II SA/Wa 831/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 października 2008 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 145 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 2 pkt 6, ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty P. nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., wydaną na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie przyznania M. Ł. prawa do zasiłku. W uzasadnieniu podał, że decyzja organu I instancji, odmawiająca uwzględnienie wniosku M. Ł. o wznowienie postępowania w sprawie przyznania mu prawa do zasiłku, nie narusza prawa i w związku z tym nie może być zmieniona, bowiem składając ten wniosek skarżący powołał się jedynie na wyrok Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Pracy z dnia [...] listopada 2007 r., wydany w sprawie o sygn. akt [...], nakazujący jego byłemu pracodawcy wydanie świadectwa pracy za okres zatrudnienia wnioskodawcy w spółce cywilnej "I." w B. od dnia [...] marca 2002 r. do dnia [...] lutego 2004 r., a nie załączył do wniosku o wznowienie postępowania świadectwa, zawierającego także informacje jakie otrzymywał wynagrodzenie w okresie swego zatrudnienia. Wojewoda Mazowiecki podzielił słuszność stanowiska organu I instancji, że brak świadectwa pracy uniemożliwiał wznowienie postępowania w sprawie ustalenia prawa M. Ł. do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Ł. domagał się uchylenia powyższych decyzji, zarzucając, że w swym wniosku, jaki skierował do S. P., domagał się ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a nie ponownego ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem wcześniej nie miał ustalonego prawa do takiego zasiłku. W związku z tym przedmiotem postępowania winno być ustalenie jego prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto, zdaniem skarżącego, brak świadectwa pracy z okresu jego zatrudnienia w spółce cywilnej "I." w B., nie mógł być podstawą do nieuwzględnienia przez Wojewodę Mazowieckiego jego odwołania od decyzji organu I instancji, ponieważ dokumentu tego nie dostarczył z przyczyn przez siebie niezawinionych, a w związku z tym brak tego dokumentu mógł jedynie stanowić podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1, § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę M. Ł. pod tym kątem, Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w skardze powołano. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm.), sąd administracyjny, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 9 ust. 1a powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy między innymi wydawanie decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej. Zadania, o których mowa w ust. 1, są wykonywane przez powiatowe urzędy pracy wchodzące w skład powiatowej administracji zespolonej. Na podstawie art. 9 ust. 7 tejże ustawy, starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwienia w imieniu starosty spraw, w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu 24 stycznia 2008 r. Wicestarosta Powiatu P. D. K. upoważnił, na podstawie art. 9 ust. 7 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, R. R. – Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w P. do załatwiania w imieniu Starosty P. spraw w zakresie zadań wykonywanych przez Powiatowy Urząd Pracy w P., w tym do wydawania decyzji i postanowień administracyjnych oraz zażaleń. Upoważnienie to nie zostało udzielone przez osobę piastującą funkcję organu administracyjnego, a jedynie jego zastępcę. Sąd stwierdził zatem, iż upoważnienie to nie spełnia wymogów określonych w art. 9 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jako że przepis ten umożliwia jedynie piastunowi funkcji organu upoważnianie pracowników powiatowego urzędu pracy do załatwiania spraw w imieniu starosty. Sąd uznał więc, iż decyzja organu I instancji wydana została przez osobę działającą bez wymaganego prawem upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych, a co zatem idzie, decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów o właściwościach (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa), co powoduje nieważność tej decyzji. Decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję wydaną z naruszeniem przepisów o właściwości, narusza w sposób rażący, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Z przytoczonych powodów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.