II SA/Wa 837/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 837/13 w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów zastępstwa prawnego postanawia - uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 837/13 w ten sposób, że w sentencji wyroku dodać pkt 3 o treści "zasądza od Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącego M. P. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów zastępstwa prawnego, uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2012 r. sygn. akt [...] (pkt 1 wyroku) oraz stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2 wyroku). Pismem z dnia 27 listopada 2013 r. (28 listopada 2013 r. – data stempla pocztowego) pełnomocnik M. P. – adw. K. Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o uzupełnienie przedmiotowego wyroku WSA w Warszawie, co do orzeczenia o kosztach postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl § 2 cyt. art. wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3 cyt. art.) – wówczas zapada w formie postanowienia. Strona może wnioskować o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinien zamieścić z urzędu. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych warunkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że na podstawie art. 209 ppsa był do tego zobligowany, a strona żądała ich przyznania we właściwym czasie. Wskazać należy, iż uzupełnienie wyroku może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, przy czym strona może zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie – od dnia ogłoszenia. W skardze z dnia 19 marca 2013 r. strona skarżąca, reprezentowana przez adw. K. Z., wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. W rozpoznawanej sprawie wyrok został doręczony z urzędu pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 15 listopada 2013 r., tym samym wniosek strony skarżącej o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów, zgłoszony w dniu 28 listopada 2013 r., uznać należy za złożony w terminie. Zgodnie z treścią art. 200 ppsa, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 ppsa, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Natomiast stosownie do treści art. 209 ppsa, wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Z treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), wynika, iż stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie niż wymieniona w ust. 1 pkt 1 lit. a i b – 240 zł. Zgodnie z treścią art. 211 ppsa koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 ppsa). Z art. 200 ppsa wynika, że skarżącemu od organu przysługuje wyłącznie zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Koszty niezbędne zostały wymienione w art. 205 ppsa, natomiast o tym, czy koszty są celowe z punktu widzenia dochodzenia przez skarżącego jego praw decyduje wyłącznie sąd orzekający w oparciu o całokształt okoliczności sprawy. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 837/13 zarządzono zwrot nienależnie uiszczonego wpisu od skargi M. P. na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. Zwrot ww. wpisu został zrealizowany przez Oddział Finansowo-Budżetowy WSA w Warszawie w dniu 05 sierpnia 2013 r. Mając powyższe na względzie zasądzono na rzecz strony skarżącej w osobie M. P. od organu – Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej kwotę 240 zł. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 2 i § 3 w zw. z art. 200 oraz art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.