II SA/Wa 838/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Polskiego Związku Łowieckiego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Polskiego Związku Łowieckiego na rzecz skarżącego M. M. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Polski Związek [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] w [...] z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] odmawiającą M.M. udostępnienia informacji żądanej we wniosku z dnia [...] marca 2025 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ podał, że we wniosku z dnia [...] marca 2025 r. M. M. wystąpił do Zarządu Okręgowego PZ[...] w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. szczegółowej dokumentacji rozliczenia zawodów organizowanych przez Zarząd Okręgowy [...] oraz Komisję Strzelecką w sezonie 2023/2024 r.; 2. szczegółowych dokumentów przedstawiających wsparcie udzielone przez podmioty zewnętrzne w organizacji tych zawodów, w tym informacji o tym, ile wsparcia udzieliły te podmioty; 3. informacji, czy zawody przynosiły zyski czy straty; 4. informacji, czy wszystkie zawody zostały rozliczone; 5. protokołu z kontroli strzelnicy przeprowadzonej przez Zespół Nadzorczo-Kontrolny; 6. szczegółowej informacji dotyczącej wynajmu strzelnicy przez Zarząd Okręgowy, w tym: komu Zarząd wynajmuje strzelnicę, czy zostały podpisane umowy wynajmu, jakie wynagrodzenie Zarząd Okręgowy otrzymuje z tytułu wynajmu strzelnic, w jaki sposób prezentowany w księgach jest koszt/przychód wynajmu strzelnicy (czy jest to wyodrębnione na osobnym koncie). Organ podniósł, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w decyzji I instancji, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie odnoszą się bezpośrednio do wykonywania zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa ani do gospodarowania mieniem publicznym. M. M. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie 1. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez bezzasadną odmowę dostępu do informacji publicznej; 2. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 oraz art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., powoływanej dalej jako u.d.i.p.), przez błędną kwalifikację żądanych informacji jako niepublicznych; 3. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez wydanie decyzji odmownej bez spełnienia przesłanek ograniczenia prawa do informacji. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2025 r. skarżący podtrzymał i rozwinął zarzuty i wnioski skargi i oświadczył, że wyraża zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie niezależnie od stawianych w niej zarzutów. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że sąd administracyjny niezależnie od postawionych w skardze zarzutów jest zobowiązany dokonać kontroli zaskarżonej decyzji pod względem kryterium jej legalności, tj. zbadać czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W pierwszej kolejności sąd ocenia, czy zaskarżona decyzja nie jest obarczona jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, powoływanej dalej jako k.p.a.) skutkujących jej nieważnością. W ocenie Sądu, taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, bowiem zaskarżona decyzja Polskiego Związku [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Należy bowiem zauważyć, że zaskarżoną decyzją Polski Związek [...], po rozpoznaniu odwołania strony (określonego przez organ jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2025 r. wydaną bezspornie przez Zarząd Okręgowy Polskiego Związku [...] w [...], a odmawiającą stronie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Tymczasem, od decyzji Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] w [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej nie przysługuje stronie odwołanie do organu wyższej instancji, lecz prawo do wystąpienia z wnioskiem do tego samego podmiotu, tj. Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie środek odwoławczy został zatem rozpoznany przez niewłaściwy organ. Jak bowiem wynika z treści art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Nie budzi wątpliwości Sądu, że podmiot, do którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. Zarząd Okręgowy Polskiego Związku [...] w [...] nie jest organem władzy publicznej. Skoro tak, to wobec jednoznacznie brzmiącego art. 17 ust. 2 u.d.i.p. od wydanej przez ten podmiot decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przysługiwało stronie prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który winien być rozpatrzony przez ten sam organ, tj. w niniejszej sprawie Zarząd Okręgowy Polskiego Związku [...] w [...]. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2025 r. zwrócił się, powołując się na art. 17 ust. 2 u.d.i.p., wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2025 r. Błędne skierowanie przez skarżącego tego wniosku do Zarządu Głównego PZ[...] nie zmienia w tym zakresie właściwości organu. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak stanowi art. 17 ust. 2 u.d.i.p., winien być rozpoznany przez podmiot, który wydał decyzję odmawiającą udostępnienia żądanej informacji. Wydana w rozpoznanej sprawie przez Polski Związek [...] decyzja została zatem wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co obligowało Sąd do stwierdzenia jej nieważności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania w punkcie 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a. Zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę stanowi wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 1 i 2 p.p.s.a.