II SA/Wa 851/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant ref. staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oddala skargę T. K. w dniu [...] grudnia 2009 r. złożył do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego raport o zwolnienie ze służby z dniem [...] stycznia 2010 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego działając na podstawie art. 54 ust. 1 i 3 oraz art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 z późn. zm.) w dniu [...] grudnia 2009 r. wydał decyzję personalną nr [...], którą zwolnił funkcjonariusza z dniem [...] stycznia 2010 r. ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. T. K. w dniu [...] stycznia 2010 r. złożył do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego wniosek o uzupełnienie powyżej określonej decyzji personalnej, "poprzez wskazanie dodatkowej podstawy prawnej zwolnienia ze służby: art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm)". Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego na podstawie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w dniu [...] lutego 2010 r. wydał postanowienie nr [...], w którym odmówił uzupełnienia decyzji personalnej w zakresie powyżej określonego wniosku. W dniu [...] marca 2010 r. T. K. złożył do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w części odmawiającej uzupełnienia decyzji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Szef CBA decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. Organ w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że wniosek T. K. z dnia [...] grudnia 2009 r., niezaprzeczalnie stanowi pisemne wystąpienie ze służby, o którym mowa w art. 64 ust. 3 ustawy o CBA. Wniosek ten został sporządzony przez ww. na piśmie, zawiera własnoręczny podpis, a także wyraźnie sprecyzowaną prośbę o zwolnienie ze służby z dniem [...] stycznia 2010 r. Ponadto nie zawiera on żadnej wzmianki o posiadaniu przez funkcjonariusza prawa do emerytury w pełnym wymiarze, a jako powód zwolnienia ze służby została wskazana wyłącznie zaistniała sytuacja osobista. Za całkowicie nieuzasadnioną, organ uznał powoływanie się przez pełnomocnika T. K. na możliwość modyfikacji oświadczenia o wystąpieniu ze służby na podstawie art. 84 i art. 85 Kodeksu cywilnego. Przepisy tej ustawy dotyczące wad oświadczenia woli znajdują, co prawda zastosowanie na zasadzie analogi w postępowaniu administracyjnym, jednak w niniejszym stanie faktycznym powoływanie się na nie jest całkowicie nieuprawnione. Zgodnie z art. 84 § 1 Kc od oświadczenia złożonego innej osobie można uchylić się wyłącznie, gdy błąd został wywołany przez tą osobę, albo gdy ta osoba o błędzie wiedziała lub z łatwością mogła się o nim dowiedzieć. Oświadczenie złożone przez funkcjonariusza w dniu [...] grudnia 2009 r. nie zostało złożone pod wpływem błędu, o czym świadczy jego treść, jak również złożony przez niego wniosek o przyznanie emerytury. Organ podał również, iż do dnia zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie był w posiadaniu żadnych dokumentów, na podstawie których istniała możliwość stwierdzenia, że posiada on uprawnienia emerytalne. Kopia dokumentu potwierdzającego to prawo, tj. decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia z dnia [...] stycznia 2010 r. została doręczona organowi wraz z wnioskiem o uzupełnienie decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. Tak więc organ nie miał możliwości zapoznania się z jej treścią wcześniej, niż w dacie jej wydania, tj. [...] stycznia 2010 r. Zdaniem organu, w istniejącym stanie prawnym nie jest uprawnione twierdzenie, iż możliwe jest jednoczesne wskazanie, jako podstawy prawnej zwolnienia funkcjonariusza ze służby art. 64 ustawy o CBA oraz innego przepisu wymienionego w art. 64 ust. 2 tej ustawy. Przedstawiona przez funkcjonariusza we wniosku o uzupełnienie decyzji o zwolnieniu ze służby oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie wykładnia art. 64 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 pkt 4 ustawy o CBA skutkowałaby tym, że każdy funkcjonariusz posiadający prawo do emerytury, po złożeniu pisemnego wniosku o zwolnienie ze służby powinien być obligatoryjnie z niej zwalniany na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy. Tym samym decyzja wydawana na podstawie tego przepisu miałaby charakter decyzji związanej, a nie uznaniowej, co jest sprzeczne z literalnym brzmieniem tego przepisu. Ustawodawca poprzez użycie w art. 64 ust. 2 ustawy o CBA wyrazu "może" jednoznacznie przesądził o tym, że decyzją wydana na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4 jest decyzją uznaniowa i całkowicie zależną od woli organu, tj. Szefa CBA. Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 3 powołanej ustawy, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w CBA w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. T. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w części dotyczącej jej uzasadnienia. W skardze strona skarżąca zarzuciła, iż zaskarżona decyzja został wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 6-8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 Kpa, poprzez błędne uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji. Podnosząc te zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji na podstawie akt sprawy, które wraz z odpowiedzią na skargę zostały mu przekazane przez organ administracji publicznej i stwierdził, iż skarga nie może zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W rozpoznawanej sprawie decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym została wydana na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 z póżn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Nie ulega wątpliwości, że skarżący taki wniosek złożył i znajduje się on w aktach sprawy. Złożenie tego wniosku spowodowało, iż organ zobowiązany był wszcząć postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w CBA i zakończyć to postępowanie w terminie zakreślonym w przytoczonym przepisie. Organ zastosował się do dyspozycji zawartej w tym przepisie i zwolnił skarżącego ze służby w CBA, a tym samym nie można mu przypisać działania niezgodnego z prawem. Należy zgodzić się z organem, iż zwolnienie funkcjonariusza CBA ze służby na podstawie przytoczonego przepisu nie jest tożsame ze zwolnieniem na podstawie art. 64 ust. 2 ustawy o CBA, a w szczególności na podstawie pkt 4 tego przepisu, który stanowi, iż funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych. Decyzje wydawane na podstawie art. 64 ust. 2 powołanej ustawy mają charakter fakultatywny i to organ decyduje o tym, czy zwolni funkcjonariusza ze służby. Natomiast decyzje wydawane na podstawie art. 64 ust. 3 są decyzjami obligatoryjnymi. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd stwierdza, iż nie są one trafne. Organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania. Uzasadnienie decyzji odpowiada wszystkim warunkom określonym w art. 107 § 3 Kpa. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.