II SA/Wa 85/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: MSWiA, organ), decyzją nr [...] z [...] listopada 2020 r., na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej Kpa.), po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej: policjantka, skarżąca) od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji (dalej KGP) nr [...] z [...] września 2020 r. w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.; dalej ustawa o Policji) z dniem [...] września 2020 r., utrzymał w mocy rozkaz personalny KGP. Do wydania decyzji MSWiA doszło w następującym stanie sprawy. Raportem z [...] lipca 2020 r. (wpływ do Komendy Głównej Policji w dniu [...] lipca 2020 r.) kom. M. K. wystąpiła do Komendanta Głównego Policji o wyrażenie zgody - w trybie art. 36h ust. 2 ustawy o Policji, na zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] września 2020 r. ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w ramach oddelegowania do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Niezależnie od powyższego w dniu [...] lipca 2020 r. Dyrektor Generalny Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska (Dyrektor Generalny GIOŚ), działając na podstawie art. 36g ust. 2 ustawy o Policji wystąpił do KGP z wnioskiem o odwołanie policjantki z dniem [...] lipca 2020 r. z oddelegowania do pełnienia zadań służbowych w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska. KGP pismem znak [...] z [...] sierpnia 2020 r. poinformował Dyrektora Generalnego GIOŚ, iż wobec niespełnienia jednego z warunków skrócenia terminu odwołania z oddelegowania, jakim jest zgoda policjanta, mając na względzie konieczność zachowania rygorów określonych w art. 36g ust. 5 ustawy o Policji, ww. zostanie odwołana z oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska z dniem [...] sierpnia 2020 r. W następstwie powyższego KGP rozkazem personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2020 r., działając na podstawie art. 32 ust. 1, art. 36g ust. 2, art. 36h ust. 1, art. 37a pkt 1 oraz art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, z dniem [...] sierpnia 2020 r. odwołał policjantkę z oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska, zaś z dniem [...] sierpnia 2020 r. pozostawił ww. w swojej dyspozycji i ustalił ww. uposażenie w 11 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,995 kwoty bazowej wynoszącej 1.614,69 złotego, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 4.840 złotych i dodatkiem funkcyjnym w kwocie 1.500 złotych miesięcznie. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja została doręczona ww. w dniu [...] września 2020 r. Jednocześnie w związku z treścią ww. raportu z [...] lipca 2020 r. KGP rozkazem personalnym nr [...] z [...] września 2020 r., na podstawie art. 41 ust. 3 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił M. K. ze służby w Policji z dniem [...] września 2020 r. Ponadto pismem znak [...] z [...] sierpnia 2020 r. policjantka została poinformowana, iż KGP nie wyraził zgody na jej zwolnienie ze służby w Policji ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska. W dniu [...] października 2020 r. (data prezentaty Komendy Głównej Policji) policjantka wniosła odwołanie od powyższego rozkazu personalnego KGP nr [...] z [...] września 2020 r., wnosząc o: "(...) uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz o zmianę terminu zwolnienia mnie ze służby do czasu przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego i rozstrzygnięcia sprawy na podstawie złożonego przeze mnie odwołania (...)." W uzupełnieniu do odwołania policjantka zaznaczyła, że wniesiony do KGP raport z [...] lipca 2020 r. dotyczył zwolnienia jej ze służby w Policji z dniem [...] września 2020 r. ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska na podstawie art. 36h ust. 2 ustawy o Policji. Ponadto podkreśliła, że we skazanym raporcie: "(...) nie przytoczyłam podstawy prawnej z art. 41 ust. 3 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, gdyż moje oświadczenie woli o zwolnieniu ze służby było złożone jedynie na podstawię art. 36h ust. 2 ustawy o Policji (...)". Wniosła o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzenie przez organ odwoławczy, na podstawie art. 136 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), postępowania wyjaśniającego, którego zasadność determinuje - w jej ocenie - charakter przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji MSWiA wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu policjantki ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z tym przepisem policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu, została spełniona przesłanka