II SA/Wa 858/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (sprawozdawca), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Danuta Kania, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 w zw. z art. 9 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 11 Kpa, Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych utrzymał w mocy Rozkaz personalny Nr [...] Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w sprawie odmowy powołania W.K. do zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała. W uzasadnieniu decyzji organ przypomniał stan sprawy i podał, że [...] W.K., pełni zawodową służbę wojskową na podstawie Kontraktu Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., w [...], na stanowisku służbowym [...]. Kontrakt zawarto na okres od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 4 maja 2017 r. W dniu 13 sierpnia 2015 r. ww. żołnierz wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z wnioskiem o powołanie do zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] pismem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. wskazał W.K., iż treść art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 z późn. zm.) wyklucza możliwość występowania przez żołnierzy korpusu szeregowych zawodowych o powołanie do służby stałej, a także zaznaczył, iż nie jest właściwym adresatem wniosku. W dniu 12 października 2015 r. do Dowódcy [...] wpłynęło zażalenie pełnomocnika strony na niezałatwienie sprawy z wniosku z dnia 13 sierpnia 2015 r. w terminie. W wyniku jego rozpatrzenia Dowódca [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. uznał je za zasadne. W rezultacie czego Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] przekazał wniosek strony z dnia 13 sierpnia 2015 r. Dowódcy [...]. Dowódca [...] uznając swoją właściwość w przedmiotowej sprawie, wszczął postępowanie administracyjne, o czym zawiadomił stronę pismem z dnia 16 listopada 2015 r. Organ pierwszej instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie oraz pouczył ją o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Po zakończeniu postępowania administracyjnego, Dowódca [...] rozstrzygnął sprawę rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., którym odmówił powołania [...] W.K. do zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, wskazując w uzasadnieniu, iż zgodnie z treścią art. 9 i art. 11 ustawy pragmatycznej, powołać do służby stałej można wyłącznie żołnierzy w korpusach podoficerów i oficerów (w tym zarówno żołnierzy pełniących na podstawie kontraktu, jak i żołnierzy rezerwy). Pełnomocnik strony wniósł odwołanie od tego rozkazu personalnego do Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, wskazując w nim o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i stwierdzając, iż rozkaz personalny Nr [...] Dowódcy [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. narusza prawa W.K.. Uzasadniając swoje stanowisko rozkazem wskazanym na wstępie, organ drugiej instancji podał, że w sprawie należało wziąć pod uwagę następujące okoliczności faktyczne i prawne. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 i ust. 1a, a także zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy pragmatycznej, żołnierze zawodowi są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, którą pełnią jako służbę stałą albo służbę kontraktową. Jak stanowi art. 4 ust. 1 i 2 żołnierze zawodowi stanowią kadrę zawodową Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, która dzieli się na korpusy oficerów zawodowych, podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych. Organ podał następnie, że zasady powoływania do zawodowej służby wojskowej zostały uregulowane w rozdziale drugim ww. ustawy. Zgodnie z treścią art. 9 powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić do służby stałej lub do służby kontraktowej, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych. Ustawodawca w art. 9 ust. 3 pkt 1 ograniczył liczbę korpusów, w ramach których może dojść do powołania do służby stałej, do korpusu oficerów zawodowych oraz podoficerów zawodowych. Jak wynika z treści art. 9 ust 3 pkt 2 ww. ustawy, w ramach korpusu szeregowych zawodowych może dojść do powołania wyłącznie do służby kontraktowej. Organem właściwym w sprawie powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie szeregowych zawodowych jest, zgodnie z treścią art. 10 pkt 4 ustawy pragmatycznej, dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej pułkownika (komandora), w podległych jednostkach wojskowych. Szczegółowe warunki powoływania do służby stałej zostały określone w art. 11 ustawy pragmatycznej, zgodnie z którym, do służby stałej w korpusie oficerów zawodowych powołuje się żołnierza służby kandydackiej po ukończeniu studiów w uczelni wojskowej oraz osobę, o