II SA/Wa 851/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu 26 czerwca 2025r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na zawiadomienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2025 r. znak [...] w przedmiocie pozostawienia podania z października 2024 r. bez rozpoznania postanawia : 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Z.P. wpis sądowy od skargi w wysokości 100 złotych. Z. P. (zwany dalej "Skarżącym") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 stycznia 2025r. (wysłana 3 lutego 2025r.) zaskarżył "rozstrzygnięcie" Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej (zwany dalej "Komendantem") z [...] stycznia 2025r. znak [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dokumentacji [...] w [...]. Zdaniem Skarżącego Komendant zaniechał bez uzasadnionej przyczyny prawidłowego załatwienia sprawy, a Skarżący w odpowiedzi w sposób jasny i precyzyjny określił przedmiot postępowania. W związku z tym Skarżący wniósł o udzielenie informacji publicznej w zakresie żądanej dokumentacji. W ocenie Skarżącego Komendant przez pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej, a nie wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego sprawy. W związku z tym Skarżący wniósł o uchylenie stanowiska Komendanta i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o przekazanie mapy terenu oraz o zwrot poniesionych kosztów. Komendant w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, a ponadto podniósł, że Skarżący nie wniósł ponaglenia w sprawie. Dodatkowo Komendant wyjaśnił, że Skarżący zwrócił się podaniem z "października 2024 r." (nadane 7 października 2024r.) o "wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP prowadzonego postępowania w przedmiocie dokumentacji terenu i obszaru [...] udokumentowanego [...] w [...]. Komendant pismem z [...] grudnia 2024r. wezwał Skarżącego do jednoznacznego wskazania, co Skarżący rozumie pod pojęciem "usunięcia z obrotu prawnego", o wskazanie, jakiej prawnie przewidzianej czynności i dlaczego żąda Skarżący. Komendant wskazał, że jeżeli żądanie dotyczy stwierdzenia nieważności, należy wskazać przyczynę nieważności wymienioną w art. 156 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r., poz. 572, zwanej dalej "k.p.a."), a także okoliczności przemawiające za wystąpieniem tej przesłanki w odniesieniu do konkretnej decyzji. Skarżącego poproszono o wskazanie konkretnej decyzji (daty wydania, znaku sprawy, oznaczenia organu wydającego). Skarżący w piśmie 18 grudnia 2024r. udzielił odpowiedz na 2 wezwania w różnych sprawach, ale nie odpowiedział precyzyjnie na ww. pytania. W związku z tym Komendant zawiadomieniem z [...] stycznia 2025r. nr [...], na podstawie art. 64 § 2 i art. 63 § 2 k.p.a., zawiadomił Skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania ww. podania Skarżącego z października 2024r., poprzedzonego podaniem z [...] września 2024r. Zdaniem Komendanta skarga omija istotę sprawy (udostępnienia informacji publicznej). Podłożem sprawy jest to, że [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (zwany dalej "[...]KWPSP") ostateczną decyzją z [...] maja 2024r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję KM PSP w [...] z [...] marca 2023r. znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej z wniosku Skarżącego. Odmowa udostępnienia informacji publicznej dotyczyła części załączników do protokołu z czynności kontrolno-rozpoznawczych z [...] grudnia 2012r. i całości załączników do protokołu z [...] sierpnia 2015r. Kopie tych protokołów Skarżący otrzymał [...] października 2023r. Ograniczenie prawa do dostępu do informacji publicznej miało miejsce, z uwagi na przesłankę wynikającą z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902) - ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Skarżący nie zaskarżył ww. decyzji [...]KWPSP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], mimo prawidłowego pouczenia, więc decyzja ta stała się prawomocna. Z licznych podań kierowanych do organu nie wynikało jednoznacznie, jakiej czynności i dlaczego żąda Skarżący, dlatego kilkukrotnie wzywano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych podań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Sąd zauważa, że w pierwszej kolejności Sąd bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego Sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, a skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935, zwana dalej "P.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości Sądu administracyjnego, Sąd skargę odrzuca. Sąd na mocy art. 58 § 3 P.p.s.a. odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez Sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd zauważa, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z 3 września 2013r. sygn. akt I OPS 2/13 wskazał wyraźnie, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie można uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ponieważ nie jest spełnione kryterium, że dotyczy to uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Czynność ta bowiem nie potwierdza, ani też nie zaprzecza, że dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy. Podejmując tą czynność, organ prowadzący postępowanie informuje stronę, że nie rozpozna jej sprawy na podstawie wniesionego podania, ponieważ ta w terminie nie uzupełniła braków tego podania. Poza tym, pozostawienie sprawy bez rozpoznania z tej przyczyny, co do zasady (tzn. o ile możliwość wystąpienia z żądaniem nie jest ograniczona terminem prawa materialnego) nie pozbawia strony uprawnienia do rozpoznania jej sprawy. Strona może bowiem powtórnie wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania, który nie będzie już zawierał braków, których usunięcia żądał organ w odniesieniu do pierwszego podania. W tym kierunku poszła praktyka organów administracji publicznej, które w piśmie informującym wnoszącego podanie o pozostawieniu podania bez rozpoznania, pouczają o możliwości i warunkach powtórnego wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania. Niedopuszczalne jest zatem wniesienie przez Skarżącego skargi na czynność materialno-techniczna pozostawienia podania bez rozpoznania, która nie jest ani decyzją ani postanowieniem ani aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Warto też zauważyć, że Komendant w zawiadomieniu z [...] stycznia 2025r. zawarł prawidłowe pouczenie, odwołując się do możliwości zaskarżenia ww. czynności, wskazując na art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Przepis ten wskazuje na możliwość wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z środka tego Skarżący nie skorzystał, wnosząc skargę wprost na "rozstrzygnięcie" ww. Komendanta z [...] stycznia 2025r. znak [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dokumentacji terenu [...] w [...], które nie spełniało warunków do uznania go ani za decyzję ani za postanowienie ani akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Warto też podnieść, że z akt sprawy wynika, że Skarżący nie zaskarżył ostatecznej decyzji [...]KWPSP z [...] maja 2024r. nr [...], na mocy której utrzymano w mocy decyzję KM PSP w [...] z [...] marca 2023r. znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej z wniosku Skarżącego wiążącego się z dokumentacją dotyczącą [...]. W aktach sprawy znajdują się natomiast nieprecyzyjne pisma Skarżącego, które wskazują na chęć wyeliminowania z obrotu prawnego ww. decyzji i w związku z jednym z ww. pism – z października 2024 r. (nadane 7 października 2024r.), doszło do zawiadomienia Skarżącego pismem z [...] stycznia 2025r. o pozostawieniu bez rozpoznania podania Skarżącego "z października 2024 r.", która to czynność materialno-techniczna nie należy do kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd, mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.