II SA/Wa 836/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] o odmowie przyznania B. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 9 marca 2010 r. W dniu 19 kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego) B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wymienioną decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Wraz ze skargą złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W piśmie procesowym z dnia 22 kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego) skarżąca podtrzymała skargę oraz przedmiotowy wniosek. W uzasadnieniu wskazała, iż ze względu na [...] nie była w stanie dotrzymać trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, jednak kiedy zdała sobie sprawę ze swojej choroby oraz spowodowanego nią uchybienia terminu, niezwłocznie postanowiła wnieść o jego przywrócenie. Pismem z dnia 23 czerwca 2010 r. Sąd wezwał B. M. do uzupełnienia braków formalnych jej wniosku, poprzez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, np. nadesłanie stosownych dokumentów, zaświadczeń lekarskich. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca podała, iż nie może przedstawić żadnego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego jej [...], ponieważ jest osobą, która nie uznaje leków farmaceutycznych i leczy się wyłącznie ziołami. Dodała, iż przyczyną tego, iż nie poszła na badanie do lekarza [...], jest wstyd przed opinią społeczną, a także przyszłym pracodawcą, który mógłby zażądać wglądu do jej karty chorobowej. Ponownie wskazała, iż trudna sytuacja życiowa wywołała u niej [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do treści art. 87 § 1 i § 2 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W myśl zaś art. 87 § 3 ustawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Oznacza to, że Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zatem zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 powołanej ustawy terminie. Moment ustania przyczyny uchybienia terminu należy odnieść do daty uświadomienia sobie przez skarżącą faktu uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Datą ustania przyczyny uchybienia terminu w przedmiotowej sprawie będzie zatem dzień 19 kwietnia 2010 r., tj. data złożenia skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wobec tego stwierdzić należy, że skarżąca dochowała siedmiodniowego terminu na złożenie przedmiotowego wniosku. Przechodząc z kolei do oceny okoliczności podanych przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku, wskazać należy, iż strona nie uprawdopodobniła braku jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, zatem wniosek ten nie jest zasadny. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżąca podniosła, iż cierpi na [...] i z tego powodu nie była w stanie dotrzymać trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, jednak na poparcie tego twierdzenia, pomimo wezwania Sądu, nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów. Zdaniem Sądu, stwierdzenie takie – na gruncie niniejszej sprawy – jest zbyt ogólne i nie uprawdopodabnia, że doszło do sytuacji, w której po stronie skarżącej wystąpiła przeszkoda nie do przezwyciężenia w dochowaniu terminu do wniesienia skargi. Wprawdzie przepis art. 87 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie nakłada na stronę obowiązku udowodnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, a tylko uprawdopodobnienie tych okoliczności, jednak zaznaczyć należy, że sam fakt powołania się na [...] z powodu [...], bez jednoczesnego poparcia tego zaświadczeniem lekarskim, a jedynie twierdzeniem, iż skarżąca nie korzysta z pomocy lekarskiej ze względów osobistych i nie uznaje środków farmaceutycznych, jest niewystarczający do stwierdzenia, że B. M. faktycznie cierpi na wskazaną chorobę i z tego właśnie powodu nie była zdolna do dokonania w terminie czynności wniesienia skargi. Podkreślenia wymaga, że nie zawsze samo powołanie się na chorobę czyni miarodajnym twierdzenie strony, iż uchybienie terminu było przez nią niezawinione. Spełnienie wymogu uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu następuje bowiem, jeżeli zostaną przytoczone okoliczności motywujące ten wniosek zarówno merytorycznie, tj. wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, jak i pod względem formalnym. Uprawdopodobnienie jest tylko wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu. Nie oznacza jednak, że może w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu nie zwalnia zatem strony od obowiązku udowodnienia istnienia powoływanych okoliczności oraz wykazania, że z powodu niemożliwych do przezwyciężenia – nie zaś jedynie utrudnionych – okoliczności, nie mogła ona dokonać czynności w terminie bez swojej winy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2008 r. o sygn. akt I OZ 581/08, publ. LEX nr 517654). Biorąc pod uwagę stan faktyczny niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż ogólne powołanie się przez B. M. na [...] związaną z [...], bez przedstawienia, pomimo wezwania Sądu, jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wysuwane twierdzenia, nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1, 2 i 4 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.