której mowa w art. 124a ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej, mianowanych na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki), po uzyskaniu przez niego tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego. Ponadto do służby stałej można powołać w korpusie oficerów zawodowych: 1) oficera służby kontraktowej, który posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny, stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia etatowego stanowiska służbowego, na jakie ma być wyznaczony, a w przypadku gdy stanowisko etatowe jest określone dwoma stopniami wojskowymi posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia wojskowego, do którego ma być zaszeregowany po powołaniu do służby stałej, oraz posiada co najmniej dobrą ogólną ocenę w ostatniej opinii służbowej; 2) oficera rezerwy, który posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny oraz posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia etatowego stanowiska służbowego, na jakie ma być wyznaczony, a w przypadku gdy stanowisko etatowe jest określone dwoma stopniami wojskowymi posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia wojskowego, do którego ma być zaszeregowany po powołaniu do zawodowej służby wojskowej, a także pełnił przed zwolnieniem ze służby i przeniesieniem do rezerwy stałą lub kontraktową zawodową służbę wojskową. W korpusie podoficerów zawodowych, do służby stałej można powołać natomiast: 1) podoficera służby kontraktowej, który posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia wojskowego stanowiska etatowego, do którego ma być zaszeregowany po powołaniu do służby stałej, oraz co najmniej dobrą ogólną ocenę w ostatniej opinii służbowej; 2) podoficera rezerwy, który posiada wykształcenie średnie, posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia wojskowego stanowiska etatowego, do którego ma być zaszeregowany po powołaniu do zawodowej służby wojskowej, a także pełnił przed zwolnieniem ze służby i przeniesieniem do rezerwy stałą lub kontraktową zawodową służbę wojskową. Jak stanowi art. 15 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, inicjatywa do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zawarcia kolejnego kontraktu, jak i powołania do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, przysługuje zarówno żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę kontraktową, jak i dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę wojskową. Organ wskazał, że w pierwszej kolejności należy podać, iż rozkaz personalny Nr [...] Dowódcy [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w sprawie odmowy powołania W. K. do zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, został wydany przez organ właściwy w sprawie. Organ pierwszej instancji słusznie upatrywał swoją właściwość rzeczową w treści art. 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym rozkazy personalne o powołaniu do zawodowej służby wojskowej, w odniesieniu do stanowisk służbowych w korpusie szeregowych zawodowych, wydają dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej pułkownika (komandora), w podległych jednostkach wojskowych. Ponadto organ pierwszej instancji w sposób bardzo obszerny omówił przebieg postępowania administracyjnego, a także tryb powoływania do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała. Podał też, że Dowódca [...] wskazał, iż nie ma przepisu prawa umożliwiającego powołanie żołnierza zajmującego stanowisko służbowe w korpusie szeregowych zawodowych do zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała. Ustawodawca na gruncie art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy pragmatycznej w sposób jednoznaczny i niebudzący jakichkolwiek wątpliwości wprowadził ograniczenie katalogu korpusów, w ramach których dochodzić może do powołania do służby stałej. Korpusami tymi są korpus oficerów zawodowych oraz korpus podoficerów zawodowych. Okolicznością bezsporną jest również fakt, iż W.K. należy do korpusu szeregowych zawodowych, w ramach którego, możliwość powoływania do służby stałej została wyłączona. Dopiero ewentualne objęcie przez W.K. stanowiska służbowego w korpusie podoficerów zawodowych lub oficerów zawodowych (po wcześniejszym mianowaniu na odpowiedni stopień wojskowy) wykreuje po stronie ww. żołnierza uprawnienie do wystąpienia, w trybie art. 15 ust. 1 w ustawy pragmatycznej, z wnioskiem o powołanie do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała. Odnosząc się zaś do zarzutu wyartykułowanego w treści odwołania, a sprowadzającego się do twierdzenia, iż ww. rozkaz personalny narusza prawa W.K., Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych uznał za zasadne wskazać odwołującemu się, iż wobec niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, a