II SA/Wa 842/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 7 z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K., w dniu [...] lutego 2011 r. wydał decyzję nr [...] , którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. nr [...] o odmowie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym pozostającym w dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał m.in., że decyzją Kierownika Garnizonowej Administracji Mieszkań z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] przydzielono A. K. osobną kwaterę stałą w W. [...] . W dniu [...] grudnia 2010 r. nieruchomość, w której znajduje się powyżej określony lokal mieszkalny, została przekazana prawnemu właścicielowi, którym jest osobą fizyczną. Przepis art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP stanowi, że w sytuacji wyjątkowej Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzje o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz zawodowy. Ustawodawca w przepisie tym nie zdefiniował na czym ma polegać "wyjątkowość sytuacji", co oznacza, że pozostawił tą kwestię do decyzji organowi rozstrzygającemu sprawę. Zdaniem organu odwoławczego, przedstawiona przez A. K. argumentacja, a w szczególności dotycząca jego sytuacji materialnej, zdrowotnej i osobistej nie uzasadnia, że znajduje się on w sytuacji wyjątkowej. Z powyższych względów decyzję organu pierwszej instancji należało uznać, w świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego, za prawidłową, a tym samym utrzymać ją w mocy. Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: 1) art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego błędną interpretację pojęcia "sytuacja wyjątkowa" i w rezultacie niezastosowanie tego przepisu, jak również poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy sytuacji nieprzedstawienia przez organ pierwszej instancji wniosku skarżącego Ministrowi Obrony Narodowej, 2) art. 2 Konstytucji RP, poprzez wydanie decyzji sprzecznej z zasadami sprawiedliwości społecznej i państwa prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji na podstawie akt sprawy, które wraz z odpowiedzią na skargę zostały mu przekazane przez organ administracji publicznej i stwierdził, iż skarga nie może zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Na wstępie należy stwierdzić, iż z akt sprawy i ustalonego stanu faktycznego wynika, iż skarżący nie znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, jak i mieszkaniowej. Stosownie do treści art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, w sytuacji wyjątkowej Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Z treści tego przepisu wynika, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym znajdującym się w zasobach mieszkaniowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji, a zatem do jego uprawnień należy zbadanie, czy zachodzi przesłanka "sytuacji wyjątkowej" określona w powyżej przytoczonym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy pod względem merytorycznym. Prawidłowo oceniły organy, że skarżący nie znajduje się w sytuacji wyjątkowej, o jakiej mowa w art. 29 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że adresatem decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym wydanej na podstawie art. 29 powołanej ustawy są osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, takie jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa. W takim aspekcie organy wnikliwie przeanalizowały sytuację życiową skarżącego i trafnie wskazały, że wskazane przez niego okoliczności nie pozwalają stwierdzić, iż jego sytuacja jest wyjątkowa. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż skarżący na własną prośbę odszedł z wojska z dniem [...] 1991 r. i nie nabył uprawnień do świadczeń emerytalno – rentowych. Oznacza to, że skarżący nie zachował prawa do przydzielonej mu kwatery stałej, a przydzieloną mu kwaterę stałą zajmował bez tytułu prawnego. Negatywna decyzja o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym będącym w posiadaniu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, zdaniem Sądu, nie spowoduje sytuacji, w której skarżący nie będzie mógł zapewnić samodzielnie lokalu mieszkalnego. Świadczy o tym wysokość osiąganych przez niego dochodów. Dlatego też zdaniem Sądu wywodzone przez skarżącego roszczenie o przydzielenie lokalu mieszkalnego nie jest zasadne, a zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Organ dokonał bowiem prawidłowej wykładni art. 29 powołanej ustawy, jak również zaskarżona decyzja nie narusza powołanego w skardze art. 2 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu o braku wyjątkowości sytuacji życiowej skarżącego w rozumieniu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), orzekł jak w sentencji.