II SA/Wa 831/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant ref. staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2010 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. N., w dniu [...] lutego 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. o odmowie przyznania, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP prawa zamieszkiwania M. N. w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w W. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał m.in., że powyżej określony lokal został przydzielony Z. B. imiennym nakazem przydziału osobnej kwatery stałej Szefa Oddziału Zakwaterowania Komendy Garnizonu W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1966 r. W dniu [...] lutego 1973 r. główny najemca, tj. Z. B. zmarł, a w przedmiotowym lokalu pozostała jego żona – D. B. z dziećmi, która w 1990 r. wymeldowała się ze spornego lokalu. Obecnie w tym lokalu zameldowani są i zamieszkują: M. N. z domu B. z dziećmi D. i M. N. oraz małoletnia córka D. N. – W. N. Przepis art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP stanowi, że w sytuacji wyjątkowej Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz zawodowy. Ustawodawca w przepisie tym nie zdefiniował na czym ma polegać "wyjątkowość sytuacji", co oznacza, że pozostawił tą kwestię do decyzji organowi rozstrzygającemu sprawę. Zdaniem organu odwoławczego przedstawiona przez M. N. argumentacja, a w szczególności dotycząca jej sytuacji materialnej, osobistej, jak również sytuacji innych osób zamieszkujących w przedmiotowym lokalu nie mają charakteru wyjątkowego. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż możliwość przyznania lokalu mieszkalnego osobom innym, niż żołnierz zawodowy określona w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest wyjątkiem od reguły, zgodnie z którą lokale pozostające w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przeznaczone są na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych. Z powyższych względów organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa, a tym samym utrzymał ją w mocy. Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. N., reprezentowanej przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca w skardze zarzuciła, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez jego błędną wykładnię, skutkująca uznaniem, że skarżącej nie przysługuje prawo zamieszkiwania w spornym lokalu mieszkalnym. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej zmianę i przyznanie jej prawa do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Skarżąca wniosła również o zobowiązanie Prezesa WAM do przedłożenia do akt sprawy wykazu lokali sprzedanych osobom prywatnym przy ul. [...]. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2010 r., strona skarżąca, wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie w całości w związku z naruszeniem art. 7 Kpa, poprzez nieuwzględnienie przez organ w świetle okoliczności faktycznych, interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej oraz naruszenie art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez błędne uznanie, że skarżącej nie przysługuje tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Zdaniem strony skarżącej, na podstawie art. 631 Kc osoby bliskie zmarłego najemcy Z. B., które stale z nim zamieszkiwały, aż do jego śmierci wstępują w stosunek najmu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ podniósł, iż wbrew twierdzeniu skarżącej nie wstąpiła ona w stosunek najmu z mocy prawa, gdyż przydział przedmiotowego lokalu mieszkalnego nastąpił na podstawie imiennego nakazu przydziału kwatery stałej, a nie na podstawie przepisów prawa cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji na podstawie akt sprawy, które wraz z odpowiedzią na skargę zostały mu przekazane przez organ administracji publicznej i stwierdził, iż skarga nie może zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Na wstępie należy stwierdzić, iż z akt sprawy i ustalonego stanu faktycznego wynika, iż skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, rodzinnej i mieszkaniowej. Niewątpliwie bowiem fakt leczenia się skarżącej w Poradni [...], fakt leczenia córki skarżącej w poradni [...], wnuczki skarżącej w poradni [...] oraz schorzenia [...] syna skarżącej, a także brak zatrudnienia powyższych osób do takich sytuacji należy. Jednak zdaniem Sądu sytuacja ta stanowi wypadkową decyzji życiowych podejmowanych przez skarżącą. Sam fakt trudnej sytuacji nie oznacza, że jest to szczególnie wyjątkowa sytuacja, o której mowa w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Na wstępie należy stwierdzić, iż z akt sprawy i ustalonego stanu faktycznego wynika, iż skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, rodzinnej i mieszkaniowej. Z poprzednich akt wynika bowiem, że zdaniem Sądu sytuacja ta stanowi wypadkową decyzji życiowych podejmowanych przez skarżącą. Ponadto sam fakt trudnej sytuacji nie oznacza, że jest to szczególnie wyjątkowa sytuacja, o której mowa w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP Stosownie do treści art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, w sytuacji wyjątkowej Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Z treści tego przepisu wynika, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym znajdującym się w zasobach mieszkaniowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji, a zatem do jego uprawnień należy zbadanie, czy zachodzi przesłanka "sytuacji wyjątkowej", określona w powyżej przytoczonym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy pod względem merytorycznym. Prawidłowo oceniły organy, że skarżąca nie znajdują się w sytuacji wyjątkowej, o jakiej mowa w art. 29 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że adresatem decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym wydanej na podstawie art. 29 powołanej ustawy są osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, takie jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa. W takim aspekcie organy wnikliwie przeanalizowały sytuację życiową skarżącej i trafnie wskazały, że wskazane przez nią okoliczności nie pozwalają stwierdzić, iż sytuacja ta jest wyjątkowa. Negatywna decyzja o prawie zamieszkiwania nie spowoduje sytuacji, że skarżąca jak również inne osoby zamieszkujące w przedmiotowym lokalu nie będą miały gdzie mieszkać. Zdaniem Sądu wywodzone przez skarżącą roszczenie o przydzielenie przedmiotowego lokalu mieszkalnego nie jest zasadne. Fakt, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej nie przesądza, że z tego tytułu jest osobą uprzywilejowaną i organ powinien wydać pozytywną decyzje o prawie zamieszkiwania w tym lokalu mieszkalnym. Podkreślić należy, iż skarżąca w przedmiotowym lokalu mieszkalnym zamieszkiwała od 1966 r., tj. o dnia gdy tytuł prawny do niego uzyskał jej ojciec Z. B., który zmarł 1973 r. Skarżąca, co wynika z akt sprawy posiadała jedynie prawo do zamieszkiwania w lokalu, a prawo to jest prawem pochodnym od prawa, które posiadał jej zmarły ojciec i nie jest tożsame z tytułem prawnym do jego zajmowania. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu o braku wyjątkowości sytuacji życiowej skarżącej w rozumieniu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).