II SA/Wa 855/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Andrzej Góraj (spraw.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M.G. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), art. 104 i 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], cofnął M. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. Pismem z dnia [...] września 2010 r. wymieniony, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu wymienionego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a kpa, art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. cofnął M. G. pozwolenie na broń palną bojową i gazową na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, tj. w zw. z niezawiadomieniem przez niego organu Policji o utracie broni gazowej oraz w zw. z nieprawidłowym przechowywaniem przez niego tej broni i broni bojowej w domu syna. Następnie, po rozpatrzeniu odwołania ww. od przedmiotowej decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. uchylił decyzję KWP w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ odwoławczy wskazał, że w celu rzetelnego rozstrzygnięcia sprawy należy ustalić w jakich dokładnie warunkach ww. przechowywał czasowo broń bojową i gazową w domu swojego syna, w jak sposób wszedł w posiadanie broni gazowej o nr [...] (podczas gdy ma prawo do broni o nr [...]), do kogo ona należy oraz czy miał on świadomość utraty legalnie posiadanej broni, a w związku z tym, czy można mu stawiać zarzut niezawiadomienia organu Policji o tym fakcie. Organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę uzyskał uwierzytelnione kopie materiałów zgromadzonych w toku postępowania prowadzonego przeciwko stronie o wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 2 i 7 ustawy o broni i amunicji , tj. niedopełnienie obowiązku zawiadomienia Policji o utracie broni i przechowywanie oraz noszenie broni w sposób umożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, w tym prawomocny wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] października 2009 r. sygn. akt [...] uznający M. G. winnym zarzucanych mu czynów, a także uwierzytelnione kopie materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego o czyn z art. 263 § 2 kk (dot. nielegalnego posiadania przez wymienionego broni gazowej o nr [...]) oraz z art. 263 § 4 kk (nieumyślna utrata broni gazowej o nr [...]), przy czym to pierwsze postępowanie zostało umorzone wobec braku znamion czynu zabronionego. W toku tego postępowania okazało się, że nie można ustalić właściciela tej broni, jak również okoliczności jej zamiany w miejsce tej drugiej. Niezależnie od tego, opierając się na wyjaśnieniach strony, że skrytka w domu jego syna wyposażona jest w zamek patentowy, a więc nieatestowany, organ uznał, że naruszył on obowiązek prawidłowego przechowywania broni, w czym utwierdził go wskazany wyżej wyrok nakazowy uznający stronę winną takiego naruszenia. Od obu tych decyzji pełnomocnik M. G. wniósł odwołanie, podnosząc, iż zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o ten sam stan faktyczny co uchylona decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r., a organ I instancji nie uzupełnił materiału dowodowego w taki sposób, by mógł on stwierdzić istnienie przesłanek cofnięcia stronie pozwolenia na broń w myśl przepisów art. 18 ust. 1 pkt 3 oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy cofnięcia M. G. pozwolenia na broń palną bojową (odwołanie od decyzji w sprawie broni gazowej rozpatrzono w drodze odrębnej decyzji), Komendant Główny Policji uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest co do istoty zasadne i celowe – w zakresie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, aczkolwiek organ I instancji nie uniknął pewnych błędów, które może jednak naprawić z mocy przysługujących mu kompetencji reformatoryjnych. W ocenie organu odwoławczego brak jest dostatecznych dowodów i podstaw do cofnięcia M. G. pozwolenia na broń w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy i dlatego organ ten nie uwzględnił go w podstawie prawnej przedmiotowej decyzji. Zgodnie z powołanym przepisem, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25. Zdaniem KGP, w rozpoznawanej sprawie brak jest jednoznacznego dowodu na to, że M. G. wiedział o utracie broni gazowej o nr [...], na którą ma pozwolenie, w związku z czym trudno mu stawiać zarzut, że nie zawiadomił o czymś, o czym nie można z całą pewnością powiedzieć, że wiedział (na tej samej zasadzie Prokuratura Rejonowa [...] w G. umorzyła śledztwo w sprawie nielegalnego posiadania przez niego broni gazowej nr [...], bowiem przestępstwo z art. 263 § 2 kk można popełnić tylko umyślnie). W związku z powyższym, zdaniem organu II instancji, nie można było uznać, że przesłanka określona w art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji została w jego przypadku spełniona. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w toku postępowania strona wskazała różne okoliczności, w jakich, jej zdaniem, mogło dojść do zamiany legalnie przez nią posiadanego, zarejestrowanego w jej książeczce pozwolenia na broń, egzemplarza broni gazowej na inny, niefigurujący w rejestrach Policji. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że wyjaśnienia M. G, co do przyczyn wejścia przez niego w posiadanie pistoletu gazowego [...] o nr [...] są – w zestawieniu z wynikającymi z akt wydarzeniami i ich datami oraz fachową wiedzą organów Policji – wyjątkowo mało prawdopodobne, jednak teoretycznie nie niemożliwe i dlatego – jako dowodowo nieobalone – nie mogą stanowić podstawy przyjęcia, że de facto wiedział on o utracie broni, ale nie zawiadomił o tym Policji (wypełniając w ten sposób przesłanki art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji), a chcąc ten fakt ukryć, nabył z pominięciem ustalonej prawem drogi, ten sam rodzaj i model broni, ale o innym numerze. Komendant Główny Policji podniósł, iż posiadacz pozwolenia na broń zobowiązany jest w każdych warunkach postępować rozważnie by wyeliminować lub przynajmniej zminimalizować ryzyko utraty broni. Tymczasem M. G. utracił kontrolę nad bronią w efekcie czego od bliżej nieokreślonego czasu bronią nie dysponuje, natomiast w jej miejsce posiadał egzemplarz broni gazowej, na który nie ma pozwolenia. Zaniedbał on więc obowiązek w zakresie właściwego nadzoru nad legalnie posiadaną bronią, co doprowadziło do tego, że dostała się ona w ręce innej osoby. Organ odwoławczy podkreślił, iż przez swoją nieostrożność lub lekkomyślność M. G. zachował się wbrew dyspozycji art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, do którego odsyła przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 tej ustawy, w myśl którego właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na odnalezienie w skrytce w domu J. G. broni gazowej o nr [...]. Komendant Główny Policji wskazał, że M. G. przez niedbalstwo lub lekkomyślność utracił kontrolę nad swoją bronią gazową i wszedł w bezprawne posiadanie innej broni. Okoliczności te przemawiają więc za tym, aby w rozpoznawanej sprawie przyznać prymat nie indywidualnemu interesowi strony, lecz interesowi społecznemu, z punktu widzenia którego osoba niepotrafiąca zachować nad posiadaną bronią należytej kontroli, nie jest godna zaufania organów Policji. W związku z powyższym organ uznał za zasadne cofnięcie stronie pozwolenia zarówno na broń palną gazową, jak i bojową. Pismem z dnia 14 marca 2011 r. M. G., reprezentowany przez pełnomocników, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie, uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania; ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, celem przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz błędną, dowolną jego wykładnię; naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 12, 75, 77, 80 kpa, poprzez niewłaściwe, niewystarczające przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, niepodjęcie wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego oraz nienależyte uwzględnienie słusznego interesu obywateli, co skutkowało wydaniem decyzji o nieprzekonywującej treści, opartej na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym; naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 84 kpa, polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu na okoliczność rzeczywistej przyczyny niezgodności numerów serii broni gazowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem organu zaskarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym, albowiem z powodu pomyłki w redagowaniu decyzji w jej podstawie prawnej wpisano art. 18 ust. 1 pkt 3, przez co osnowa decyzji jest nie do pogodzenia z uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa. Jedną z podstawowych kwestii podlegających badaniu przez sąd administracyjny jest ustalenie, czy skarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne formalne elementy wymagane prawem. Jednym z takich koniecznych składników decyzji administracyjnej – zgodnie z treścią art. 107 § 1 kpa – jest uzasadnienie. Paragraf 3 ww. przepisu precyzuje zaś dodatkowo, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Z treści wyżej powołanego aktu prawnego wynika więc, w sposób niebudzący wątpliwości, iż uzasadnienie faktyczne i prawne musi odnosić się do konkretnej decyzji, której przedmiot i podmiot jest szczegółowo określony. Winno więc stanowić wyjaśnienie przyczyn zastosowania przez organ konkretnego przepisu prawa wskazanego w decyzji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż treść uzasadnienia skarżonej decyzji dotyczy innej podstawy prawnej niż ta, która została uwidoczniona w sentencji skarżonego rozstrzygnięcia. Jako podstawa decyzji został wskazany przepis art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, zaś uzasadnienie zawiera wyjaśnienie zasadności zastosowania dyspozycji przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 powyższej ustawy. Powyższe sprawia więc, iż nie sposób ustalić, czy omawiane uzasadnienie rzeczywiście zawiera wskazanie motywów, jakimi kierował się organ przy wydawaniu skarżonej decyzji, czy też zawiera w swej treści argumentację niezwiązaną ze sprawą skarżącego. Stąd też niemożliwym jawi się ocena przez Sąd skarżonej decyzji. W realiach niniejszej sprawy nie sposób bowiem stwierdzić ponad wszelką wątpliwość tego, czy w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ odniósł się rzeczywiście do sprawy skarżącego, czy też odnosił się do sprawy innej osoby, nie będącej stroną omawianego postępowania administracyjnego. Tym samym tutejszy Sąd pozbawiony był możliwości ustalenia tego, czy uzasadnienie skarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 kpa. W świetle powyższych rozważań, uznając, iż skarżona decyzja narusza prawo i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). ----------------------- 4