pracodawca, to m. in. uwzględnienie w umowie z cudzoziemcem warunków, o których mowa w art. 88c, zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę, niezwłoczne poinformowanie organu wydającego zezwolenie w przypadku niepodjęcia przez cudzoziemca wykonywania pracy w okresie 3 miesięcy od daty rozpoczęcia ważności zezwolenia na pracę lub zakończenia wykonywania pracy przez cudzoziemca wcześniej niż 3 miesiące przed upływem ważności zezwolenia na pracę, czy chociażby zachowanie należytej staranności w postępowaniach o zezwolenie i przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca. Powołał się też na definicję nielegalnego wykonywania pracy określoną w art. 2 pkt 14 ustawy. Organ podkreśli, że z informacji przekazanych przez Państwową Inspekcję Pracy wynika, że S. S. jest zatrudniona w firmie [...] Sp. z o.o. na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] marca 2013 r. na pełny etat za wynagrodzeniem [...] zł., na stanowisku Prezesa Zarządu. W przedmiotowej umowie o pracę znajduje się jednocześnie zapis, że cudzoziemka posiada zezwolenie nr [...], a umowa ta została podpisana przez prokurenta, który reprezentuje pracodawcę. W myśl natomiast art. 88i ust 1 pkt 1 ustawy zmiany takie mogły być dokonane na okres do 3 miesięcy w roku, pod warunkiem, że pracodawca niezwłocznie powiadomiłby wojewodę. Obowiązek taki nie został jednak dopełniony. Powyższe okoliczności świadczą zatem o nielegalnym wykonywaniu pracy przez S. S., gdyż cudzoziemiec wykonywał pracę na innych warunkach oraz na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę. Pracodawca nie złożył też wniosku o zmianę decyzji w sprawie zezwolenia na pracę, co mogła uzasadniać śmierć wspólnika. Ponadto pracodawca nie dopełnił obowiązków, jakie na nim ciążą, czyli nie uwzględnił w umowie z cudzoziemcem warunków, o których mowa w art. 88c, zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę, nie zachował należytej staranności w postępowaniach o zezwolenie i przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca, jak również nie naprawił wykazanych zaniedbań najszybciej, jak było to możliwe oraz nie wypłacił cudzoziemcowi zaległego wynagrodzenia za okres wykonywanej pracy w wysokości zgodnej z zawartą we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę i nie opłacił związanych z nim składek na ubezpieczenie społeczne i zaliczek na podatek dochodowy. Organ zaznaczył jednocześnie, iż zgodnie z art. 1097 § 4 k.c. śmierć przedsiębiorcy ani utrata przez niego zdolności do czynności prawnych nie powoduje wygaśnięcia prokury. W sytuacji opisanej w odwołaniu prawo do reprezentowania Spółki posiadał zatem prokurent. W związku z powyższym, pomimo śmierci członka zarządu, który był jednocześnie wspólnikiem w spółce [...], spółka mogła działać gdyż prokurent był nadal uprawniony do reprezentowania i podejmowania czynności przed organami administracyjnymi oraz sądami. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi ponownie podniesiono, że decyzja Wojewody [...] przedłużająca zezwolenie dla S. S. była decyzją prawomocną, na podstawie, której strona nabyła określone prawa. Dlatego też organ powinien powiadomić stronę o wszczęciu postępowania mającego na celu wzruszenie tej decyzji, czego jednak nie uczynił. Ponownie też wskazano, że Prezes jednoosobowego Zarządu Spółki zmarł w dniu [...] marca 2010 r., a to oznacza, że w okresie od [...] marca 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. Spółka nie miała osoby upoważnionej do podejmowania czynności związanych m. in. z zatrudnieniem pracowników, a także odbioru poczty. Do czasu wpisu nowego prezesa Spółki do KRS-u w dniu [...] grudnia 2010 r., nie było zatem organu zarządzającego Spółką, który mógłby dokonać czynności, o których mowa w art. 88h ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż organem takim nie jest prokurent Spółki. Tym samym, data niezwłocznego dokonania czynności o których mowa w ust. 1 – 3 ww. artykułu może być liczona dopiero od dnia [...] grudnia 2010 r. Zaznaczono też, że S. S., na własną prośbę pracowała przez pewien czas na niepełnym etacie, dlatego też otrzymywała za ten okres wynagrodzenie proporcjonalne do wymiaru zatrudnienia. Skarżąca wskazała ponadto, że Sąd Rejonowy w T. [...] Wydział Karny Sekcja ds. Wykroczeń w wyroku z dnia [...] marca 2011 r. nie podzielił stanowiska prezentowanego przez organ, że prokurentowi przysługuje szeroki zakres kompetencji obejmujących zarówno czynności zwykłego zarządu, jak i czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu i tym samym stwierdził, że umowa podpisana przez prokurenta z S. S. jest nieważna. Skarżąca zarzuciła też, że nie jest zgodne z prawdą, że S. S. jako Prezes jednoosobowego Zarządu Spółki nie jest pracownikiem ds. kontaktów z klientami, a to oznacza, że zatrudnienie jej na tym stanowisku uwzględnia warunki zezwolenia na pracę, czyli jako pracownika do spraw kontaktów z klientami. W ocenie skarżącej z przedstawionego stanu faktycznego wynika zatem jednoznacznie i bezspornie, że od dnia śmierci Prezesa jednoosobowego Zarządu Spółki nie było osoby uprawnionej do prowadzenia spraw Spółki i nie było osoby zobowiązanej do prowadzenia spraw pracowniczych. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2011 r. ponownie powołała się na uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] marca 2011 r., w którym Sąd stwierdził, że umowa zawarta pomiędzy Przedsiębiorstwem [...] Sp. z o.o., a S. S. w dniu [...] kwietnia 2010 r. jest z mocy prawa nieważna. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, jest bezsporne, że stan faktyczny ustalony przez organ w decyzji jest wadliwy, a tym samym przesłanki na których organ oparł swoje rozstrzygniecie są bezpodstawne i powinny skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji na podstawie art. 156 k.p.a., bowiem pozostaje nadal ważna poprzednia umowa zawarta ze S. S.. Bezspornie organ naruszył tym samym przy rozpoznawaniu sprawy przepisy postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 76, art. 77 i art. 104 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Podstawę prawną do wydania decyzji uchylającej decyzję ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] o przedłużeniu zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typ [...] nr [...] dla obywatelki Ukrainy S. S. w Przedsiębiorstwie [...] Sp. z o.o. stanowił przepis art. 88k ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), w którym wymienione zostały enumeratywnie przypadki, kiedy wojewoda uchyla wydane wcześniej zezwolenie na pracę dla cudzoziemca. Użyte w tym przepisie określenie "wojewoda uchyla wydane zezwolenie" oznacza, że organ działa tu w granicach związania administracyjnego, a zatem jest zobowiązany do wydania decyzji uchylającej wydane wcześniej zezwolenie, jeżeli zaistnieje którakolwiek z przesłanek określonych w pkt 1 – 7 art. 88k. Należy jednocześnie wskazać na treść art. 163 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Takim przepisem szczególnym jest właśnie art. 88k ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a zatem Wojewoda [...] uchylając decyzję ostateczną z dnia [...] stycznia 2010 r. o przedłużeniu zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla obywatelki Ukrainy S. S. działał na podstawie i w granicach prawa. W decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. organ ten przedłużył zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typ [...] nr [...] dla obywatelki Ukrainy S. S. na stanowisku pracownika ds. kontaktów z klientami, na podstawie umowy o pracę, za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż [...] zł na okres od [...] marca 2010 r. do [...] marca 2013 r. Skarżąca Spółka była zatem zobowiązana do zatrudnienia obywatelki Ukrainy S. S. zgodnie z warunkami określonymi w powyższym zezwoleniu, a w przypadku niepodjęcia przez cudzoziemca wykonywania pracy w okresie 3 miesięcy od daty rozpoczęcia ważności zezwolenia, powiadomić o tym niezwłocznie organ wydający zezwolenie (art. 88h ust. 1 ustawy). Zezwolenie na pracę mogło jednocześnie zachować ważność, w przypadku gdy cudzoziemiec, w uzgodnieniu z podmiotem powierzającym mu wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie podjął wykonywania pracy w okresie 3 miesięcy od początkowej daty ważności zezwolenia na pracę o ile przyczyna opóźnienia