II SA/Wa 83/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na posiadanie broni palnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 17 ust. 3 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019 r. poz. 284, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o broni", utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] października 2018 r., na mocy której odmówiono p. T. L., zwanemu dalej "Skarżącym", wydania dopuszczenia do posiadania broni na pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm, karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm i strzelby powtarzalne o kalibrze wagomiarowym 12. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał następujące okoliczności faktyczne oraz uwarunkowania prawne sprawy: – organ I instancji na mocy decyzji z [...] października 2018 r. odmówił Skarżącemu dopuszczenia do posiadania powyższych rodzajów broni; rozstrzygnięcie to wydano po ponownym rozpatrzeniu sprawy Skarżącego na skutek uchylenia przez organ odwoławczy jego pierwotnej decyzji z [...] czerwca 2018 r. w części dotyczącej odmowy wydania dopuszczenia do posiadania wymienionych rodzajów broni, – wobec odwołania złożonego przez Skarżącego Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, – na mocy ustawy o broni uzależniono wydanie pozwolenia na broń palną, w tym dopuszczenie do posiadania broni, od spełnienia przez osobę ubiegającą się o dopuszczenie (pozwolenie) szeregu warunków; zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o broni, osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 wymienionej ustawy - przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony - jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy oraz po zatrudnieniu przez te podmioty, co następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwy organ Policji, – zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o broni osoba, która występuje z podaniem o wydanie dopuszczenia (pozwolenia) na broń, jest także zobowiązana zdać egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się nią przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji; – w myśl art. 16 ust. 2 ustawy o broni z egzaminu zwolnieni są m.in. funkcjonariusze Policji, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych oraz żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów, – stosownie do art. 17 ust. 3 ustawy o broni, właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, a przepis ten ma zastosowanie również do osób ubiegających się o dopuszczenie do posiadania broni (art. 30 ust. 1 ustawy o broni); niezdanie egzaminu skutkuje więc obligatoryjną odmową dopuszczenia do posiadania broni, a ustawodawca nie dał w tej kwestii organom Policji żadnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia, określając sposób zakończenia postępowania w takich okolicznościach, – Skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z wnioskiem o wydanie dopuszczenia do posiadania broni w postaci strzelb gładkolufowych, pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm i strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12; do wniosku dołączył, m.in. patent strzelecki, licencję PZSS w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa, uprawnienia prowadzącego strzelanie LOK oraz uprawnienia sędziego strzelectwa sportowego; Skarżący wskazał jednocześnie, że przedłożone przez niego dokumenty oznaczają zdanie już egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i w jego przypadku ma zastosowanie art. 16 ust. 2 ustawy o broni, w świetle którego nie ma konieczności, aby podchodził do egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji, – nie można zgodzić się z powyższą argumentacją; co prawda zwolnienie od egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o broni dotyczy członków Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego - posiadających licencję zezwalająca na uprawianie strzelectwa sportowego (a więc również Skarżącego), ale tylko w zakresie broni sportowej; dlatego też - decyzją z [...] czerwca 2018 r. utrzymaną w mocy decyzją z [...] lipca 2018 r. - Skarżący uzyskał dopuszczenie do posiadania broni w postaci strzelb gładkolufowych; mieści się ona w zakresie broni sportowej; jednocześnie odmówiono mu dopuszczenia do posiadania pozostałych rodzajów broni, o które wnioskował i które wykraczają poza tę kategorię, – jako że Skarżący nie przystąpił do egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią palną we wnioskowanym zakresie, nie mógł uzyskać dopuszczenia do posiadania tego rodzaju broni; wymienione przezeń rodzaje broni – poza bronią strzelb gładkolufowych, która mieści się w zakresie broni sportowej – zaliczane są bowiem do kategorii broni ochrony osób i mienia, w rozumieniu art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c, d i e ustawy o broni. W skardze zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: – art. 17 ust. 3 ustawy o broni poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie; polegało ono na przyjęciu, że odmawia się wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu określonego w art. 16 ust. 1 ustawy o broni w sytuacji, gdy Skarżący nie ubiega się o wydanie pozwolenia na broń, tylko o pozwolenie na dopuszczenie do posiadania określonego rodzaju broni, którą ma już de facto na stanie; jest ona przeznaczona do celów szkoleniowych; otrzymał ją na mocy odrębnej