II SA/Wa 837/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na nowe stanowisko służbowe – oddala skargę – Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania [...] SG L.L od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie zwolnienia z dniem [...] marca 2015 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska starszego kontrolera Zespołu [...] w W. oraz mianowania od dnia [...] marca 2015 r. na stanowisko starszego kontrolera Zespołu [...] w W. – uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe, ustalił nowy termin zwolnienia ze stanowiska na [...] kwietnia 2015 r. i nowy termin mianowania na nowe stanowisko na [...] kwietnia 2015 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lipca 2014 r. Komendant [...], uwzględniając wniosek Komendanta [...] w W., wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił [...] L.L. z dniem [...] sierpnia 2014 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska starszego kontrolera Zespołu [...] w W. oraz mianował od dnia [...] września 2014 r. na stanowisko starszego kontrolera Zespołu [...] w W.. W wyniku rozpoznania odwołania L.L. od powyższego rozkazu personalnego Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. uchylił ww. rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując na niewystarczające uzasadnienie przez organ I instancji przewagi interesu służby nad interesem funkcjonariusza, w kontekście mianowania go na nowe stanowisko służbowe. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Komendant [...] podjął działania mające na celu uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanym przez organ odwoławczy zakresie. Komendant [...] nie uwzględnił zgłoszonego przez L.L. wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych przez niego funkcjonariuszy, jak również wniosku strony o umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komendant [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz.1402 z późn. zm.) w związku z § 2 ust. 1, 5, 5 i § 8 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 1402 z późn. zm.) oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 91 poz. 814 z późn. zm.) zwolnił [...] SG L.L. z dniem [...] marca 2015 r. ze stanowiska starszego kontrolera Zespołu [...] w W. i mianował ww. od dnia [...] marca 2015 r. na stanowisko starszego kontrolera Zespołu [...] w W.. W uzasadnieniu tego rozkazu personalnego organ podkreślił, iż Komendant Oddziału Straży Granicznej, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy w oddziale, ma prawo kształtować określoną politykę kadrową i w jej ramach decydować o obsadzie stanowisk służbowych we wszystkich podległych jednostkach organizacyjnych. Organ zaznaczył też, że stanowisko starszego kontrolera Zespołu [...] w W. jest stanowiskiem równorzędnym do obecnie zajmowanego przez funkcjonariusza, zgodnie z jego kwalifikacjami zawodowymi i umożliwiające w pełni wykorzystanie zdobytego dotychczas doświadczenia zawodowego. Podniósł jednocześnie, że w Zespole [...] w W. pełni służbę 7 funkcjonariuszy, wśród których tylko jedna osoba posiada przeszkolenie z zakresu kursu doskonalącego "Funkcjonariusz w roli oskarżyciela publicznego w ramach postępowania w sprawach o wykroczenia". Natomiast w Zespole [...] w W. pełni służbę 12 funkcjonariuszy, w tym 7 oficerów z wieloletnim doświadczeniem zawodowym. Porównując zatem ukompletowanie obu zespołów, a także mając na uwadze szereg dodatkowych zadań nałożonych na Grupę [...] wynikające choćby z ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, jak też z Wewnętrznego Podziału Zadań Placówki SG [...] w W., zachodzi potrzeba uzupełnienia w Zespole [...] funkcjonariusza posiadającego odpowiednie doświadczenie zawodowe. W związku z powyższym, mając na uwadze wniosek Komendanta Placówki SG w W., a przede wszystkim konieczność zapewnienia skutecznej realizacji zadań w Z. w W. Komendant [...] za zasadne uznał mianowanie w zespole funkcjonariusza posiadającego odpowiednie przygotowanie zawodowe, doświadczenie, kwalifikacje oraz umiejętności potrzebne do realizacji nałożonych zadań. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego L.L. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i pozostawienie go na dotychczas zajmowanym stanowisku. Wniósł też o uznanie sposobu prowadzenia postępowania przez organ I instancji za rażące naruszenie prawa i pociągniecie do odpowiedzialności dyscyplinarnej osób za taki stan rzecz odpowiedzialnych. W treści złożonego odwołania wskazał na nieprawidłowości zaistniałe w toku prowadzonego postępowania, w tym dotyczące jego wszczęcia i okresu trwania (brak powiadomienia o wszczęciu i przedłużeniu postępowania). Zdaniem skarżącego powyższe wskazuje na brak merytorycznych podstaw wydanej decyzji. Natomiast dwunastomiesięczny okres prowadzenia postępowania był wystarczający nie tylko do przeszkolenia funkcjonariusza z Grupy do spraw [...], ale również przyjęcia do służby i przeszkolenia nowego funkcjonariusza. Ponadto skarżący podniósł jego zdaniem rażąco bezpodstawne odrzucenie przez organ pierwszej instancji wszystkich złożonych przez niego wniosków dowodowych. Zakwestionował też argumentację organu pierwszej instancji w zakresie wskazania jego doświadczenia zawodowego, szkoleń, czy kompetencji. Zdaniem funkcjonariusza nie przemawiają one za mianowaniem go na wskazane wyżej nowe stanowisko służbowe. Stwierdził również, iż zaskarżona decyzja nie ma związku z dobrem służby, a stanowi jedynie wyraz personalnych uprzedzeń i ma na celu dokuczenie jego osobie. Organ nie wykazał w niej ponadto przewagi interesu służbowego nad interesem strony. Komendant Główny Straży Granicznej, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe, ustalił nowy termin zwolnienia ze stanowiska na [...] kwietnia 2015 r. i nowy termin mianowania na nowe stanowisko na [...] kwietnia 2015 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariusza, który ma obowiązek podporządkowania się poleceniom przełożonego w kwestii kształtowania stosunku służbowego. Ustawa o Straży Granicznej przewiduje możliwość przekształcenia stosunku służbowego funkcjonariusza Straży Granicznej w drodze mianowania na inne stanowisko służbowe. Przełożony funkcjonariusza może bez jego zgody przenieść go na inne równorzędne stanowisko, bądź mianować na wyższe stanowisko służbowe. Jedynymi ograniczeniami przewidzianymi w ustawie o Straży Granicznej, dotyczącymi kształtowania stosunku służbowego funkcjonariusza, są przypadki przenoszenia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, przewidziane w art. 42 tejże ustawy. Przeniesienie na równorzędne stanowisko bądź mianowanie na wyższe stanowisko jest natomiast czynnością wynikającą z podległości służbowej. W zakresie decydowania o zwolnieniu funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i mianowaniu na inne stanowisko ustawodawca pozostawił przełożonemu luz decyzyjny w formie uznania administracyjnego, mając na względzie administracyjno-prawny charakter stosunku służbowego, cechującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza. Organ odwoławczy za bezzasadny uznał podniesiony kolejny raz przez funkcjonariusza zarzut dotyczący nieprawidłowości zaistniałych w toku prowadzonego postępowania, w tym dotyczących jego wszczęcia i okresu trwania. Organ zaznaczył, iż wbrew temu co twierdzi skarżący został on powiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie przeniesienia go na nowe stanowisko służbowe. Powyższe nastąpiło w dniu 11 marca 2014 r. poprzez zapoznanie go z wnioskiem Komendanta Placówki SG w W., skierowanym do Komendanta [...]. Ponadto funkcjonariusz miał zapewniony czynny udział w postępowaniu z czego wielokrotnie korzystał składając wnioski dowodowe oraz zapoznając się z aktami postępowania. Odnosząc się z kolei do poruszonej przez skarżącego kwestii odrzucenia przez organ pierwszej instancji składanych przez niego wniosków dowodowych organ odwoławczy wskazał, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W analizowanej sprawie organ pierwszej instancji dokonał oceny złożonych przez stronę wniosków dowodowych uznając je za niemające znaczenia dla sprawy, a swoje stanowisko przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powyższe stanowisko należy uznać za całkowicie zasadne. Podkreślenia bowiem wymaga, iż istotą prowadzonego postępowania administracyjnego było mianowanie [...] SG L.L. na nowe stanowisko służbowe oraz ocena interesu służbowego w tym zakresie w kontekście interesu strony. Z powyższego jasno wynika, iż przeprowadzenie złożonych przez funkcjonariusza wniosków dowodowych, tj. przesłuchanie [...] SG E.C. na okoliczność zakresu zadań realizowanych przez ww. w czasie pracy w Policji, [...] SG K.L. na okoliczność wyrażenia przez [...] SG L.L. zgody na oddelegowanie do [...], czy też M.S. na okoliczność rozmowy z [...] SG B.S. na temat szkolenia przeprowadzonego przez skarżącego nie miało znaczenia w sprawie. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż podczas prowadzonego postępowania jak również w złożonym odwołaniu [...] SG L.L. dokonał subiektywnej oceny swoich kompetencji i umiejętności oraz kwalifikacji w kontekście mianowania na nowe stanowisko służbowe. Ocena wykonywania przez funkcjonariusza obowiązków służbowych, kompetencji czy doświadczenia w perspektywie ewentualnego wyboru jego osoby jako kandydata do objęcia określonego stanowiska, leżała natomiast w kompetencji przełożonego funkcjonariusza. To przełożony kształtując politykę kadrową oddziału, znając konkretne potrzeby czy zagrożenia, na podstawie posiadanych informacji, w tym znajdujących się w teczce akt osobowych dokumentów (zaświadczeń, opinii, decyzji nagrodowych) był w stanie ocenić przydatność funkcjonariusza do służby na danym stanowisku. Podobnie należy się również odnieść do kwestionowanej przez funkcjonariusza przewagi interesu służbowego nad interesem strony. [...] SG L.L. zaskarżonym rozkazem personalnym został bowiem mianowany na stanowisko równorzędne, nie uległo zmianie miejsce pełnienia służby. Ponadto mianowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym wymogami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych oraz stażu jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz Straży Granicznej na określonym stanowisku służbowym, tym samym działanie organu I instancji należy uznać, za prawidłowe. Brak jest zatem podstaw uzasadniających uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Niezależnie jednak od powyższego, uwzględniając treść art. 130 § 1 i 2K.p.a., organ odwoławczy za niezbędne uznał uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w części dotyczącej daty zwolnienia [...] SG L.L. z zajmowanego stanowiska oraz mianowania na nowe stanowisko i ustalenie nowych terminów zwolnienia i mianowania. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L.L. wniósł o jej uchylenie w związku z rażącym naruszaniem prawa w toku prowadzonego postępowania skutkującego wydaniem ww. decyzji. Jako fałszywe ocenił natomiast wskazywane w decyzji merytoryczne przesłanki jej podjęcia. Zaznaczył przy tym, że organ podejmujący decyzję, po jej uchyleniu w ramach postępowania odwoławczego, dopiero wtedy usiłował uzyskać dane w zakresie przesłanek jej podjęcia. Miało to miejsce siedem miesięcy po wszczęciu postępowania i po wydaniu decyzji w I instancji. Fakt poszukiwania uzasadnienie decyzji po jej podjęciu wyraźnie w jego ocenie wskazuje, że formalne uprawnienie komendanta oddziału do zwalniania i mianowania na stanowiska zostało wykorzystane instrumentalnie jako pretekst do nękania funkcjonariusza. Tym samym nie miało nic wspólnego z uznaniem administracyjnym, gdyż w żadnym zakresie nie brało pod rozwagę dobra służby w stosunku do uzasadnionego interesu strony. Tym samym naruszone zostały art. 7, 8, 9, 11, 77 K.p.a. Ponadto organ, poprzez uporczywe odrzucanie wniosków dowodowych, naruszył również art. 10 K.p.a. Organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął natomiast argumentację organu I instancji, całkowitego pomijając zarzuty funkcjonariusza, nie zwracając jednocześnie uwagi na skandaliczny sposób prowadzenia postępowania i szereg błędów formalnych. Kolejny raz potwierdziło to zatem tezę o stronniczości prowadzonego postępowania w ramach z góry założonej tezy. Decyzja kończąca postępowania, mimo dużej objętości, nie zwiera natomiast właściwie żadnego uzasadnienia. Stanowi zlepek przepisów, opinii i pouczeń mających się nijak do sytuacji faktycznej. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu uzyskiwania przez organ I instancji danych w zakresie przesłanek uzasadniających mianowanie skarżącego w Zespole [...] dopiero po wydaniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. organ wskazał, iż decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Komendant Główny Straży Granicznej uchylił ww. rozkaz z uwagi na niewystarczające uzasadnienie przewagi interesu służby nad interesem funkcjonariusza. Wobec powyższego organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę zobowiązany był uzupełnić przedmiotowe postępowanie w tym zakresie. Organ zaznaczył jednocześnie, że skarżący zarówno w odwołaniu z dnia [...] lutego 2015 r. od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., jak i skardze nie wskazuje w jaki sposób zaskarżona decyzja ma negatywny wpływ na jego sytuację. Jak chybiony ocenił natomiast zarzut skarżącego, że w niniejszej sprawie został naruszony art. 10 K.p.a. wskazując, iż skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W ocenie organu, także uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., wbrew twierdzeniu skarżącego, zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne, jak i prawne podjętej decyzji. Zatem za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez organ przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ podejmując decyzję o przeniesieniu L.L. na równorzędne stanowisko służbowe nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ma rację organ odwoławczy podkreślając w decyzji, że stosunek służbowy funkcjonariusza Straży Granicznej kształtowany jest w formach administracyjnoprawnych. Stosunek ten powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby (art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej). Kandydat do służby w Straży Granicznej, oprócz posiadania szeregu predyspozycji wymienionych w ustawie o Straży Granicznej winien więc mieć na uwadze, że służba w Straży Granicznej podlega szczególnej dyscyplinie, której gotów jest się podporządkować. Dyspozycyjność funkcjonariusza Straży Granicznej jest jednym z podstawowych elementów tej służby. Nie oznacza to oczywiście całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz obowiązek funkcjonariusza poddania się prawnie umocowanym aktom administracyjnym, zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach stosunku służbowego nawiązanego w drodze mianowania. Zawarte w ustawie o Straży Granicznej uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe co do zasady daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości. Zgodnie z art. 36 ust. 1 powołanej ustawy, do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Straży Granicznej, komendanci oddziałów Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej. Nie jest to regulacja o charakterze wyłącznie kompetencyjnym. Treść art. 36 ust. 1 w powiązaniu z art. 42 ust. 1-3 ustawy o Straży Granicznej wyraźnie wskazuje, że zwolnienie funkcjonariusza ze stanowiska służbowego i mianowanie na równorzędne stanowisko, jest rozstrzygnięciem uznaniowym właściwego przełożonego. Jedyne ograniczenia w zakresie przeniesienia funkcjonariusza bez jego zgody zawiera przepis art. 42 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Stosując zatem zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów, należy dojść do wniosku, iż właściwy komendant Straży Granicznej jest uprawniony na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy do zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby na innym równorzędnym stanowisku służbowym w tej samej lub innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 K.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służby) oraz słuszny interes funkcjonariusza. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, jak każde inne, ale zakres tej kontroli jest ograniczony – Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak że nie można mu postawić zarzutu dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. W ocenie Sądu zakwestionowane przez skarżącego rozstrzygniecie organu odpowiada powyższym kryteriom. Organ wyjaśnił jego motywy, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów ustawy. W świetle wskazanego wyżej przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej właściwy przełożony skarżącego posiadał uprawnienia do przekształcenia jego stosunku służbowego w ten sposób, iż zwolnił go z dotychczas zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] w