II SA/Wa 840/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. I. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w L. nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., wydanym na podstawie art. 135 r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355), po rozpatrzeniu zażalenia J.I. na postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] stycznia 2015 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż Komendant Powiatowy Policji w L. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] J.I. i orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. uznał wymienionego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu naruszenia dyscypliny służbowej oraz wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Orzeczenie uprawomocniło się w dniu 14 września 2014 r. J.I. w dniu [...] grudnia 2014 r. złożył do Komendanta Powiatowego Policji w L. wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego podnosząc, że orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, mających istotny wpływ na treść orzeczenia. Analizując złożony wniosek, Komendant Powiatowy Policji w L. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 135 r ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji i postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w L. zwolnił nadkom. J.I. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2015 r. Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego J.I. złożył zażalenie, w którym podniósł następujące argumenty świadczące – jego zdaniem – o tym, że orzeczenie dyscyplinarne wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, mających istotny wpływ na jego treść, a mianowicie: 1. skierowany do Ministra Spraw Wewnętrznych raport z dnia [...] marca 2014 r. rozpatrzony został jako skarga, a nie raport o przeniesienie do innej jednostki, 2. nie rozpatrzono składanych w sprawie wniosków dowodowych, w tym wniosku o wyłączenie od udziału w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym zarówno przełożonego dyscyplinarnego, jak i rzecznika dyscyplinarnego, 3. postępowanie dyscyplinarne prowadzone było bez uzyskania zgody lekarza na jego udział w czynnościach dowodowych oraz na zapoznanie się z aktami postępowania, 4. nie doręczono żadnego dokumentu wydanego w toku postępowania dyscyplinarnego, pomimo powiadomienia Komendanta Powiatowego Policji w L. w dniu 19 sierpnia 2014 r. o zmianie miejsca zamieszkania, a tym samym adresu do korespondencji, co spowodowało, że nie mógł czynnie uczestniczyć w prowadzonym postępowaniu oraz wnieść odwołanie od wydanego orzeczenia. Analizując podniesione zarzuty organ odwoławczy podzielił stanowisko przełożonego dyscyplinarnego odnośnie niezaistnienia przesłanek z art. 135 r ust. 1 ustawy o Policji stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Odnosząc się do zarzutu nierozpatrzenia wniosków obwinionego organ stwierdził, iż wnioski, jak i zażalenia zostały rozpatrzone przez rzecznika dyscyplinarnego i właściwych przełożonych, zaś wydane postanowienia zostały doręczone J.I. bezpośrednio lub wysłane za pośrednictwem poczty na adres do doręczeń wskazany w protokole przesłuchania obwinionego z dnia [...] lipca 2014 r. Analogicznie zostało przesłane orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. Żadnego z wysłanych dokumentów obwiniony nie odebrał. Organ stwierdził, że w dniu 19 sierpnia 2014 r. [...] J.I. powiadomił pisemnie Komendanta Powiatowego Policji w L. o pobycie w trzech miejscach zamieszkania; jako jedno z nich wskazał adres przy ul. [...] w S. Adres ten został wskazany prze wymienionego jako adres do korespondencji w toku trwania postępowania dyscyplinarnego i nie zgłaszał on rzecznikowi dyscyplinarnemu, aby adres do korespondencji uległ zmianie. Dlatego też korespondencja była przesyłana na adres wskazany do korespondencji. Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu, że postępowanie dyscyplinarne było prowadzone i zakończone wydaniem orzeczenia, bez uzyskania zgody lekarza na jego udział w czynnościach dowodowych organ zauważył, iż obwiniony został przesłuchany w dniu [...] lipca 2014 r. oraz zapoznany z aktami postępowania. Od dnia [...] lipca 2014 r. J.I. przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i w tym czasie nie były przeprowadzane w sprawie czynności wymagające jego udziału. W ocenie organu II Instancji ukarany nie przedstawił żadnych faktów czy okoliczności, które świadczyłyby, że orzeczenie nr [...] wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, mających istotny wpływ na treść orzeczenia i mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. J.I. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: I. naruszenie art. 135 r ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez odmowę wznowienia postępowania dyscyplinarnego i nieuwzględnienie okoliczności, przemawiającej za jego wznowieniem, tzn. nieuwzględnienie faktu, że orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia; czynności podejmowane w toku postępowania dyscyplinarnego podejmowane były w czasie kiedy skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim; ponadto wbrew przysługującego mu prawu wynikającemu z art. 135f pkt 2 ustawy o Policji nie uwzględniono żadnego z jego wniosków dowodowych wskazując m. in. na ich zbędność; II. naruszenie art. 134 ust. 1 w zw. z art. 134g ustawy o Policji, poprzez nałożenie na skarżącego kary niewspółmiernej do zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia; III. naruszenie art. 135c ust. 1 i 4 ustawy o Policji, poprzez niewyłączenie - zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 7 lipca 2014 r. - organu administracji prowadzącego postępowanie dyscyplinarnie, mimo, że dyspozycja naruszonego przepisu jednoznacznie stanowi, że przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli sprawa dotyczy go bezpośrednio oraz gdy między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności; Niewyłączenie organu administracji sprowadzało się do tego, że przełożony orzekał we własnej sprawie, co jest niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów prawa; IV. naruszenie art. 135e ustawy o Policji, poprzez zaniechanie przez rzecznika dyscyplinarnego podjęcia niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, w szczególności odmowy przesłuchania świadka w sobie M.G. oraz odmowę uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego; V. naruszenie art. 135f ust. 10 ustawy o Policji, poprzez dokonywanie czynności dowodowych w toku postępowania dyscyplinarnego mimo nieuzyskania przez organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne, stosownej zgody lekarza orzecznika, na udział skarżącego w tychże czynnościach, w czasie gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim od 7 lipca 2014r. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającego go postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] stycznia 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy w stanie faktycznym i prawnym, istniejącym w dniu wydania decyzji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie organ trafnie wskazuje, że przepis art. 135 r ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ogranicza dopuszczalność wznowienia postępowania dyscyplinarnego przesłanką zakończenia tego postępowania prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 135 o ust. 1 ww. ustawy, orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne: 1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono; 2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. W myśl przepisu art. 135 k ust. 1 ustawy o Policji, postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Organ zasadnie też wskazuje, że przepis art. 135 p ust. 1 stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Przepisy dotyczące doręczeń zawiera rozdział 15 Kodeksu postępowania karnego. W myśl art. 133 § 1 kpk, jeżeli doręczenia nie można dokonać w sposób wskazany w art. 132, pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe pozostawia się w najbliższej placówce pocztowej tego operatora pocztowego, a przesłane w inny sposób w najbliższej jednostce Policji albo we właściwym urzędzie gminy. Przepis § 2 stanowi zaś, iż o pozostawieniu pisma w myśl § 1 doręczający umieszcza zawiadomienie w skrzynce do doręczania korespondencji bądź w drzwiach mieszkania adresata lub w innym widocznym miejscu ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo pozostawiono oraz że należy je odebrać w ciągu 7 dni; w razie bezskutecznego upływu tego terminu, należy czynność zawiadomienia powtórzyć jeden raz. W razie dokonania tych czynności pismo uznaje się za doręczone. Wskazane tym przepisem czynności nie zostały dokonane w odniesieniu do przesyłki zawierającej orzeczenie dyscyplinarne nr [...], wysłanej na właściwy, bo wskazany przez obwinionego adres: ul. [...], [...] S. W zwróconej organowi przesyłce brak jest adnotacji doręczyciela wskazującej o zawiadomieniu adresata pisma o jego złożeniu w placówce pocztowej. Niedopełnienie przez organ doręczający czynności określonych w powołanym wyżej art. 133 § 2 kpk nie pozwalało organowi na uznanie, iż orzeczenie dyscyplinarne zostało doręczone oraz że uprawomocniło się w dniu 14 września 2014 r. W tym stanie sprawy brak było podstaw do badania wskazanych we wniosku okoliczności uzasadniających, zdaniem ukaranego, wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Wskazać przy tym należy, iż badanie przyczyn wznowienia postępowania jest możliwe dopiero po wznowieniu postępowania (art. 135 s ustawy). Ocena taka przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego jest niedopuszczalna. Dlatego wniosek skarżącego o uchylenie wydanych w sprawie postanowień zasługiwał na uwzględnienie, chociaż nie z powodów podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.