II SA/Wa 834/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi C.Z. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.); zwanej dalej k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.); zwanej dalej u.d.i.p., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję o odmowie C. Z. udostępnienia informacji publicznej w zakresie wysokości miesięcznego wynagrodzenia brutto i netto rzecznika prasowego Ministra Sportu i Turystyki za grudzień 2015 r. wraz z dodatkami. W uzasadnieniu wskazał, że żądana przez wnioskodawcę informacja, z uwagi na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie może zostać udostępniona ze względu na prywatność osoby fizycznej oraz ochronę danych osobowych. Organ wyjaśnił, że osoba wykonująca obowiązki rzecznika prasowego resortu jest możliwa do zidentyfikowania, co powoduje, iż ujawnienie wysokości otrzymywanych dochodów, a zatem wszelkich informacji z zakresu prywatnej sfery życia prowadziłoby do naruszenia jej prywatności. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie rzecznik prasowy nie wyraził zgody na udostępnienie informacji dotyczącej wysokości wynagrodzenia wraz z dodatkami. Minister Sportu i Turystyki powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 zaznaczył, że rzecznik prasowy nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, gdyż nie realizuje w żadnym zakresie nałożonych na Ministra Sportu i Turystyki zadań publicznych w urzędzie w ramach struktur organizacyjnych, a jedynie wykonuje czynności informacyjne o charakterze usługowym. Analiza faktycznie realizowanego przez niego zakresu zadań sprowadza się do wniosku, że rzecznik prasowy nie ma jakiegokolwiek związku z dysponowaniem majątkiem Skarbu Państwa bądź zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem zadań przez władzę publiczną, w tym nie wydaje z upoważnienia organu decyzji administracyjnych i aktów prawnych, ani też nie ma znaczącego wpływu na żadne inne władcze działania organu władzy publicznej. Przepis art. 115 § 13 pkt 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm.); zwanej dalej k.k. wprost wyłącza z zakresu jego zastosowania osoby pełniące funkcje usługowe, nawet gdy są one pracownikami administracji rządowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. Z. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] marca 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wskazał, że organ błędnie przyjął w zaskarżonej decyzji, iż rzecznik prasowy resortu nie jest funkcjonariuszem publicznym, a pracownikiem administracji rządowej pełniącym jedynie funkcje usługowe. Powołując się na definicję funkcjonariusza publicznego zawartą w art. 115 k.k. stwierdził, że jest nim każdy pracownik instytucji państwowej lub samorządowej, który pełni funkcje związane z pewnym zakresem uprawnień i obowiązków, ale związanych z realizacją zadań o znaczeniu publicznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie został naruszony przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p., bowiem organ niezasadnie powołał się na prawo do prywatności jako wyłączające udostępnienie żądanej informacji publicznej, co miało wpływ na wynik sprawy. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej stanowi w art. 61 ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Przepis art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że Minister Sportu i Turystyki jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie jest też kwestionowane, że żądana we wniosku informacja dotycząca wysokości miesięcznego wynagrodzenia brutto i netto rzecznika prasowego Ministra Sportu i Turystyki, jakie otrzymał za grudzień 2015 r. wraz z dodatkami, stanowi informację publiczną. Osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jest funkcjonariusz publiczny. Zgodnie z art. 115 § 13 pkt 4 k.k., funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem m.in. administracji rządowej, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe. Wykonywanie zadań z zakresu polityki informacyjnej Rządu nie stanowi czynności usługowej, co przesądza o pełnieniu przez rzecznika prasowego Ministra funkcji publicznej. Zadanie te wskazuje przepis § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji i zadań rzeczników prasowych w urzędach organów administracji rządowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 4, poz. 36), do zadań rzeczników prasowych należy – poza zadaniami wymienionymi w ust. 1 i 2 (a zatem m.in. publicznym prezentowaniem działań organów administracji rządowej) – współudział w realizacji obowiązków nałożonych na organy administracji rządowej w u.d.i.p. Do zadań rzecznika prasowego m.in. Ministra, w myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia należy: (1) wyjaśnianie działań, inicjatyw i programów podejmowanych przez ministra, w tym w szczególności wydawanie oświadczeń i publiczne prezentowanie działań ministra, (2) przedstawianie stanowiska ministra w sprawach należących do zakresu jego działania, (3) komentowanie wydarzeń krajowych i zagranicznych w zakresie działań ministra, (4) udzielanie odpowiedzi na publikacje prasowe oraz audycje radiowe i telewizyjne, a także materiały rozpowszechniane w innych środkach masowego przekazu, dotyczące działalności ministra, (5) przekazywanie komunikatów urzędowych do opublikowania w środkach masowego przekazu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W sprawie niniejszej żądana przez wnioskodawcę informacja ma związek z pełnioną funkcją publiczną. Dotyczy wynagrodzenia uzyskanego w związku z pełnioną funkcją publiczną, finansowanego ze środków publicznych. Powołanie się na prawo do prywatności nie jest w świetle powyższego trafne. Ustalenia tego nie zmienia okoliczność, że znane jest imię i nazwisko osoby, która funkcję rzecznika prasowego Ministra Sportu i Turystki pełniła w grudniu 2015 r. Fakt, że z istoty zadań nałożonych na rzecznika prasowego Ministra wynika powszechna dostępność danych osobowych (imienia i nazwiska) osoby pełniącej tę funkcję nie powoduje, że żądane dane przestają mieć charakter informacji publicznej (o wydatkach ze środków publicznych), czy że żądanej informacji nie można w takiej sytuacji uznać za związaną z pełnioną funkcją. Dane osobowe osób pełniących funkcje publiczne z natury swej korzystają z ograniczonej ochrony, a prawo dostępu do nich wyprowadzić można bezpośrednio z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jeśli więc żądana informacja publiczna dotyczy imienia, nazwiska, pełnionej funkcji, czy też innych danych określonych u.d.i.p. (w tym kompetencji, sposobu powołania na stanowisko) lub nawet informacji w niej niewymienionych, a ściśle związanych z pełnioną aktualnie lub w przeszłości funkcją publiczną, w tym informacji o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie uzyskane w związku z pełnioną funkcją publiczną – nie jest uprawnione powoływanie się przy odmowie udostępnienia informacji publicznej zarówno na ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 922), jak i na prawo do prywatności. W sprawie niniejszej, informacja o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie rzecznika prasowego Ministra w grudniu 2015 r. stanowi – wobec wykonywania przez osobę pełniącą tę funkcję publiczną zadań z zakresu polityki informacyjnej Rządu – informację związaną z funkcjonowaniem organu administracji rządowej. W świetle powyższego nie było podstaw do zastosowania w sprawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co zasadnie podniósł skarżący. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.