określona w powołanym przepisie, bowiem ww. raportem z [...] lipca 2020 r. policjantka wyraziła pisemne zgłoszenie, o którym mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji - wystąpienia ze służby z dniem [...] września 2020 r. KGP był zatem zobligowany do zwolnienia ww. ze służby w Policji w powyżej wskazanym trybie. Organ wskazał w szczególności, że na podstawie art. 36h ust. 2 ustawy o Policji Komendant Główny Policji może wyrazić zgodę na zwolnienie ze służby w Policji policjanta, o którym mowa w art. 36g ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w instytucji krajowej. Niemniej jednak nie dotyczy to policjanta, który podlega zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 5 i 8 albo wobec którego orzeczono karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Jak podkreślił organ, nie bez znaczenia na gruncie rozpatrywanej sprawy pozostaje fakt, iż wyrażenie przez Komendanta Głównego Policji zgody, o której mowa w art. 36h ust. 2 ustawy o Policji lub też jej brak, nie następuje w toku procedury administracyjnej, a tym samym organ I instancji zasadnie uznał, iż brak było podstaw, aby w zakresie tym organ wydawał jakiekolwiek rozstrzygnięcie, o którym musiałby informować policjanta zwalnianego ze służby, po odwołaniu takiego policjanta z oddelegowania do instytucji krajowej. MSWiA wskazał, że instytucja, o której mowa w tym przepisie prawa, ma charakter wewnętrzny, wynikający z dyspozycyjności stosunku służbowego, charakteryzującego się nadrzędnością i podległością organizacyjną, a określone działanie jest przypisane wyłącznie do kompetencji Komendanta Głównego Policji i nie wymaga uzasadnienia zajętego przez tego przełożonego stanowiska, tak przypadku wyrażenia zgody na zwolnienie ze służby policjanta odwołanego z oddelegowania ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w instytucji krajowej, jak i w sytuacji niewyrażenia takiej zgody (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1219/19). W związku z powyższym organ stwierdził, że uregulowawszy sytuację prawną policjantki odwołanej z oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją rozkazem personalnym [...] z [...] sierpnia 2020 r., KGP, mając na względzie treść raportu strony z [...] lipca 2020 r., na podstawie art 41 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił ww. policjantkę ze służby w Policji z dniem [...] września 2020 r. Odnosząc się do podniesionego przez policjantkę zarzutu jakoby jej oświadczenie woli złożone zostało na podstawie art. 36h ust. 2 ustawy o Policji, organ stwierdził, iż jest on chybiony. Podkreślił, że w przypadku złożenia przez policjanta raportu o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby. Wystąpienie policjanta o zwolnienie go ze służby zawiera nie tylko żądanie wszczęcia stosownego postępowania administracyjnego, ale wywołuje także skutki w zakresie prawa materialnego. Prawo zgłoszenia wystąpienia ze służby jest bowiem elementem wyznaczającym materialnoprawny status funkcjonariusza, łączący się z dobrowolnym, a nie przymusowym charakterem służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r. sygn, akt I OSK 425/08). Jednocześnie - co nie bez znaczenia - zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, pisemne zgłoszenie policjanta o wystąpieniu ze służby traktować należy jak oświadczenie woli, do którego znajduje zastosowanie art. 61 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740) - zwanej dalej Kc. Zgodnie z art. 61 § 1 Kc oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. W ocenie organu w niniejszej sprawie wątpliwości nie budzi fakt, iż raport policjantki z [...] lipca 2020 r. złożony do KGP w dniu [...] lipca 2020 r. stanowił pisemne wystąpienie ze służby, a zatem oświadczenie woli, które organ obowiązany był uwzględnić. Charakteru tego wystąpienia nie zmienia przy tym fakt, iż policjantka, zgodnie z jej stanowiskiem, jako podstawę prawną wskazała art. 36h ust. 2 ustawy o Policji. Nie sposób przy tym uznać - jak sugeruje policjantka - iż przepis art. 36h ust. 2 ustawy o Policji stanowi samodzielną podstawę do zwolnienia policjanta odwołanego z oddelegowania ze służby w Policji. Przepis ten nie stanowi o obowiązku albo możliwości zwolnienia że służby (tak jak art. 38 ust. 4 i art. 41 ustawy o Policji), a jedynie o zgodzie Komendanta Głównego Policji na to, aby policjant, który jest zwalniany ze służby w Policji (na innej podstawie niż art. 41 ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 5 i 8 ustawy o Policji) został zwolniony ze służby ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w instytucji krajowej w okresie oddelegowania. Wobec powyższego, jak podał organ, wskazany