II SA/Wa 853/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Bronisław Szydło, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2008 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym - oddala skargę - Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] nr [...] z [...] lutego 2008 r. przyznającą na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 6, art. 24 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) R. P. prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku nr [...] w J. na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym [...]. Uzasadniając decyzję organ podał, że Kierownik [...] 17 grudnia 2007 r. złożył do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM [...] wniosek o wydanie [...] R. P. - żołnierzowi pełniącemu zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej, decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] grudnia 2007 r. zawiadomił R. P. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Następnie zaproponowano R. P. obejrzenie lokali [...] w bloku nr [...] w J. Pismem z 28 stycznia 2008 r. Kierownik [...] wniósł, aby przy wydawaniu decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym uwzględnić posiadaną przez R. P. sytuację rodzinną oraz wymaganą na zajmowanym stanowisku dyspozycyjność. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] decyzją nr [...] z [...] lutego 2008 r. przyznał R. P. prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku nr [...] w J., o powierzchni użytkowej podstawowej 35,92 m2 i użytkowej 56,38 m2 na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z uwagi na dobrą sytuację mieszkaniową w L. i w miejscowości pobliskiej J., istnieje możliwość zrealizowania wniosku kierownika [...]. R. P. odwołał się od tej decyzji do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i wniósł o wydanie nowej decyzji. W uzasadnieniu odwołania wskazał na zły stan techniczny lokalu i konieczność przeprowadzenia gruntownego remontu obejmującego wymianę stolarki; w tym wbudowanych mebli, które jego zdaniem eksploatowane były ponad 15 lat. Podniósł również zły stan zdrowia córki a także brak w J. szkoły dla syna. Ponadto wskazał na lokalizację lokalu znajdującego się w odległości około 1 km od składowiska odpadów komunalnych [...]. Powołując się zaś na dobrą sytuację mieszkaniową wniósł o przyznanie mu lokalu mieszkalnego w L., który nie wymagałby przeprowadzania z jego strony remontu. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania utrzymał w mocy decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2008 r. decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] nr [...] z [...] lutego 2008 r. Uzasadniając swoją decyzję Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej powołał się na art. 21 ust. 2 powołanej ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i wskazał, że żołnierzowi pełniącemu służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej Agencja może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, pod warunkiem zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych żołnierzy służby stałej. Decyzja w sprawie przyznania żołnierzowi prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej należy do organu Agencji, który ocenia słuszny interes strony, przy uwzględnieniu własnych możliwości załatwienia sprawy, a także interesu społecznego. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wskazał ponadto, że brak było faktycznych możliwości załatwienia sprawy zgodnie z prośbą R. P., z uwagi na brak wolnego lokalu mieszkalnego w L., niewymagającego żądnych prac remontowych. Odnosząc się zaś do podniesionego w odwołaniu stanu technicznego lokalu to organ wskazał, że nie może stanowić argumentu uniemożliwiającego korzystanie z tego lokalu. W świetle bowiem obowiązujących przepisów Agencja nie jest zobowiązana do przekazania lokalu wyremontowanego. Ponadto organ dodał, że z przesłanych przez organ I instancji dokumentów wynika, że okres użytkowania wbudowanych mebli w mieszkaniu wynosi poniżej 15 lat co powoduje, że chybiona jest sugestia R. P. o eksploatowaniu ich przez okres 45 lat. Ustosunkowując się zaś do lokalizacji budynku organ wskazał, że argument ten też nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji bowiem jedynym wymogiem w tej kwestii, zgodnie z powołaną ustawą o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest fakt położenia lokalu w miejscowości nie dalszej niż w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejscowości, gdzie żołnierz zajmuje stanowisko służbowe. Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie i zasądzenie od organu kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając skargę przytoczył stan faktyczny sprawy i zarzucił organowi, że ten wszczął postępowanie z urzędu a nie na wniosek. Ponadto dodał, że nie został zgodnie z art. 131 i 133 k.p.a. poinformowany o przekazaniu akt sprawy do II instancji jak również o przekroczeniu przez organ terminów prowadzenia postępowania odwoławczego. Zarzucił organowi również, że nie uwzględnił podniesionych przez niego wskazanych w odwołaniu argumentów w tym odnośnie lokalu w L. Stwierdził również, że organ przekazując zaniedbane lokale przerzuca w ten sposób obowiązek ich remontu na żołnierzy służby terminowej, którym ustawodawca nie zapewnia środków przewidzianych na remonty. Skarżący powołał się również na interes społeczny i słuszny interes obywateli, który jego zdaniem nie został przez organ uwzględniony. W swojej skardze zawarł również szereg zarzutów dotyczących decyzji o pozbawieniu go świadczenia finansowego na pokrycie kosztów wynajmu lokalu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem by organy podejmując zaskarżaną decyzję dopuściły się naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że zgodnie z art. 69 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), żołnierz zawodowy ma prawo do zakwaterowania oraz innych świadczeń z tym związanych na zasadach określonych w przepisach ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 21 ust. 2 powołanej ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej żołnierzowi pełniącemu służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej Agencja może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, pod warunkiem zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych żołnierzy służby stałej. Stosowany zaś "odpowiednio" przepis art. 24 ust. 1 do wydawania żołnierzom służby terminowej decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym stanowi, że dyrektor oddziału regionalnego Agencji właściwy dla garnizonu, w którym żołnierza wyznaczono na stanowisko służbowe lub w którym zajmuje takie stanowisko, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na tym stanowisku w lokalu mieszkalnym, w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko albo w miejscowości pobliskiej. W rozpoznawanej sprawie wniosek taki został złożony przez Kierownika [...] co powodowało, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] winien taki wniosek rozpatrzyć. Biorąc zaś pod uwagę treść wskazanych wyżej przepisów należy stwierdzić, że przyznanie R. P. mocą decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] decyzji nr [...] z [...] lutego 2008 r., utrzymanej w mocy decyzją Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2008 r. prawo do zamieszkania w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku nr [...] w J. było realizacją przysługujących żołnierzowi uprawnień do zakwaterowania w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko albo w miejscowości pobliskiej. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących stanu technicznego, przyznanego mu lokalu mieszkalnego to wskazać należy, że w świetle obowiązujących przepisów Agencja nie jest zobowiązana do przekazania lokalu wyremontowanego. Żołnierz służby terminowej obejmujący lokal mieszkalny na podstawie decyzji o prawie zamieszkiwania wykonuje remont we własnym zakresie. Jedynie jeżeli zachodzi taka potrzeba, w myśl przepisu par. 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 13 czerwca 2005 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 116, poz. 975) Agencja dokonuje wymiany: stolarki okiennej, stolarki drzwiowej wewnętrznej i zewnętrznej, podłóg i posadzek, tynków ścian i sufitów, bez malowania, balkonów i loggi, bez malowania, instalacji centralnego ogrzewania, instalacji elektrycznej bez osprzętu, instalacji telewizyjnej i instalacji domofonowej bez osprzętu, przyrządów pomiarowych wody i energii cieplnej. Zgonie zaś z przepisem par. 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 14 października 2004 r. w sprawie zasiedlania lokali mieszkalnych, wnoszenia opłat za używanie lokalu mieszkalnego i opłat pośrednich w okresie wykonywania prac remontowych oraz normatywów zużycia wyposażenia i urządzeń technicznych w lokalach mieszkalnych (Dz. U. Nr 236, poz. 2366) zużycie wyposażenia i urządzeń technicznych w lokalu mieszkalnym, kwalifikujące je do wymiany albo naprawy jest ustalane przez przedstawiciela Agencji posiadającego uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz pisemne upoważnienie dyrektora oddziału regionalnego Agencji do przeprowadzania kontroli robót remontowych w lokalach mieszkalnych. Normatywy zużycia wyposażenia i urządzeń technicznych w lokalu mieszkalnym określone zostały w powołanym rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej. W rozpoznawanej sprawie wydana została opinia o stanie technicznym lokalu, przez osobę posiadająca uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, w której stwierdzono dobry stan techniczny elementów budynku i wyposażenia oraz urządzeń technicznych. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że stosownie do art. 16 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, Agencja jest zobowiązana do tworzenia warunków sprzyjających racjonalnemu wykorzystaniu zasobów mieszkaniowych, internatowych i hotelowych żołnierzy. Dlatego też nie znajduje uzasadnienia wypłacanie świadczeń finansowych w sytuacji, gdy są wolne lokale mieszkalne. Odnosząc się do przywołanej w skardze sytuacji rodzinnej R. P. i powołanych przez niego norm współżycia społecznego to wskazać należy, że nie mogą być one podstawą uwzględnienia skargi. W postępowaniu administracyjnym nie mają bowiem zastosowania zasady współżycia społecznego. Przepisy art. 6 i art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wykluczają stosowanie tych zasad w postępowaniu administracyjnym, tym bardziej, że zasady współżycia społecznego nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej i skargi sądowej, nie mogą modernizować i modyfikować przepisów materialnego prawa administracyjnego oraz nie mogą stanowić dyrektywy wykładni przepisów prawa materialnego stosowanych w trybie postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 1984 r. o sygnaturze akt SA/Po 1028/84). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podzielił również pozostałych zarzutów skargi, zwłaszcza w sytuacji, gdy część z nich nie dotyczy zaskarżonej decyzji a związana jest z decyzją o pozbawieniu R. P. prawa do świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu. Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania bowiem zgodnie z art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi.