II SA/Wa 848/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Piotr Borowiecki Sędzia WSA – Przemysław Szustakiewicz Protokolant – spec. Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Biurze Ochrony Rządu oddala skargę W rozpoznawanej sprawie ustalono, że skarżący [...] W. Z. pełniący służbę w Biurze Ochrony Rządu, na dzień [...] marca 2017 r. będzie posiadał 33 lata 1 miesiąc i 23 dni wysługi, obejmującej służbę w ramach stosunku administracyjnoprawnego, co gwarantuje mu pełne świadczenie emerytalne. Szef Biura Ochrony Rządu w dniu [...] stycznia 2017 r. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o zwolnienie wymienionego [...] ze służby w związku z nabyciem przez niego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Wskazał ponadto, że skarżący przebywa aktualnie w dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu i w związku z brakiem potrzeb i celowości jego służbowego wykorzystania na stanowisku służbowym w obowiązującej strukturze Biura Ochrony Rządu, zważywszy na osiągnięcie przez niego po dniu [...] stycznia 2014 r. 30 lat wysługi emerytalnej, pożądane jest zwolnienie go ze służby. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., działając na podstawie art. 35 ust. 2 pkt 4 oraz art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 552 ze zm.), z dniem [...] marca 2017 r. zwolnił skarżącego [...] W. Z. ze służby w Biurze Ochrony Rządu w związku z nabyciem przez niego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy, funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu może być zwolniony ze służby jeżeli nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, zaś skarżący spełnia bezsprzecznie ów warunek, ponieważ w dniu zwolnienia ze służby w Biurze Ochrony Rządu będzie posiadał wysługę emerytalną przekraczającą 30 lat i spełnienie powyższego warunku stanowi wystarczającą podstawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. We wniosku z dnia [...] marca 2017 r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, w szczególności art. 1 Dyrektywy, który wprowadza zakres dyskryminacji ze względu na wiek. Ponadto zarzucił przedmiotowej decyzji wadliwe uzasadnienie polegające na tym, ze decyzja w tym przedmiocie jest decyzją uznaniową i organ dopuścił się dowolności przy ustalaniu stanu faktycznego, bowiem powołał się w nim jedynie na fakt 30-letniej wysługi, co jako podstawa do zwolnienia stanowi dyskryminację ze względu na wiek i tym samym dopuszczono się naruszenia art. 107 § 3, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby w Biurze Ochrony Rządu i ustalił nowy termin na dzień [...] kwietnia 2017 r., a w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu – powołując się na argumenty w niej zawarte – podał, że zgodnie z art. 7 pkt 2 ustawy o Biurze Ochrony Rządu, Szef BOR kierując Biurem Ochrony Rządu zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie jego zadań między innymi poprzez prowadzenie polityki kadrowej. Jednym z elementów tej polityki jest możliwość wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie [...] ze służby w sytuacjach wymienionych w art. 35 ust. 1 i ust. 2 powyższej ustawy do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, będącego, zgodnie z art. 39 pkt 1 ustawy, organem właściwym do zwolnienia ze służby [...] Biura Ochrony Rządu. Art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy pozwala na zwolnienie ze służby funkcjonariusza, który nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Poza sporem jest, że [...] W. Z. spełnia powyższy warunek, gdyż legitymuje się wysługą emerytalną przekraczającą 30 lat. Zaznaczono, że ustawodawca dając Szefowi BOR możliwość wystąpienia do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o zwolnienie ze służby [...], który posiada 30 lat wysługi emerytalnej, nie nałożył na organ dodatkowych obowiązków w tym zakresie. Analiza art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy o BOR, a także brak w powyższej ustawie szczegółowych uregulowań kwestii, której dotyczy ten przepis prowadzi do wniosku, że spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki stanowi wystarczającą podstawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Decyzję w tej sprawie przepis pozostawia organowi i nie nakłada na niego dodatkowych ograniczeń. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie obok spełnienia wymogu dotyczącego wysługi emerytalnej wzięty został pod uwagę interes służby, zgodnie z którym niecelowym stało się dalsze pełnienie służby przez funkcjonariusza na zajmowanym stanowisku służbowym przy braku potrzeb i możliwości w zakresie mianowania go na inne stanowisko służbowe. Natomiast zaskarżona decyzja zawiera niezbędne uzasadnienie, które w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki i podstawy dokonanego nią rozstrzygnięcia. Powyższe uzasadnienie wskazuje, jakie fakty i oceny organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł. Tym samym nie sposób zgodzić się z oceną skarżącego, jakoby naruszało ono art. 107 § 3 k.p.a. Podobnie kwestionowane przez funkcjonariusza rozstrzygnięcie nie narusza art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., bowiem organ, stojąc na straży praworządności, z urzędu podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przy czym, co wskazano w uzasadnieniu decyzji, w interesie społecznym, który w tej sprawie jest interesem służby pozostaje, aby zwolnić ze służby [...], który nabył prawo do pełnego zaopatrzenia emerytalnego z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, a ponadto pozostaje w dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu, nie zajmując tym samym stanowiska służbowego i co za tym idzie, nie wykonuje przypisanych mu obowiązków służbowych. Wzięto także pod uwagę, że w związku z brakiem potrzeb i celowości służbowego wykorzystania, nie przewiduje się mianowania go na inne stanowisko służbowe w obowiązującej strukturze Biura Ochrony Rządu. Słuszny interes obywatela w przedmiotowej sprawie wyraża się zaś umożliwieniem zwalnianemu funkcjonariuszowi skorzystania z wszelkich praw należnych z racji zakończenia stosunku służbowego i przejścia na zaopatrzenie emerytalno – rentowe. Nadto wyczerpująco zebrano oraz rozpatrzono niezbędny materiał dowodowy i na jego podstawie oceniono spełnienie przez funkcjonariusza warunków do zastosowania przesłanki zwolnienia ze służby, o której mowa w art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy i zasadność skorzystania z tej możliwości. Nie budzi także wątpliwości, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Biurze Ochrony Rządu z powodu nabycia przez niego prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, nie może być odbierane jako szykanujące ze względu na wiek, bowiem uzależnia ono możliwość zwolnienia od nabycia prawa do pełnego zaopatrzenia emerytalnego, przysługującego po osiągnięciu 30 lat wysługi, a nie od osiągnięcia określonego wieku. Zaznaczono dalej, że w kwestionowanej decyzji wskazano, iż [...] z dniem [...] stycznia 2014 r. nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, a ocena potrzeb i możliwości formacji wskazuje na brak celowości i uzasadnienia dla dalszego służbowego wykorzystania go na zajmowanym lub innym stanowisku służbowym w obowiązującej strukturze Biura Ochrony Rządu. Zatem powołał się na dokonaną przez Szefa BOR, właściwego do prowadzenia polityki kadrowej, zapewniającej sprawne oraz efektywne wykonywanie zadań Biura Ochrony Rządu, ocenę wyrażającą interes służby w zakresie celowości dalszego pełnienia służby przez skarżącego w Biurze Ochrony Rządu. W tym stanie rzeczy nie można uznać, wbrew zarzutom skarżącego, aby jedynie osiągnięcie przez [...] 30 lat wysługi emerytalnej stanowiło przesłankę zwolnienia ze służby. Odnosząc się zaś do podnoszonego zarzutu naruszenia Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy zaznaczono, co wskazano już wyżej, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Biurze Ochrony Rządu nie zostało dokonane ze względu na ograniczenie wiekowe. Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. WE L 303, z dnia 2 grudnia 2000 r. s. 16; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne rozdz. 5, tom 4 s. 79, wydanej na podstawie art. 13 TWE) w pkt 1 zakazuje dyskryminacji między innymi ze względu na wiek. Zakres jej stosowania określa art. 3, zgodnie z którym stosuje się ją do wszystkich osób zarówno sektora publicznego jak i prywatnego, włącznie z instytucjami publicznymi, w odniesieniu do warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania (art. 3 ust. 1 pkt c). W świetle art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, państwa członkowskie mogą ustalić, że niniejsza dyrektywa w kwestii dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność lub wiek, nie znajduje zastosowania wobec sił zbrojnych. W art. 6 ust. 1 cyt. dyrektywy dopuszczona została jednak możliwość uznania przez państwa członkowskie, że odmienne traktowanie ze względu na wiek nie stanowi dyskryminacji, jeżeli w ramach prawa krajowego zostanie to obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgodnym z przepisami celem, w szczególności celami polityki zatrudnienia, rynku pracy, kształcenia zawodowego, i jeżeli środki mające służyć realizacji tego celu są właściwe i konieczne. Takie odmienne traktowanie może polegać między innymi, na wprowadzeniu specjalnych warunków dostępu do zatrudnienia i kształcenia zawodowego, zatrudnienia i pracy, włącznie z warunkami zwalniania i nagradzania, dla ludzi młodych, pracowników starszych i osób mających na utrzymaniu inne osoby, w celu wspierania ich integracji zawodowej lub zapewniania im ochrony. Ustawa o BOR, ze względu na specyfikę działań ochronnych realizowanych przez Biuro Ochrony Rządu i rangę tych zadań, w sposób jednoznaczny wyłącza stosowanie powyżej dyrektywy w stosunku do funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu. Wskazuje na to, chociażby treść art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o BOR, zgodnie z którym funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku osiągnięcia wieku: a) przez podoficera, chorążego i oficera młodszego – 55 lat, b) przez oficera starszego – 58 lat, c) przez generała – 60 lat. Powyższy przepis prawa materialnego nakazujący obowiązkowe zwolnienie ze służby w Biurze Ochrony Rządu funkcjonariusza, który osiągnął wskazany w nim wiek, nie ma odpowiednika w innych formacjach resortu spraw wewnętrznych i administracji, a zatem w Policji, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe potwierdza specyficzny charakter służby w Biurze Ochrony Rządu, związany z realizowanymi przez tę formację zadaniami. Kończąc podkreślono, że powyższe wyjaśnienia stanowią jedynie odniesienie się do zarzutów skarżącego, bowiem kwestionowane przez niego rozstrzygnięcie nie zostało oparte o art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o BOR, a o art. 35 ust. 2 pkt 4 tej ustawy. W związku z powyższym nie znajduje się podstaw do uchylenia decyzji o zwolnieniu [...] ze służby w Biurze Ochrony Rządu, natomiast korzystając ze swoich uprawnień reformacyjnych dokonano zmiany zaskarżonej decyzji w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby, bowiem powyższa decyzja rozstrzyga, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Biurze Ochrony Rządu następuje z dniem [...] marca 2017 r. Stosownie zaś do art. 130 § 2 k.p.a., wniesienie odwołania od decyzji administracyjnej w terminie wstrzymuje wykonanie tej decyzji, a art. 130 § 3 k.p.a. stanowi, że powyższy przepis nie ma zastosowania jedynie w stosunku do decyzji, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności lub które podlegają natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Tymczasem zaskarżonej decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności i brak jest przepisu ustawowego nakazującego jego natychmiastowe wykonanie. Wstrzymanie wykonania decyzji nr [...], spowodowane wniesieniem odwołania, skutkuje tym, że decyzja może być wykonana dopiero po rozpatrzeniu odwołania strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący W. Z. zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji MSWiA nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. o zwolnieniu go ze służby w Biurze Ochrony Rządu z uwagi na posiadanie 30- letniej wysługi emerytalnej mimo, iż: - wydając wskazaną decyzję organ I instancji dopuścił się naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 7, 77,80 k.p.a.; 2) niezgodność z przepisami Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. WE L 303, z dnia 2 grudnia 2000 r. s. 16; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne rozdz. 5, tom 4 s. 79, wydanej na podstawie art. 13 TWE), w szczególności z art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, pkt 18 Preambuły poprzez brak wykazania w uzasadnieniu decyzji, iż funkcjonariusz nie jest w stanie należycie wykonywać powierzonych mu zadań służbowych. W uzasadnieniu podał, że organ posługuje się ogólnikowymi hasłami, z których nie sposób wywieść, jaka jest inna, poza 30-letnią wysługą emerytalną, przyczyna zwolnienia ze służby. Z uwagi na fakt, iż zwolnienie funkcjonariusza ze służby w BOR, w oparciu o art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2016 r. poz. 552, ze zm.) ma charakter fakultatywny i taka decyzja jest decyzją uznaniową, niezbędne jest wskazanie i wyjaśnienie stronie postępowania przyczyn zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu próżno doszukiwać się, w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów organ uznał, iż "brak jest możliwości w zakresie mianowania na inne stanowisko służbowe", co powoduje, iż jest to twierdzenie, które w materiale dowodowym nie znajduje jakiegokolwiek oparcia, a to z kolei narusza dyspozycję art. 77,107 i 80 k.p.a. Ponadto nie wyjaśniono najistotniejszej okoliczności faktycznej sprawy, którą było ustalenie, czy zwolnienie ze służby w BOR nastąpiło wyłącznie z powodu nabycia przez niego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, czy też stanowiło ono jedynie współprzyczynę zwolnienia. Należało zatem, wydając decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, dokonywać oceny przesłanki, wymienionej w art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy pod kątem przepisów wymienionej na wstępie Dyrektywy, czego organ nie uczynił. Niezależnie od powyższego organ, w sytuacji gdyby zwolnienie skarżącego ze służby w BOR na podstawie art.35 ust. 2 pkt 4 ustawy o BOR , tj. z powodu nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej było wyłączną przyczyną jego zwolnienia (czemu organ zdaje się zaprzeczać, choć nie potrafi podać, poza ogólnikowymi hasłami, żadnych konkretnych przyczyn) winien dokonać oceny, czy nie stanowi ono dyskryminacji ze względu na wiek. Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. WE L 303, z dnia 2 grudnia 2000 r. s. 16; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne rozdz. 5, tom 4 s. 79, wydanej na podstawie art. 13 TWE) w pkt 1 zakazuje dyskryminacji między innymi ze względu na wiek. Zakres jej stosowania określa art. 3, zgodnie z którym stosuje się ją do wszystkich osób zarówno sektora publicznego jak i prywatnego, włącznie z instytucjami publicznymi, w odniesieniu do warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania (art. 3 ust. 1 pkt cf). W świetle art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, państwa członkowskie mogą ustalić, że niniejsza dyrektywa w kwestii dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność lub wiek, nie znajduje zastosowania wobec sił zbrojnych. W art. 6 ust. 1 cyt. dyrektywy dopuszczona została jednak możliwość uznania przez państwa członkowskie, że odmienne traktowanie ze względu na wiek nie stanowi dyskryminacji, jeżeli w ramach prawa krajowego zostanie to obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgodnym z przepisami celem, w szczególności celami polityki zatrudnienia, rynku pracy, kształcenia zawodowego, i jeżeli środki mające służyć realizacji tego celu są właściwe i konieczne. Takie odmienne traktowanie może polegać między innymi na wprowadzeniu specjalnych warunków dostępu do zatrudnienia i kształcenia zawodowego, zatrudnienia i pracy, włącznie z warunkami zwalniania i nagradzania, dla ludzi młodych, pracowników starszych i osób mających na utrzymaniu inne osoby, w celu wspierania ich integracji zawodowej lub zapewniania im ochrony. Ponadto w pkt 18 preambuły dyrektywy stwierdzono, iż nie wymaga ona w szczególności od sił zbrojnych, policji, służb więziennych lub ratowniczych przyjmowania do pracy lub dalszego zatrudnienia osób nieposiadających wymaganych zdolności umożliwiających wykonywanie zadań, które mogą im zostać powierzone z uwzględnieniem wynikającego z prawa celu utrzymania zdolności operacyjnych tych służb. Natomiast w świetle pkt 19 preambuły dyrektywy, aby umożliwić Państwom Członkowskim utrzymywanie skuteczności sił zbrojnych, mogą one nie stosować przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących niepełnosprawności i wieku w całych siłach zbrojnych lub ich części. Państwa członkowskie, które zdecydują się na taki krok, muszą określić zakres stosowania takiego odstępstwa. Dalej podał, że polski ustawodawca implementował dyrektywę Rady 2000/78 WE w prawie pracy. Niewątpliwie ma ona zastosowanie również do służb mundurowych. Jednakże w ustawie o BOR brak jest stosownej regulacji, jak również określenia zakresu wyłączenia jej stosowania. To z kolei powoduje, iż zakazy, wynikające z przepisów dyrektywy, znajdą zastosowanie do sytuacji, w której się znalazł, w konsekwencji jego zwolnienie jedynie w oparciu o przepis o 30-letniej wysłudze emerytalnej, gdyż innej rzeczywistej przyczyny ze względu na posługiwanie się przez organ ogólnikowymi hasłami, bez uzasadnienia faktycznego i wskazania konkretnych dowodów, nie wskazano, należy ocenić jako dyskryminację ze względu na wiek. Także Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wskazał, iż możliwe jest z uwagi na wysługę emerytalną, zwolnienie funkcjonariusza ze służby, ale wtedy, gdy wiek uniemożliwia wykonywanie zadań w celu utrzymania zdolności operacyjnej danej służby. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ w jakikolwiek sposób dokonywał oceny wydanej przez organ I instancji decyzji pod kątem zgodności z przepisami wspólnotowymi, a taki obowiązek na nim również spoczywał. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 35 ust. 2 pkt 4) ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 552 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Użyte w tym przepisie sformułowanie "można" świadczy, że decyzja wydana na podstawie niniejszego przepisu, nie jest decyzją związaną, lecz ma charakter uznaniowy. W judykaturze uznaje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W takich przypadkach kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, tj. spełnienia przez organ wymogów proceduralnych, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi. Natomiast nie obejmuje ona tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, tzn. czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Reasumując, Sądy nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony i wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 464/15). W rozpoznawanej sprawie tymczasem bezspornym jest, że skarżący [...] W. Z. już z dniem [...] stycznia 2014 r. nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Zatem w dniu zwolnienia go ze służby w Biurze Ochrony Rządu posiadał przeszło 33 lata tej wysługi. Nie budzi również wątpliwości fakt, że kiedy Szef Biura Ochrony Rządu wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] stycznia 2017 r. z wnioskiem o zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy, to skarżący w tym czasie, z powodu braku potrzeb i celowości jego wykorzystania na stanowisku służbowym w aktualnej strukturze Biura Ochrony Rządu, przebywał w jego dyspozycji. Skoro zatem w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że poza przesłanką zaistniałą w art. 35 ust. 2 pkt 4, wzięto również pod uwagę "interes służby, zgodnie z którym niecelowym stało się dalsze pełnienie służby przez funkcjonariusza na zajmowanym stanowisku służbowym przy braku potrzeb i możliwości w zakresie mianowania go na inne stanowisko służbowe (...) w interesie społecznym, który w tej sprawie jest interesem służby pozostaje, aby zwolnić [...] (...) a ponadto pozostaje w dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu, a zatem nie zajmuje nie zajmuje stanowiska służbowego i co za tym idzie nie wykonuje przypisanych mu obowiązków służbowych", a ponadto posiada już pełną wysługę emerytalną przekraczającą o 3 lata jej minimalny okres, to tym samym nie sposób zgodzić się zarzutem skarżącego o posługiwaniu się w uzasadnieniu decyzji ogólnikowymi hasłami. Stąd też – w ocenie Sądu – zaskarżona decyzja była dopuszczalna na podstawie art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy i organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, bowiem w sposób wystarczającą zindywidualizowany uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, mając na uwadze interes społeczny przeważający nad słusznym interesem skarżącego, zaś stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i wszechstronnie wyjaśniony. Nie sposób również zgodzić się ze skarżącym, że organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do niezgodności z przepisami Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. WE L 303, z dnia 2 grudnia 2000 r. s. 16; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne rozdz. 5, tom 4 s. 79, wydanej na podstawie art. 13 TWE), jak również że winien dokonać oceny, czy nie stanowi ona dyskryminacji ze względu na wiek. Wszak Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyraźnie wskazał, a co Sąd w pełni podziela, że powyższa Dyrektywa zakazuje dyskryminacji m.in. ze względu na wiek, a zwolnienie skarżącego ze służby nie zostało "dokonane ze względu na ograniczenia wiekowe", lecz z uwagi na osiągnięcie wysługi emerytalnej. Zatem dokonano oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami wspólnotowymi. Reasumując, organ – w ocenie Sądu – nie dopuścił się przepisów dotyczących odwołania oraz art. 7, 77 i 80 k.p.a. i wskazanej już wyżej Dyrektywy Rady 2000/78/WE. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.