przez policjantkę art. 36h ust. 2 ustawy o Policji nie stanowi, samoistnej podstawy prawnej zwolnienia ze służby. MSWiA wniosek policjantki o przeprowadzenie w przedmiotowej sprawie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do jej rozpatrzenia, uznał za bezzasadny. Jak stwierdził, okolicznością stanowiącą o jego bezzasadności pozostaje fakt, iż KGP w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kpa. Wobec powyższego podkreślił, że na podstawie zebranej dokumentacji bezsprzecznie można ustalić zarówno stan faktyczny, jak i prawny niniejszej sprawy. Ponadto organ wskazał, że KGP nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na celu konieczność niezwłocznego uregulowania statusu służbowego policjantki przy uwzględnieniu złożonego przez nią raportu o zwolnienie ze służby w Policji. Uznał w związku z tym, że rozkaz KGP spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa., gdyż w jego uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające nadanie tego rygoru. Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wymienioną na wstępie decyzję MSWiA, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, 79a § 1, art. 80, art. 108, art.136 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Kpa.) poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że złożone zostało oświadczenie woli o wystąpieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, błędnie interpretując raport z 28 lipca 2020 r. o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 1 września 2020 r. ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska na podstawie art. 36h ust. 2 ustawy o Policji. Skarżąca wskazała, że w raporcie o zwolnienie ze służby nie wyraziła woli zwolnienia ze służby na innej podstawie prawnej niż art. 36h ust. 2 ustawy o Policji. Jak podała skarżąca, celowo nie przytoczyła podstawy prawnej z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, gdyż oświadczenie woli o zwolnieniu ze służby było złożone pod warunkiem na podstawie art. 89 Kc uzależniającym wolą odejścia ze służby od zdarzenia przyszłego i niepewnego w postaci wyrażenia zgody KGP na zwolnienie ze służby na podstawie art. 36h ust. 2 ustawy o Policji. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci: - art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, w stopniu rażącym - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez oświadczenia woli o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 - które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało wydaniem decyzji o zwolnieniu ze służby pomimo braku podstaw do jej wydania; - art. 36h ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które skutkowało arbitralnym niewyrażeniem zgody przez KGP na zwolnienie ze stanowiska zajmowanego w instytucji krajowej w sytuacji gdy powyższa decyzja powinna opierać się o obiektywne czynniki i przesłanki. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: - uchylenie decyzji MSWiA nr [...] z [...] listopada 2020 r. oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego KGP nr [...] z [...] września 2020 r.; - przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji; - zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania poniesionych w wyniku błędnego pouczenia organu. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła argumentację sformułowaną na rzecz podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę MSWiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Należy przede wszystkim podkreślić, że przedmiotem skargi jest decyzja dotycząca zwolnienia skarżącej ze służby w Policji, wydana na skutek złożonego przez nią raportu z [...] lipca 2020 r. o zwolnienie z tej służby na podstawie art. 36h ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) z dniem 1 września 2020 r. ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w ramach oddelegowania do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Wyjaśnienia wymaga, że odwołanie z oddelegowania nastąpiło w związku z wnioskiem Dyrektora Generalnego GIOŚ o odwołanie z oddelegowania skarżącej z dniem [...] lipca 2020 r. w związku z likwidacją zespołu do spraw interwencji w zakresie nielegalnego postępowania z odpadami. Z kolei KGP pismem z [...] sierpnia 2020 r. poinformował Dyrektora Generalnego GIOŚ, iż wobec niespełnienia jednego z warunków skrócenia terminu odwołania z oddelegowania, jakim jest zgoda policjanta, mając na względzie konieczność zachowania rygorów określonych w art. 36g ust. 5 ustawy o Policji, skarżąca zostanie odwołana z oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska z dniem [...] sierpnia 2020 r. W konsekwencji KGP rozkazem personalnym nr [...] z [...] września 2020 r., na podstawie art. 41 ust. 3 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił skarżącą ze służby w Policji z dniem [...] września 2020 r. Zdaniem Sądu istnieje ścisły związek pomiędzy stosunkiem służbowym a oddelegowaniem. Stan oddelegowania polega na tym, że wskutek podjęcia decyzji o oddelegowaniu stosunek służbowy ulega zawieszeniu na czas delegacji przeznaczonej na wykonywanie pracy poza służbą i oddelegowanie może trwać tylko tak długo, jak istnieje stosunek służbowy. Władza oddelegowania jest elementem władzy służbowej przełożonego, a zatem, co oczywiste, nie może czasowo wykraczać poza istnienie podstawy tej władzy, a więc poza istnienie stosunku służbowego. W niniejszej sprawie odwołanie z oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska nastąpiło na skutek wniosku Dyrektora Generalnego GIOŚ, jednocześnie KGP nie wyraził zgody na zwolnienie skarżącej ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w instytucji krajowej. Zgodnie natomiast z art. 36h ust. 1 ustawy o Policji po odwołaniu policjanta z oddelegowania przełożony właściwy w sprawach osobowych mianuje go na stanowisko nie niższe niż zajmowane przed oddelegowaniem. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, KGP rozkazem personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2020 r., z dniem [...] sierpnia 2020 r. odwołał skarżącą z oddelegowania, zaś z dniem [...] sierpnia 2020 r. pozostawił skarżącą w dyspozycji KGP i ustalił uposażenie stosownie do przepisu art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, a zatem odpowiadające otrzymywanemu przez skarżącą na stanowisku zajmowanym przed oddelegowaniem – radcy Wydziału [...] Biura Kryminalnego. Przepisy ustawy o Policji określają wszystkie dopuszczalne podstawy prawne zwolnienia policjanta ze służby. Biorąc powyższe pod uwagę, rozwiązanie stosunku służbowego w przypadku złożenia przez funkcjonariusza pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby może nastąpić w trybie przewidzianym w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Jeżeli zaś zaistnieją przesłanki wyszczególnione w art. 41 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby jest obligatoryjne. W przypadkach zaś określonych w art. 38 ust. 4 i art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zwolnienie ze służby policjanta ma charakter fakultatywny. Katalog przesłanek skutkujących zarówno obligatoryjnymi jak i fakultatywnym zwolnieniem ze służby jest zamknięty. W konsekwencji stwierdzić należy, iż rozwiązanie stosunku służbowego z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z tym przepisem policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż spełnienie określonej w niej przesłanki stanowi wystarczającą podstawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, została spełniona przesłanka określona w powołanym przepisie, bowiem ww. raportem z [...] lipca 2020 r. skarżąca wyraziła pisemne zgłoszenie zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] września 2020 r., o którym mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. KGP był zatem zobligowany do zwolnienia skarżącej ze służby w Policji w powyżej wskazanym trybie. Spór na gruncie badanej sprawy sprowadza się w istocie do kwestionowanej przez skarżącą zasadności zwolnienia jej ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, bowiem w jej ocenie, wniesiony przez nią do KGP raport z [...] lipca 2020 r. dotyczył zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] września 2020 r. ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska na podstawie art. 36h ust. 2 ustawy o Policji. Sąd wyjaśnia, że wyrażenie przez KGP zgody, o której mowa w art. 36h ust. 2 ustawy o Policji lub też jej brak, nie następuje w toku procedury administracyjnej, a tym samym organ zasadnie uznał, iż brak było podstaw, aby w zakresie tym organ wydawał jakiekolwiek rozstrzygnięcie, o którym musiałby informować policjanta zwalnianego ze służby, po odwołaniu takiego policjanta z oddelegowania do instytucji krajowej. Instytucja, o której mowa w ww. przepisie prawa, ma charakter wewnętrzny, wynikający z dyspozycyjności stosunku służbowego, charakteryzującego się nadrzędnością i podległością organizacyjną, a określone działanie jest przypisane wyłącznie do kompetencji KGP i nie wymaga uzasadnienia zajętego przez tego przełożonego stanowiska, tak w przypadku wyrażenia zgody na zwolnienie ze służby policjanta odwołanego z oddelegowania ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w instytucji krajowej, jak i w sytuacji niewyrażenia takiej zgody (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1219/19). W konsekwencji uregulowawszy sytuację prawną skarżącej odwołanej z oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją rozkazem personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2020 r., KGP, mając na względzie treść raportu skarżącej z [...] lipca 2020 r., na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił ww. ze służby w Policji z dniem [...] września 2020 r. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącą zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 36h ust. 2 ustawy o Policji, skutkującego w jej ocenie arbitralnym niewyrażeniem zgody na zwolnienie ze stanowiska zajmowanego w instytucji krajowej, Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wymaga podkreślenia, że w przypadku złożenia przez policjanta raportu o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby. Wystąpienie policjanta o zwolnienie go ze służby zawiera nie tylko żądanie wszczęcia stosownego postępowania administracyjnego, ale wywołuje także skutki w zakresie prawa materialnego. Prawo zgłoszenia wystąpienia ze służby jest bowiem elementem wyznaczającym materialnoprawny status funkcjonariusza, łączący się z dobrowolnym, a nie przymusowym charakterem służby (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 425/08). Jednocześnie Sąd wskazuje, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, pisemne zgłoszenie policjanta o wystąpieniu ze służby traktować należy jak oświadczenie woli, do którego znajduje zastosowanie art. 61 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740; dalej Kc.). Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 Kc. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. W niniejszej sprawie wątpliwości nie budzi fakt, że raport skarżącej z [...] lipca 2020 r. złożony do KGP w dniu [...] lipca 2020 r. stanowił pisemną prośbę o zwolnienie ze służby, a zatem oświadczenie woli, które organ obowiązany był uwzględnić. Charakteru tego wystąpienia nie zmieniał przy tym fakt, iż skarżąca, zgodnie z jej stanowiskiem, jako podstawę prawną wskazała art. 36h ust. 2 ustawy o Policji. Nie sposób przy tym uznać by przepis art. 36h ust. 2 ustawy o Policji stanowił samodzielną podstawę do zwolnienia policjanta odwołanego z oddelegowania ze służby w Policji. Przepis ten nie stanowi bowiem o obowiązku albo możliwości zwolnienia że służby (tak jak art. 38 ust. 4 i art. 41 ustawy o Policji), a jedynie o zgodzie KGP na to, aby policjant, który jest zwalniany ze służby w Policji (na innej podstawie niż art. 41 ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 5 i 8 ustawy o Policji) został zwolniony ze służby ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w instytucji krajowej w okresie oddelegowania. Wyrażenie przez KGP omawianej zgody może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy wobec policjanta toczy się już postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie innej niż art. 41 ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 5 i 8 ustawy o Policji. Toczące się postępowanie w przedmiocie zwolnienia na określonej podstawie prawnej warunkuje zatem możliwość zastosowania przez KGP art. 36h ust. 2 zdanie pierwsze. Jak już bowiem wskazano powyżej podstawy prawne zwolnienia policjanta ze służby określają przepisy art. 41 ust 1-3 oraz art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, przy czym, co należy raz jeszcze podkreślić, katalog przesłanek skutkujących zarówno obligatoryjnym, jak i fakultatywnym zwolnieniem ze służby jest zamknięty i zawiera się w powyżej wskazanych przepisach. Zatem wskazany przez skarżącą art. 36h ust. 2 ustawy o Policji nie stanowi samoistnej podstawy prawnej zwolnienia ze służby. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżąca składając raport o zwolnienie ze służby w Policji, który jak wywiedziono, stanowił oświadczenie woli, z wszelkimi konsekwencjami takiego oświadczenia, oczekując, że KGP wyrazi zgodę na zwolnienie jej ze stanowiska, nie miała uzasadnionego prawa oczekiwać, że w sytuacji niewyrażenia przez organ takiej zgody, złożony przez nią raport nie wywoła skutków w postaci konieczności zastosowania przez organ art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. W ocenie Sądu jako nieuzasadnione uznać należy zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, bowiem organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kpa. Podkreślić przy tym należy, że KGP nadając swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na celu konieczność niezwłocznego uregulowania statusu służbowego skarżącej przy uwzględnieniu złożonego przez nią raportu o zwolnienie ze służby w Policji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2335 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.