W. i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby na stanowisku [...] Zespołu [...] w tej samej Placówce SG. Skarżący został przeniesiony na stanowisko równorzędne pod względem etatowym i płacowym ze stanowiskiem ostatnio zajmowanym, czego nie kwestionuje. Była to decyzja uznaniowa uzasadniona przez organy Straży Granicznej koniecznością wzmocnienia kadrowego Zespołu [...] SG w W. Dla wykazania zasadności tego przeniesienia organ I instancji dokonał porównania ukompletowania obu zespołów podkreślając, że w Zespole [...] w W. pełni służbę 7 funkcjonariuszy, wśród których tylko jedna osoba posiada przeszkolenie z zakresu kursu doskonalącego "Funkcjonariusz w roli oskarżyciela publicznego w ramach postępowania w sprawach o wykroczenia". Natomiast w Zespole [...] tej Placówki SG pełni służbę 12 funkcjonariuszy, w tym 7 oficerów z wieloletnim doświadczeniem zawodowym. Porównując ukompletowanie obu zespołów, a także mając na uwadze dodatkowe zadania nałożone na [...] wynikające z ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, jak też z Wewnętrznego Podziału Zadań Placówki SG [...] w W., organ wskazał na potrzebę uzupełnienia w Zespole [...] o funkcjonariusza posiadającego odpowiednie przygotowanie zawodowe, doświadczenie, kwalifikacje oraz umiejętności potrzebne do realizacji nałożonych zadań. Organ wykazał tym samym, że zaistniała potrzeba przeniesienia służbowego skarżącego na równorzędne stanowisko do Zespołu [...] w ramach tej samej Placówki SG [...] w W. W ocenie Sądu, ma rację organ akcentując, że funkcjonariusz podejmując decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby w Straży Granicznej musi być przygotowany na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służby oraz na związane z tym konsekwencje, które nie zawsze zgodne są z jego oczekiwaniami i wizją pełnienia służby. Należy w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, że to przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego funkcjonariusza. W sytuacji zatem, gdy z uwagi na konieczność zapewnienia właściwej realizacji zadań służbowych przez Zespół [...] zaistniała potrzeba wzmocnienia stanu kadrowego tego Zespołu o funkcjonariusza posiadającego odpowiednie doświadczenie zawodowe przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza przejawiającego się w tym by pełnić nadal służbę w Zespole [...] był interes służby, w tym wypadku tożsamy z interesem społecznym. W ocenie Sądu, w zaistniałym stanie faktycznym, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle przepisów prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 K.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a. Podkreślić jednocześnie należy, iż Komendant [...] podejmując działania mające na celu uzupełnienie materiału dowodowego przed wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2015 r. działał zgodnie z zaleceniami zawartymi w decyzji Komendant Główny Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] września 2014 r., którymi był związany. Z faktu, iż Komendant [...] w pierwotnie wydanym rozkazie personalnym z dnia [...] lipca 2014 r. w sposób niewystarczający uzasadnił swoje stanowisko nie można wywodzić, jak czyni to skarżący, że brak było w ogóle przesłanek do jego przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe. Nieuwzględnienie przez organ wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego nie uzasadnia natomiast zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. Wprawdzie organ I instancji nie uwzględnił zgłaszanych przez skarżącego wniosków dowodowych, to jednak uzasadnione nieprzychylenie się do wniosku strony nie oznacza, że organ naruszył powołany powyżej przepis prawa procesowego. Zgodnie bowiem z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ma natomiast rację organ, że okoliczności na jakie skarżący zawnioskował dowód z przesłuchania świadków w pismach z dnia [...] lipca 2014 r. oraz z [...] grudnia 2014 r. nie miały znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, której istotą było przeniesienie funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe w ramach tej samej jednostki organizacyjnej Straży Granicznej, z uwagi na interes służby. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.