II SA/Wa 841/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Asesor WSA Janusz Walawski (spraw.), Protokolant Wojciech Berezowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2005 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W dniu 12 stycznia 2005 r. Starosta Powiatu W., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 147 oraz art. 149 § 1 i 2 kpa wydał postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia statusu H. R. jako osoby bezrobotnej oraz jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Starosta Powiatu W., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 104 kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), w dniu [...] stycznia 2005 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzje Starosty Powiatu W.: - z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] o utracie przez H. R. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] czerwca 2004 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania, - z dnia [...] października 2004 r. nr [...] o przyznaniu ww. prawa do dodatku szkoleniowego od dnia [...] października 2004 r. w wysokości 100,90 zł miesięcznie, - z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] u utracie przez H. R. dodatku szkoleniowego od dnia [...] października 2004 r. i orzekł o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] grudnia 2003 r. z powodu nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu podał, że H. R. w dniu [...] czerwca 2003 r. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] czerwca 2003 r. na okres 12 miesięcy w wysokości 498,20 zł miesięcznie. Starosta Powiatu W., decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] orzekł o utracie przez ww. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] czerwca 2004 r. w związku z upływem maksymalnego okresu jego pobierania. Ten sam organ, decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] przyznał H. R. prawo do dodatku szkoleniowego od dnia [...] października 2004 r. w wysokości 100,90 zł miesięcznie, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] orzekł o jego utracie z dniem [...] listopada 2004 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. Inspektorat w W., w piśmie z dnia 11 stycznia 2005 r. poinformował, że wyrokiem Sądu Okręgowego w W. Wydział [...] z dnia [...] listopada 2004 r. sygn. akt [...] H. R. została przyznana renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od dnia [...] grudnia 2003 r., na okres trzech miesięcy. Z tej przyczyny, Starosta Powiatu W. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia statusu odwołującej się jako osoby bezrobotnej i jej prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Starosta Powiatu W. wydał decyzję będącą przedmiotem niniejszego odwołania, które w ocenie organu II instancji jest niezasadne i nie może zostać uwzględnione. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001), starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż odwołująca się nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, a tym samym utraciła status osoby bezrobotnej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi złożonej przez H. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniosła, że jest ona niezgodna z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w niej przedstawione. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją proceduralną, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia takiej sprawy, w której została wydana decyzja ostateczna, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 kpa lub wadą określoną w art. 145 a kpa. W rozpoznawanej sprawie organ w postanowieniu o wznowieniu postępowania, jako przesłankę wznowienia powołał art. 145 § 1 pkt 5 kpa, który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wprawdzie treść art. 149 § 2 kpa uzasadnia wniosek, że postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu nie zawęża granic tego postępowania tylko do podstawy wznowienia wskazanej w tym postanowieniu, a zatem przedmiotem badań i ustaleń w tym zakresie mogą być wszystkie przyczyny wymienione enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa, z wyłączeniem określonej w pkt 4. Jednakże skoro, w niniejszej sprawie organ ograniczył postępowanie do przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, to jedynie ustalenia związane z tą przesłanką mogą być brane pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji. Organ wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, gdyż uznał, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie organu, tymi nowymi okolicznościami było ujawnienie faktu, że skarżąca na mocy wyroku Sądu Okręgowego w W. Wydział [...] z dnia [...] listopada 2004 r. sygn. akt [...] nabyła prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od dnia [...] grudnia 2003 r., na okres trzech miesięcy. Z treści art. 145 § 1 pkt 5 kpa wynika, że wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu może nastąpić, gdy zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki: 1) ujawnione okoliczności lub dowody, istotne dla sprawy są nowe, 2) ujawnione okoliczności lub dowody istniały w dniu wydania decyzji, 3) nowe fakty lub dowody nie były znane organowi wydającemu decyzję. Na tle stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że organ nie wykazał, iż wystąpiły przesłanki określone w pkt 1 i 2. Pogląd organu, że zawarta w piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] informacja o przyznaniu skarżącej prawa do renty stanowi nową okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa, należy uznać za niesłuszny i oparty na rozszerzającej wykładni tego przepisu, którą w tym wypadku należy uznać za niedopuszczalną i mogącą mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, organ powinien ponownie dokonać oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również, o ile uzna to za konieczne, uzupełnić i rozstrzygnąć, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wznowienie postępowania. Wobec treści rozstrzygnięcia, zbyteczne są rozważania w zakresie zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.