II SA/Wa 836/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), WSA Adam Lipiński, Protokolant Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2004 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania B.M.od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...]odmawiającej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, Wojewoda [...] na podstawie art. 6c ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) i art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że skarżąca zarejestrowała się w urzędzie pracy w dniu [...] grudnia 2003 r. na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. Prezydent W. orzekł o uznaniu jej za osobę bezrobotną z dniem [...] grudnia 2003 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z powodu niespełnienia wymagania przewidzianego w art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W okresie poprzedzającym rejestrację w urzędzie pracy była zatrudniona od [...] maja 1980 r. do[...]grudnia 2002 r. w "O." S.A. w wymiarze ½ etatu jako ogrodnik. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania przez pracodawcę w terminie ustawowym z przyczyn zakładu pracy 1.Dz. U. 4/90. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podkreślił, że przepis art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu określający warunki niezbędne do nabycia prawa do zasiłku wyraźnie określa, iż prawo to przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągnął wynagrodzenie co najmniej w kwocie najwyższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek wpłacania składek na Fundusz Pracy. B. M. zarejestrowała się dnia [...] grudnia 2003 r., a na przestrzeni 18 miesięcy przed dniem rejestracji pracowała mniej niż 365 dni osiągając wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek wpłacania składki na Fundusz Pracy. W związku z tym nie spełnia warunków z art. 23 ust. 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy potrzebnych do uzyskania prawa do zasiłku. W swoim odwołaniu skarżąca podniosła, iż stawiła się do urzędu pracy w miesiącu czerwcu, lecz odmówiono jej rejestracji, gdyż nie posiadała oryginałów dokumentów potwierdzających zatrudnienie. Urząd Pracy W. w piśmie z dnia [...] marca 2004 r. w odpowiedzi na pismo [...]Urzędu Wojewódzkiego wskazał, iż rejestracja następuje po przedłożeniu niezbędnych dokumentów do ustalenia statusu i uprawnień danej osoby, ale w uzasadnionych wypadkach istnieje możliwość zarejestrowania osoby bezrobotnej bez kompletu dokumentów. W przypadkach wątpliwości co do możliwości zarejestrowania wymagana jest zgoda kierownika, o czym interesanci są informowani. Jednocześnie urząd pracy stwierdził, iż gdyby skarżąca zgłosiła się do kierownika rejestracji i przedstawiła swoją sytuację, zostałaby zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Gdyby dostarczyła w terminie późniejszym dokumenty, prawo do zasiłku zostałoby przyznane od dnia dostarczenia dokumentów. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego jej stawiennictwo w urzędzie pracy w czerwcu 2003 r. Organ wskazał również w uzasadnieniu decyzji, iż przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie dają możliwości przyznania zasiłku ze względu na trudną sytuację materialną czy osobistą bezrobotnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B.M. wniosła o uchylenie decyzji, bowiem w informacji dla osób zgłaszających się w rejestracji urzędu pracy znajduje się informacja, że urząd pracy nie dokonuje rejestracji bez przedłożenia dokumentów, których ona w tym czasie nie posiadała. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem zbieżnym, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy zatrudnienia trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie i dokonały ich prawidłowej interpretacji. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowił przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514), zgodnie z którym prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jak wynika z dokumentacji sprawy, pani B.M. była zatrudniona od [...] maja 1980 r. do [...] grudnia 2002 r. w "O" S.A. w pełnym wymiarze czasu pracy. Od [...]stycznia 2003 r. do [...] maja 2003 r. pobierała zasiłek chorobowy przez okres 144 dni. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowiła kwota brutto 1820, 67 zł. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy 18 miesięcy liczone wstecz od dnia zarejestrowania obejmują okres od dnia 29 czerwca 2002 r. do 29 grudnia 2003 r. W tym okresie skarżąca była zatrudniona przez okres 185 dni + 144 dni zasiłku chorobowego, tj. łącznie 329 dni. Brak było zatem podstaw do przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych. Omawiana ustawa nie daje organom administracji ani sądowi administracyjnemu jakichkolwiek uprawnień do uznaniowego przyznawania przedmiotowego świadczenia. Prawidłowo orzekł również organ, iż brak jest podstaw do uznania, iż skarżąca w czerwcu 2003 r. stawiła się w urzędzie pracy i odmówiono jej zarejestrowania z powodu braku oryginałów dokumentów, faktu tego bowiem skarżąca w żaden sposób nie udowodniła. Z tych względów Sąd oddalił skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.