decyzji, niebędącej przedmiotem sporu; ponadto posiada wszystkie niezbędne uprawnienia, predestynujące do posiadania tej broni -otrzymał uprawnienia na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o broni; – art. 30 ust. 1 ustawy o broni poprzez jego błędne zastosowanie oraz błędne przyjęcie że Skarżący nie został dopuszczony do posiadania tejże broni; tymczasem Skarżący ma wymienioną w skarżonej decyzji broń - uzyskaną do celów szkoleniowych; – art. 16 ust. 2 ustawy o broni, poprzez błędną jego wykładnię i niezastosowanie; polega to na przyjęciu, że Skarżący winien zdać egzamin, określony w art. 16 ust. 1; tymczasem z art. 16 ust 2 wynika expressis verbis, że od egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ, zwolnieni są m.in. członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów; w przypadku Skarżącego miało to miejsce i potwierdza, że winien być on zwolniony z obowiązku zdawania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni palnej w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm w liczbie 1 egzemplarza, karabinków samoczynnych o kal. od 5.45 mm do 7.62 mm w liczbie 1 egzemplarza, strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12; potwierdzono to przy wydaniu decyzji w zakresie broni do celów szkoleniowych, 2) przepisów postępowania: – art. 7 w zw. z art 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, zaniechanie podjęcia wszelkich możliwych czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; zignorowano dotychczasowe działania strony w związku z nabytymi umiejętnościami i zdanymi egzaminami w zakresie posiadania broni; pominięto też, że Skarżący posiada wszelkie możliwe uprawnienia, określone w ustawie o broni; – art. 7 w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organ w niniejszym postępowaniu słusznego interesu obywateli oraz działanie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej; – art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów bez należytego rozważenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego; odwołujący ma bowiem wszystkie uprawienia pozwalające na wydanie mu pozwolenia na broń; – art 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ trafnie scharakteryzował stan faktyczny, jak i przywołał treść stosownych regulacji normatywnych. Wobec uprzedniego szczegółowego zreferowania stanowiska organu, jego ponowne przytoczenie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne. Odnosząc się do argumentacji skargi należy jedynie dodać, co następuje. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 17 ust. 3 ustawy o broni. Zgodnie z nim właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Natomiast na mocy art. 30 ust. 1 tej ustawy przepis ten ma zastosowanie również do osób ubiegających się o dopuszczenie do posiadania broni. W przedmiotowej sprawie nie są sporne jej istotne okoliczności, a mianowicie fakt, że Skarżący nie stawił się na właściwy egzamin – w konsekwencji egzaminu tego nie zdał. Tym samym Skarżący nie spełnił obligatoryjnego warunku dopuszczenia do posiadania broni we wnioskowanym przez niego zakresie. Przepis z art. 16 ust. 2 ustawy o broni wyraźnie wskazuje w jakich okolicznościach osoby ubiegające się o dopuszczenie do posiadania broni są zwolnione z egzaminu - zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. W związku z tym decyzję organu, na mocy której Skarżący uzyskał dopuszczenie do posiadania broni bez konieczności przystąpienia do właściwego egzaminu, ale jedynie w zakresie broni należącej do kategorii sportowej, należy uznać za słuszną. W celu uzyskania dopuszczenia do posiadania broni w pozostałym zakresie, Skarżący obowiązany był zdać właściwy egzamin. W sprawie nie są sporne jej istotne uwarunkowania faktyczne, dlatego chybione są zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. Wskazano także przesłanki jakimi kierował się organ wydając skarżone orzeczenie (zarzut braku właściwego uzasadnienia). Orzekając zgodnie z regulacjami normatywnymi nie uchybiono także zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Skarżący zarzucił, że organ rozpatrywał niniejszą sprawę pod kątem wydania pozwolenia na broń, podczas gdy on ubiegał się o uzyskanie dopuszczenia do jej posiadania. Zarzut ten należy uznać za niesłuszny z uwagi na to, że organ w skarżonej decyzji wyraźnie odnosi się do kwestii uzyskania dopuszczenia do posiadania broni, a nie – jak twierdzi Skarżący – wydania pozwolenia na broń. Co więcej, ustawodawca wskazuje w art. 30 ust. 1 ustawy o broni, że zasady uzyskania dopuszczenia do posiadania broni są analogiczne do tych, które tyczą się wydania pozwolenia na broń. W związku z tym, że Skarżący kwestionuje potrzebę przeprowadzenia egzaminu w jego sprawie oraz racjonalność przepisów stanowiących podstawę wydania skarżonej decyzji - należy podkreślić, że ocena zasadności przywoływanych regulacji nie jest kwestią Sądu, który ma jedynie zbadać prawidłowość ich zastosowania przez organ w danej sprawie. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że skarżona decyzja jest zgodna z prawem. Trafnie skonstatował organ, że w sprawie zachodziły przesłanki do odmowy dopuszczenia do posiadania broni palnej we wnioskowanym zakresie, co obligowało organ do wydania decyzji w myśl art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do uchylenia skarżonej decyzji. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.