II SA/Wa 832/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę – Komendant Główny Policji działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 15 ust. l pkt 6 lit a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., odmawiającą J. D. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał co następuje: [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił wydania pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem zawartym w Krajowym Rejestrze Karnym, iż wyrokiem Sądu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt [...] i prawomocnym od dnia 27 lutego 2008 r. J. D. został skazany za prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu, za co wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres 12 miesięcy oraz zobowiązano go do wykonania społecznej pracy w wymiarze 118 godzin (k. 89 akt postępowania administracyjnego). Powyższe ustalenie w ocenie organu pierwszej instancji stanowiło przesłankę do obligatoryjnego zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a) ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu J. D. wskazał, iż gdyby analogiczny wyrok wydał sąd polski, to z uwagi na zagrożenie ustawowe zawarte w polskim Kodeksie karnym w części dotyczącej wymiaru kary, mógłby uzyskać zatarcie skazania. Tymczasem w świetle przepisów prawa angielskiego jest możliwe dopiero wówczas gdy osoba skazana ukończy 100 lat. Nadto zgodnie z art. 107a Kk w razie skazania przez sąd innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zatarcie skazania następuje zgodnie z prawem państwa, w którym to skazanie nastąpiło. Przepis ten jest wynikiem próby implementacji Decyzji Ramowej Rady nr 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej do prawa krajowego. Rolą tej decyzji nie jest jednakże wykonanie orzeczenia zapadłego w innym państwie członkowskim, lecz jego uwzględnienie w postępowaniu karnym innego państwa członkowskiego. Ponadto decyzja ta odwołuje się do tzw. zasady równoważenia skutków krajowych wyroków skazujących oraz konieczności niedopuszczania do sytuacji, w której dana osoba będzie traktowana w mniej korzystny sposób niż gdyby uprzedni wyrok skazujący był wyrokiem krajowym. Z tych też przyczyn organ potraktował J. D. mniej korzystnie niż, gdyby był skazany przez sąd karny w Polsce. Komendant Główny Policji nie podzielił zasadności odwołania. Wskazał, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny i organy Policji mają obowiązek odmówić wydania pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż osoba ubiegająca się o broń należy do grupy osób w nim wymienionych. Ustawodawca nie przewidział możliwości przyznania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne, a za takie właśnie przestępstwo został skazany J. D. przez sąd w [...], co wynika z treści polskiego rejestru karnego. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że zgodnie z terminem wyznaczonym w Decyzji ramowej Rady UE 2009/315/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie organizacji wymiany informacji pochodzących z rejestru karnego pomiędzy państwami członkowskimi oraz treści tych informacji oraz w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 20, poz. 132) został uruchomiony Europejski system przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS). System ten opiera się na elektronicznej wymianie pomiędzy organami centralnymi państw członkowskich UE (w Polsce Organem Centralnym został wyznaczony Krajowy Rejestr Karny) - poprzez szyfrowaną sieć teleinformatyczną - podstawowych informacji o skazaniach. Taką drogą została przekazana również informacja o skazaniu J. D. przez sąd w [...] za jazdę samochodem będąc pod wpływem alkoholu. Z tego względu zatarcie skazania nie może nastąpić według prawa polskiego, ale według prawa państwa, w którym dokonano skazania w myśl art. 107a Kk (obecnie art. 114a Kk). Tak więc przepis ten wyklucza zastosowanie polskiej instytucji zatarcia skazania do wyroków wydanych w innych państwach Unii. Natomiast w myśl art. 14a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 654 ze zm.) informacja o osobie ż Krajowego Rejestru Karnego dla celów innych niż postępowanie karne nie będzie zawierać danych o skazaniu za granicą, jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynął okres 25 lat w przypadku skazania na kare pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat. W świetle powyższego, J. D. w obecnej chwili jest osobą figurującą w Krajowym Rejestrze Karnym za popełnienie przestępstwa umyślnego, co przesądza o wyniku rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej niezależnie od podniesionych w odwołaniu przez jego pełnomocnik argumentów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. D. powyższej decyzji Komendanta Głównego Policji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6) lit. a) ustawy o broni i amunicji, poprzez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem przyjęcia, że skazanie J. D. przez sąd w [...] w 2008 r. za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwym, stanowi określoną w tymże przepisie negatywną przesłankę, podczas gdy czyn ten karany jest również na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i z uwagi na zagrożenie ustawowe, w części dotyczącej wymiaru kary, w świetle ustawy polskiej traktowany jest jako niebyły. Wskazując na powyższy zarzut J. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi wskazał, miedzy innymi, iż ze znajdującej się w aktach administracyjnych informacji z dnia [...] września 2011r. z kartoteki karnej Krajowego Rejestru Karnego wynikało, iż skarżący w niej nie figuruje. Ta informacja ukazała się później. Wskazał na pismo z Ambasady RP w [...] (z jego treści wynikało, iż J. D. został skazał sąd magistracki w [...] w dniu [...] maja 2007 r. za popełnione wykroczenie drogowe i odpracował zasądzone godziny pracy społecznej do dnia [...] czerwca 2008 r., jak również uregulował wszelkich płatności do dnia [...] sierpnia 2007 r.). Skarżący konkludował, iż gdyby został skazany za to samo przestępstwo w Polsce, to już dawno doszłoby w stosunku do niego do zatarcia skazania. W myśl polskiej ustawy karnej zatarcie skazania, w którym Sąd orzekł wobec skazanego karę pozbawienia wolności i której wykonanie warunkowo zawieszono na określony okres próby, następuje ex lege wraz z upływem 6 miesięcy od końca okresu próby (art. 76 § 1 Kk.). Tymczasem w systemie prawa brytyjskiego nie występuje instytucja zatarcia skazania w rozumieniu polskiego prawa karnego, zaś zgodnie z obowiązującym w [...] prawem, dane osobowe usuwa się z tamtejszego rejestru karnego w dniu, w którym osoba skazana ukończyłaby 100 lat. Natomiast celem implementacji do polskiego prawa karnego Decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. (art. 107a Kk) było uwzględnianie zapadłych orzeczeń zagranicznych na etapie postępowania przygotowawczego, sadowego i wykonawczego, co wynika z treści preambuły tej dyrektywy – zasady równoważenia skutków krajowych wyroków skazujących (motyw 5), niedopuszczenia do sytuacji, w której dana osoba będzie traktowana w mniej korzystny sposób niż gdyby uprzedni wyrok skazujący był wyrokiem krajowym (motyw 8). Zatem, skoro na potrzeby hipotetycznego postępowania karnego skarżący oświadczyłby, że jest osobą niekaraną sądownie, to również na potrzeby postępowania administracyjnego, które to jest postępowaniem o łagodniejszym reżimie, należy mu przyznać status osoby niekaranej. W ocenie skarżącego, w niniejszym postępowaniu na organach Policji ciąży obowiązek ustalenia czy dana osoba w świetle prawa polskiego może być nadal traktowana jako skazana świetle prawa polskiego i czy dany czyn stanowi przestępstwo umyślne. Przecież można sobie wyobrazić sytuację, w której w rejestrze karnym figurować będzie jako przestępstwo, informacja o skazaniu zagranicą za czyn, który wedle prawa polskiego stanowić będzie wyłącznie wykroczenie. W przypadku skarżącego, z tytułu przedmiotowego wpisu w rejestrze karnym, i zasady wykreślenia w państwie skazania, informacji o jego skazaniu po ukończeniu przez skazanego 100 lat, skazanie to posiadało by skutek w postaci dożywotniego zdyskwalifikowania w kontekście prawa do posiadania broni. W ocenie skarżącego, stan taki wydaje się absurdem i pozostaje w sprzeczności z zasadą równego traktowania wobec prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podkreślił, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w postaci wypisu z kartoteki karnej krajowego rejestru karnego, potwierdza figurowanie w nim skarżącego jako skazanego za popełnienie przestępstwa umyślnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.). Stosownie do treści tego przepisu właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenie na broń, jeżeli osoba, starająca się o takie pozwolenie należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Prawomocne skazane za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe stanowi okoliczność nakazującą odmowę wydania pozwolenia na posiadanie broni. Dlatego też organ winien w tej materii bazować na danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym, w którym gromadzone są dane osób, skazanych za popełnienie przestępstwa w kraju, jak i w krajach Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 654), w Rejestrze gromadzi się dane o osobach prawomocnie skazanych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe, jak też będących obywatelami polskimi prawomocnie skazanymi przez sądy państw obcych. Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym (art. 4a powołanej ustawy). Dane osobowe oraz dane o podmiotach zbiorowych zgromadzone w Rejestrze nie mogą być z niego usunięte, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 5 tej ustawy). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący w Krajowym Rejestrze Karnym figuruje jako osoba skazana prawomocnym od dnia 27 lutego 2008 r. wyrokiem Sądu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt [...], za prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu, za co wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres 12 miesięcy oraz zobowiązano go do wykonania społecznej pracy w wymiarze 118 godzin. Przedmiotowa informacja jest dla organu Policji wiążąca i niedopuszczalne jest kwestionowanie przez ten organ prawidłowości powyższego wpisu do Krajowego Rejestru Karnego. Istnienie informacji, iż osoba starająca się o posiadanie broni figuruje w powyższym rejestrze jako skazana za przestępstwo umyślne, nakłada na organ policji odmowę wydania pozwolenia na broń palną i decyzja w takim przypadku nie jest decyzja uznaniowa organu, ale wynikająca z obligatoryjnego (w takim przypadku) ustawowego obowiązku odmowy wydania pozwolenia. Konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 a) ustawy o broni i amunicji nie pozostawia tu żadnych wątpliwości. Organ obligatoryjnie musi wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo, choćby popełnione poza granicami kraju i skazana prawomocnym wyrokiem karnym Sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ważne jest bowiem to, że osoba która dopuściła się przestępstwa umyślnego, potwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądowym, nie daje gwarancji przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy - powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Z tych też przyczyn nie można podzielić poglądu, iż skarżący został potraktowany z pogwałceniem zasady równości. Wręcz przeciwnie, w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji potraktowały skarżącego w taki sam sposób jak każdego obywatela, występującego o zezwolenie na posiadanie broni, wobec którego została ujawniona w Krajowym Rejestrze Karnym informacja o prawomocnym skazaniu za przestępstwo umyślne. Treść art. 114a Kodeku karnego (przepis ten zastąpił art. 107a Kk), stanowi, iż w postępowaniu karnym uwzględnia się wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej prawomocne orzeczenie skazujące sądu właściwego w sprawach karnych uznające daną osobę za winną popełnienia przestępstwa w sprawie o inny czyn niż będący przedmiotem postępowania karnego (z wyjątkami wskazanymi w pkt 1-7), został wprowadzony do kodeksu karnego ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 48, poz. 245). Art. 114a stanowi wykonanie decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 220 z 15.08.2008, s. 32), której celem było między innymi nałożenie na państwa członkowskie minimalnego obowiązku uwzględniania wyroków skazujących zapadłych w innych państwach członkowskich. Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji ramowej: "Każde państwo członkowskie dopilnowuje, by w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko danej osobie uwzględnione zostały uprzednie wyroki skazujące, zapadłe wobec tej samej osoby w innych państwach członkowskich i dotyczące innych zdarzeń - które to wyroki są znane dzięki stosownym instrumentom wzajemnej pomocy prawnej lub instrumentom wymiany informacji pochodzących z rejestrów karnych - w zakresie, w jakim zgodnie z prawem krajowym uwzględniane są uprzednie krajowe wyroki skazujące, oraz by wiązały się z nimi skutki prawne równoważne skutkom wiążącym się z uprzednimi krajowymi wyrokami skazującymi". Uwzględnienie wyroku zapadłego w innym państwie Unii Europejskiej jest obowiązkowe, na co wskazuje sformułowanie przepisu ("uwzględnia się") – patrz M. Kulik Kodeks karny. Komentarz. LEX – 2014 r. Skoro zatem skazanie obywatela polskiego za popełnienie przestępstwa w państwie Unii Europejskiej winno być uwzględniane w postępowaniu karnym krajowym, to także w postępowaniu administracyjnym dotyczącym posiadania pozwolenia na broń palną. Z powyżej wyszczególnionych powodów Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie nie podziela zarzutu skargi naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6) lit. a) ustawy o broni i amunicji, polegającego, zdaniem strony skarżącej, na dokonaniu przez organ błędnej subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącego wynikiem przyjęcia, że skazanie J. D. przez sąd [...] w 2008 r. za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwym, stanowi określoną w tymże przepisie negatywną przesłankę, podczas gdy czyn ten karany jest również na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i z uwagi na zagrożenie ustawowe, w części dotyczącej wymiaru kary, w świetle ustawy polskiej traktowany jest jako niebyły. Nie można także podzielić wskazanego w uzasadnieniu skargi poglądu, iż to na organie Policji, w ramach niniejszego postępowania administracyjnego, ciąży obowiązek ustalenia czy dana osoba w świetle prawa polskiego może być nadal traktowana jako skazana świetle prawa polskiego i czy dany czyn stanowi przestępstwo umyślne. Organ Policji nie jest w żaden sposób uprawniony do kwestionowania informacji ujawnionych w Krajowym Rejestrze Karnym. Nie ma one zresztą żadnych instrumentów do podważania prawidłowości takiej informacji, zwłaszcza w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na broń ani nie są kompetentne do oceny prawno-porównawczej instytucji prawa karnego państw członkowskich UE. Organy Policji są związane treścią informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Skarżący bagatelizuje skutki prawomocnego wyroku sądu brytyjskiego, mylnie argumentując, iż z uwagi na specyfikę brytyjskiego systemu prawa karnego, wyrok ten nie wywołuje skutków prawnych na gruncie prawa polskiego. To skarżący posiada prawo i interes do podważania zasadności wpisu jego osoby w Krajowym Rejestrze Karnym. Nadto interes ten, z przyczyn oczywistych, wydaje się dużo szerszy niż przesłanka do posiadania broni myśliwskiej. Co prawda niniejsze postępowanie administracyjne, w sprawie uzyskania pozwolenia posiadania broni, było dwukrotnie zawieszane, jednakże żadne z tych zawieszeń nie łączyło się ze wszczęciem przez skarżącego odrębnego postępowania w kierunku weryfikacji czy wzruszenia informacji zawartej w KRK. Np. w zakresie czy poprawnie zastosowano kod przypisanego wyrokiem brytyjskim czynu, zgodnie z wykazem kodów stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie wykazu kodów stosowanych przy przekazywaniu za pośrednictwem systemu ECRIS informacji dotyczących kwalifikacji prawnej czynu zabronionego przyjętej w orzeczeniu oraz orzeczonych kar i środków karnych, jak również środków zabezpieczających, wychowawczych, poprawczych i wychowawczo-leczniczych, oraz sposobu zastosowania tych kodów (Dz. U. z 2012 r. poz. 367). Nie wszczęto odrębnego postępowania w celu określenia czy J. D. skazano za przestępstwo, czy za wykroczenie drogowe (jak podano w piśmie Ambasady RP w [...] załączonym do akt administracyjnych sprawy). Nie wszczęto także odpowiednich postępowań karnych w celu zastosowania wobec skarżącego polskich norm prawa karnego, gdyby wykazano (a w skardze tak właśnie miedzy innymi twierdzi skarżący), iż brak było możliwości zastosowania normy art. 114 Kk. (wcześniej odpowiednio art. 107 Kk), wobec braku w systemie prawa brytyjskiego instytucji komparatystycznej z polską instytucją zatarcia skazania, czy z anagogicznymi instytucjami zawartymi kodeksach karnych kontynentalnych państw członkowskich UE. Jednakże wykorzystanie powyższych instrumentów prawnych w celu ewentualnego wzruszenia zapisu w Krajowym Rejestrze Karnym nie może stanowić przedmiotu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni do celów myśliwskich, a tym bardziej podlegać ocenie sądu administracyjnego, wykracza ono bowiem poza ramy tego postępowania i wkracza w całkowicie odmienną od postępowania administracyjnego czy też postępowania sądowo administracyjnego dziedzinę prawa. W tym stanie sprawy, nie można podzielić argumentów zawartych w skardze. Organy Policji obu instancji w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, jak również przy wykonywaniu tych czynności nie naruszyły przepisów prawa, mogących stanowić o stwierdzeniu nieważności podjętych decyzji, bądź o ich uchyleniu. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.