lub przerwy w wykonywaniu pracy była uzasadniona, a podmiot powierzający wykonywanie pracy przez cudzoziemca niezwłocznie powiadomił w formie pisemnej o takiej sytuacji wojewodę, który wydał zezwolenie (art. 88i ustawy). Kontrola, która została przeprowadzona w Przedsiębiorstwie [...] Sp. z o.o., w okresie lipiec – wrzesień 2010 r. przez Państwową Inspekcję Pracy wykazała tymczasem, że obywatelka Ukrainy S. S. nie została zatrudniona przez Spółkę od dnia [...] marca 2010 r. na warunkach określonych w zezwoleniu Wojewody [...], a jednocześnie nie dopełniono obowiązku poinformowania o powyższym fakcie Wojewody. Jak natomiast ustalono S. S. została zatrudniona w Spółce na podstawie umowy o pracę na czas określony od dnia [...] kwietnia 2010 r. do [...]marca 2013 r. na stanowisku Prezesa Zarządu, za wynagrodzeniem [...] zł, a w umowie tej powołano się na posiadane zezwolenie na pracę typ [...] nr [...]. Umowę podpisał zaś w imieniu Spółki jej prokurent. Skarżąca Spółka wyjaśniając zaistniałą sytuację powołała się na okoliczność, że w dniu [...] marca 2010 r. zmarł Prezes jednoosobowego Zarządu Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o., dlatego też w okresie od [...] marca 2010 r. do [...] grudnia 2010 r., kiedy to został wpisany do KRS-u nowy Prezes Zarządu, nie było organu zarządzającego Spółką, a tym samym, nie było osoby upoważnionej do działania w imieniu Spółki, w tym do dopełnienia obowiązków wynikających z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustosunkowując się do powyższego stanowiska skarżącej wskazać należy, iż śmierć prezesa jednoosobowego zarządu spółki nie oznaczała utraty przez ten podmiot bytu prawnego, ani automatycznego wygaśnięcia ustanowionej wcześniej prokury. Prokurent jest zatem uprawniony nadal do działania w imieniu Spółki, a więc w sytuacji, gdy na skutek zmiany okoliczności, pojawiły się przeszkody w zatrudnieniu S. S. na warunkach określonych w zezwoleniu Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. powinien niezwłocznie powiadomić o tym organ, który wydał zezwolenie. Obowiązkowi temu nie uczyniono jednak zadość i dopiero kontrola przeprowadzona w Spółce w miesiącach lipiec – wrzesień 2010 r. przez Państwową Inspekcję Pracy wykazała, że S. S. nie została zatrudniona na warunkach określonych w zezwoleniu. Za zatrudnienie zgodne z warunkami powyższego zezwolenia nie może bowiem być uznane zatrudnienie jej na stanowisku Prezesa Zarządu. Dla oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego nie ma natomiast znaczenia podnoszona przez skarżącą okoliczność, że umowa o pracę zawarta przez prokurenta ze S. S. w dniu [...] kwietnia 2010 r. była z mocy prawa nieważna. Istotne w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest to, że z dniem [...] marca 2010 r. S. S. nie została zatrudniona w Przedsiębiorstwie [...] Sp. z o.o. na warunkach określonych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. przedłużającej zezwolenie na pracę oraz to, że nie dopełniono obowiązku poinformowania niezwłocznie o powyższym fakcie Wojewody. Należy jednocześnie zaznaczyć, że poprzednia umowa o pracę z S. S., zawarta na podstawie zezwolenia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r., wygasła z mocy prawa z dniem [...] marca 2010 r., jako umowa o pracę zawarta na czas określony. W sytuacji zatem, gdy Wojewoda [...] ustalił, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 88k ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zobowiązany był wydać decyzję uchylającą wydane wcześniej zezwolenie na pracę dla obywatelki Ukrainy S. S.. Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów dotyczącego naruszenia przez organ przepisów postępowania należy podkreślić, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji ustaliły bowiem istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak zapoznania jej z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, nie przedstawiła natomiast jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że powyższe uchybienie ze strony organu mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dopiero natomiast wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.