także wobec jednoznacznej treść przepisów regulujących materię powoływania żołnierzy do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, zarzut ten jest jedynie polemiką z treścią przywołanych w niniejszej decyzji przepisów prawa i nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, reprezentowany przez adw. P.B. zaskarżył decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 i 32 Konstytucji RP, przez oparcie rozstrzygnięcia o przepisy art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych niezgodne z ww. przepisami Konstytucji RP, które nie przewidując możliwości powołania do służby stałej żołnierzy korpusu szeregowych zawodowych godzą w konstytucyjne zasady równości i sprawiedliwości społecznej, z uwagi na pozbawione racjonalnych podstaw i arbitralne zróżnicowanie praw podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą prawnie relewantną. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, przypomniał stan faktyczny i prawny sprawy i stwierdził, że pomimo słusznych nawiązań organu I instancji do uznaniowego charakteru decyzji o powołaniu do służby stałej oraz obowiązującego kryterium potrzeb sił zbrojnych, a także do kwestii ocen okresowych, warunkujących powołanie do tej służby (będących samodzielnymi przesłankami, pozwalającymi w niniejszej sprawie odmówić K. powołania do służby stałej) zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy jako zasadniczą przyczynę pozytywnego rozpatrzenia wniosku [...] W.K. wskazały właśnie sporne przepisy art. 9 ust. 3 i art. 11 ustawy pragmatycznej. Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że żaden z organów podejmujących decyzje w niniejszej sprawie nie dostrzegł problemu dyskryminującego charakteru przywołanych przepisów, a tym samym nie podjął próby ich uzasadnienia. Nie można tymczasem nie zauważyć, że obowiązujące zasady powoływania żołnierzy zawodowych do służby stałej, jako pozbawiające najliczniejszy korpus żołnierzy zawodowych możliwości powołania do służby stałej, powinny opierać się na racjonalnych i możliwych do wyartykułowania przy ich stosowaniu argumentach. Powołał się też na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którym nakazuje on identyczne traktowanie podmiotów znajdujących się w takiej samej lub zbliżonej sytuacji prawnie relewantnej. Należy więc przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną. Takie ujęcie zasady równości dopuszcza odmienne traktowanie podmiotów, które takiej cechy nie posiadają. Równe traktowanie oznacza przy tym traktowanie według jednakowej miary, bez zróżnicowań tak dyskryminujących, jak i faworyzujących (wyrok z dnia 3 marca 2015 r., sygn. K 39/13, wyrok z dnia 14 października 2015 r., sygn. III AUa 563/15). Wskazał następnie, że przyjmując, w ślad za wyrokiem Trybunału z dnia 30 września 2015 r., sygn. K 3/13, dla wykazania naruszenia zasady równości koniecznym jest zanalizowanie trzech zasadniczych przesłanek tj. istnienia wspólnej cechy uzasadniającej równe traktowanie określonych podmiotów, znajdowania się tych podmiotów w tej samej lub podobnej sytuacji prawnie relewantnej oraz ustalenia czy wprowadzone odstępstwo od zasady równości jest uzasadnione, dalsza część uzasadnienia będzie poświęcona tym właśnie przesłankom. W dalszej części skargi dokonał analizy tych trzech przesłanek. Podsumowując zaś skargę pełnomocnik stwierdził, że tym co uniemożliwia żołnierzom szeregowym bycie powołanymi do służby stałej nie jest poziom ich wykształcenia (żołnierze szeregowi również nierzadko posiadają wykształcenie średnie, a nawet wyższe) lecz nieukończenie przez nich szkolenia w szkole podoficerskiej lub w uczelni wojskowej, warunkującego wyznaczenie na stanowisko w ramach wyższego korpusu osobowego. Kryterium to jak wskazano wyżej, z racji prowadzenia szkolenia przez te same ośrodki dla żołnierzy różnych korpusów, nie powinno być uważane za istotne dla ustalenia cechy prawnie relewantnej. Na koniec, przywołując argumenty natury statystycznej, pełnomocnik skarżącego wskazał, że należy podkreślić, że stawianie żołnierzy szeregowych w gorszej sytuacji w stosunku do żołnierzy pozostałych dwóch korpusów, w sposób jaskrawy godzi w zasadę sprawiedliwości społecznej zwłaszcza w świetle danych dotyczących osób poległych w czasie konfliktów w Iraku i w Afganistanie, w których zaangażowane były Siły Zbrojne naszego kraju. To właśnie żołnierze korpusu szeregowych stanowili bowiem najliczniejszą grupę zabitych w działaniach bojowych, a liczba żołnierzy szeregowych poległych w Afganistanie przekroczyła połowę ogółu strat poniesionych w tym kraju przez Wojsko Polskie (23/43). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty zawarte już w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zasady powoływania do zawodowej służby wojskowej określa ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1414 z późn.zm) rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powołania do zawodowej służby wojskowej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1299), zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy pragmatycznej, żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej. Stosownie natomiast do przepisu § 15 ust. 1 i ust. 2 pow. rozporządzenia w sprawie powołania do zawodowej służby wojskowej, w przypadku wniesienia przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy pragmatycznej, dowódca jednostki wojskowej opiniuje go i przesyła organowi właściwemu do wyznaczenia na stanowisko służbowe lub organowi właściwemu do powołania do służby stałej, jeżeli sam nie jest tym organem. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy pragmatycznej, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego. Zgodzić się należy z organem, że interpretacja tych norm prawnych nie może być dokonywana w oderwaniu od całego tekstu ustawy pragmatycznej . Art. 2 ustawy pragmatycznej określa bowiem, że żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 2 pow. ustawy, żołnierze zawodowi pełnią zawodową służbę wojskową dla dobra Rzeczypospolitej Polskiej. Służba ta wymaga zdyscyplinowania, lojalności i poświęcenia. Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy pragmatycznej, powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, przez co należy rozumieć - zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 1 pkt 2) tejże ustawy - celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. W świetle przepisu art. 9 ust. 3 ustawy pragmatycznej, powołanie do zawodowej służby wojskowej następuje: do służby stałej - w korpusach oficerów zawodowych i podoficerów zawodowych, natomiast do służby kontraktowej - w korpusach oficerów zawodowych, podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych. Ponadto, art. 11 ustawy pragmatycznej wskazuje przypadki obligatoryjnego i fakultatywnego powołania do służby stałej. W ust. 1 ustawodawca wskazuje, że do służby stałej w korpusie oficerów zawodowych powołuje się żołnierza służby kandydackiej po ukończeniu studiów w uczelni wojskowej oraz osobę, o której mowa w art. 124a ust. 1 pkt 2, mianowanych na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki), po uzyskaniu przez niego tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego. Natomiast w ust. 2 wskazano możliwość powołania do służby stałej w korpusie oficerów zawodowych - oficerów służby kontraktowej i oficerów rezerwy, a w korpusie podoficerów zawodowych - podoficerów służby kontraktowej i podoficerów rezerwy. Zgodzić się należy również z organem, że z przepisów tych wynika, że powołanie do służby stałej nie następuje w korpusie szeregowych zawodowych. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było ustanowienie zasady, że powołanie do służby stałej może nastąpić w korpusie oficerów zawodowych, podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych, to zbędny byłby ustęp 3 artykułu 9 ustawy pragmatycznej, a w artykule 11 ustawodawca wskazałby możliwość powołania do służby stałej w korpusie szeregowych zawodowych i określiłby wymagania jakie powinni spełniać żołnierze. Minimalne wymagania w zakresie wykształcenia niezbędne do wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe w korpusach kadry zawodowej Sił Zbrojnych określone zostały w art. 36 ust. 1 ustawy pragmatycznej. W stosunku do korpusu szeregowych zawodowych jest to ukończenie gimnazjum, dla korpusu podoficerów zawodowych - posiadanie wykształcenia średniego, a dla oficerów zawodowych - posiadanie tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego. Przepisy ustawy pragmatycznej nie precyzują organu uprawnionego do powołania do służby stałej w korpusie szeregowych zawodowych. Jednak, art. 10 pkt 4) ustawy pragmatycznej określa, że rozkazy personalne o powołaniu do zawodowej służby wojskowej wydają, w odniesieniu do stanowisk służbowych w korpusie szeregowych zawodowych - dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej pułkownika (komandora), w podległych jednostkach wojskowych, w rozpatrywanej sprawie - Dowódca [...]. Postępowanie o powołanie do zawodowej służby wojskowej ma charakter wewnętrzny i toczy się przed organami wojskowymi, które decydują o celowości powołania konkretnej osoby do służby z uwagi na istniejące potrzeby Sił Zbrojnych. Należy podkreślić, że co do zasady, decyzja w przedmiocie powołania do służby stałej albo odmowy powołania do służby ma charakter uznaniowy i w tym przypadku uznanie zostało przyznane organowi w możliwie najszerszym zakresie, gdyż prawodawca nie ograniczył jego swobody żadnymi szczególnymi wymogami, poza złożeniem wniosku w wymaganym terminie, zaopiniowaniem wniosku przez dowódcę jednostki wojskowej i przesłaniem wniosku do organu uprawionego do powołania do służby stałej. W kontekście uznaniowości należy mieć na względzie, że zakres uznania jest wyznaczony prawem i celem, dla jakiego dane przepisy lub instytucje zostały ustanowione. Wynika to z istoty i funkcji służby wojskowej, w której powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, przez które, jak wskazano wyżej, należy rozumieć celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. Organ administracji publicznej, kierując się uznaniowością, stosownie do treści art. 7 Kpa, ma obowiązek uwzględnienia słusznego interesu obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Jedynym kryterium, którym organ powinien się w tym względzie kierować są potrzeby Sił Zbrojnych. Jednak, aby była możliwość oceny fakultatywności podjętego rozwiązania, muszą istnieć normy prawne na podstawie, których organ może wydać decyzję. Jak wykazano w kontekście niniejszej sprawy, nie ma norm prawnych dających możliwość powołania szeregowego zawodowego do służby stałej. Wskazać należy, że w kontekście do naczelnej zasady celowości potrzeb Sił Zbrojnych i naczelnych zasad, jakie powinien spełniać żołnierz zawodowy istotne jest, aby to Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej mogły wykonywać funkcje Konstytucyjne, a w tym przypadku interes obywatela choć istotny i brany pod uwagę nie może przeważać nad wskazanymi zasadami naczelnymi. Prymat interesu publicznego nad interesem jednostki w tej dziedzinie jest w pełni uzasadniony. W szczególności w dobie profesjonalizacji Sił Zbrojnych w interesie społecznym leży, aby żołnierze zawodowi nie tylko spełniali wymagania formalne (np. posiadane wykształcenie, uzyskiwane oceny w opiniach służbowych), ale dawali gwarancje wypełniania swoich zadań w sposób wysoce profesjonalny, co bezpośrednio przekłada się na wypełnianie Konstytucyjnych funkcji Sił Zbrojnych. Podkreślić należy, że uznaniowość organu, o jakiej mowa w art. 11 ust. 2 pow. ustawy pragmatycznej jest możliwa dopiero wówczas, gdy kandydat spełni wpierw wymogi z art. 11 ust. 2 pow. ustawy pragmatycznej. Wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko organu, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa, że nie ma przepisu prawa umożliwiającego powołanie żołnierza zajmującego stanowisko służbowe w korpusie szeregowych zawodowych do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała. Ustawodawca na gruncie art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy pragmatycznej w sposób jednoznaczny i niebudzący jakichkolwiek wątpliwości wprowadził ograniczenie katalogu korpusów, w ramach których dochodzić może do powołania do służby stałej. Korpusami tymi są korpus oficerów zawodowych oraz korpus podoficerów zawodowych. Okolicznością bezsporną jest również fakt, iż W.K. należy do korpusu szeregowych zawodowych, będąc starszym szeregowym, w ramach którego, możliwość powoływania do służby stałej została wyłączona. Jak zaś wynika z akt sprawy skarżący spełnia wymóg wykształcenia, bowiem posiada on wykształcenie średnie. A zatem warunkiem niezbędnym w jego przypadku jest ewentualne objęcie przez W.K. stanowiska służbowego w korpusie podoficerów zawodowych, tj. przynajmniej stopnia kaprala lub oficerów zawodowych (po wcześniejszym mianowaniu na odpowiedni stopień wojskowy). Wykreuje to wówczas po stronie ww. żołnierza uprawnienie do wystąpienia, w trybie art. 15 ust. 1 w ustawy pragmatycznej, z wnioskiem o powołanie do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała. Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, jakoby przepisy, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji miały charakter dyskryminujący skarżącego, bowiem zasada równości o jakiej mowa w art. 32 Konstytucji RP oznacza nakaz jednakowego traktowania podmiotów i sytuacji podobnych (identycznych), a więc kryje się w niej założenie nierównego traktowania podmiotów i sytuacji, które nie mają podobnego (identycznego) charakteru. Nie ulega wątpliwości, że o nierównym traktowaniu na gruncie wskazanego przepisu można by mówić w sytuacji, gdyby organ uznał, że skarżący nie spełnia przesłanek ustawowych, będąc na przykład podoficerem. Sąd nie znalazł w niniejszej sprawie podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie wskazanym w skardze. Przesłanką wystąpienia z pytaniem opartym o normę art. 193 Konstytucji RP jest nabranie przez Sąd uzasadnionych wątpliwości co do zgodności danego przepisu z Konstytucją w sytuacji, w której odpowiedź na to pytanie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie taka uzasadniona wątpliwość nie zaistniała. Powyższe nie pozbawia skarżącego prawa do wystąpienia ze skargą konstytucyjną. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku