II SA/Wa 859/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant ref. staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2010 r. sprawy ze skargi L.S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] grudnia 2009 r. o numerze [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. L.S. w dniu [...] kwietnia 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] dotyczącą odmowy wydania L.S. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] listopada 2006 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. decyzją nr [...] przyznał L.S. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym przy ulicy [...] w S.. Powyższa decyzja została wydana na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym [...] w Jednostce Wojskowej [...] w garnizonie S. Następnie, rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] września 2007 r., nr [...], L.S. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Dnia [...] marca 2008 r. zainteresowany złożył wniosek do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S. o realizację odprawy mieszkaniowej w formie rzeczowej – przydzielenie lokalu mieszkalnego w S. o takim samym standardzie i powierzchni jak dotychczas zajmowany. Następnie w dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. wydał decyzję nr [...], którą stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] o przyznaniu prawa zamieszkiwania w lokalu przez czas pełnienia służby wojskowej. Następnie L.S. dnia [...] listopada 2009 r. złożył do Dyrektora Oddziału Regionalnego wniosek o możliwość czasowego zamieszkiwania w zajmowanym lokalu w trybie wskazanym w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Wskazał, na wyjątkowość swojej sytuacji ze względu na to, że syn F. posiada orzeczenie o niepełnosprawności i oczekuje na operację [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. odmówił Panu S. wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. W odwołaniu podtrzymał dotychczasową argumentację. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] . W trakcie merytorycznego rozpatrywania sprawy organ ustalił, że L.S. zaproponowano lokal zamienny w miejscowości pobliskiej – M. . Organ podniósł w decyzji, że lokal zajmowany przez zainteresowanego podczas pełnienia służby znajduje się w wykazie kwater przeznaczonych na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych. Wykaz ten został zatwierdzony dnia [...] czerwca 2006 r. po uzgodnieniu przez Ministra Obrony Narodowej. Ponadto lokal ten został wynajęty przez Agencję od Wojskowego Towarzystwa Budownictwa Społecznego, a zgodnie z art. 23 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu takie lokale obligatoryjnie umieszcza się w wykazie kwater. W takiej sytuacji faktycznej i prawnej organ II instancji stwierdził, że bez znaczenia jest w sprawie podnoszona argumentacja o "wyjątkowej sytuacji" wnioskodawcy. Powyższa decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi L.S. do tutejszego Sądu. Skarżący w skardze podniósł, że lokal zamienny oglądał w obecności pracownika Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i trzech osób postronnych tzn. świadków, a także, że lokal jest zawilgocony z widocznym grzybem na ścianach. Podniósł także, że skoro Agencja nie może w tej chwili zrealizować formy odprawy mieszkaniowej, jest skłonny poczekać do czasu możliwości zrealizowania takiej formy odprawy, jaką gwarantuje ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2010 r. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarżona decyzja winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem, skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób prawidłowy zastosował normę art. 29 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych i czy przeanalizował przesłanki wskazane w powyższym przepisie. Zgodnie z treścią art. 29 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych, w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 22.01.2010r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. Nr 28, poz.143), gdyż sprawa przedmiotowa została wszczęta przed wprowadzeniem zmiany, w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, mógł wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Jedną z przesłanek, od występowania której uzależnione było przyznanie prawa do zamieszkiwania, było więc występowanie sytuacji wyjątkowej. Za taką zaś sytuację uważało się pewnego rodzaju zdarzenia losowe, czy zdrowotne, występujące po stronie wnioskodawcy. Istnienie zaś tych zdarzeń uniemożliwiało osobie wnioskodawcy zapewnienie mieszkania we własnym zakresie lub też wiązać by się musiało z trudnymi do przezwyciężenia przeszkodami. Organ, rozpoznając wniosek w trybie wyżej powołanej normy prawnej, był więc zobowiązany do tego, aby przeanalizować okoliczności podnoszone przez wnioskodawcę jako sytuacja wyjątkowa, oraz ocenić wpływ tych szczególnych zdarzeń na możliwości strony w zapewnieniu sobie mieszkania. Dokonując powyższej oceny, organ winien także odnieść się do kwestii potrzeb mieszkaniowych żołnierzy służby stałej, którym jest zobowiązany zapewnić lokale mieszkalne. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, iż organ nie uczynił zadość ww. obowiązkowi. Nie dokonał bowiem analizy niniejszej sprawy w oparciu o przepis art.29 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych, mimo że przepis ten był podstawą wszczęcia postępowania. Nie odniósł się do podnoszonych przez stronę zdarzeń zdrowotnych dotyczących syna skarżącego. Nie ocenił tego, czy okoliczności podnoszone przez wnioskodawcę można uznać za sytuację wyjątkową, której istnienie uzasadniałoby przyznanie mu prawa do zamieszkiwania w lokalu. Organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż lokal zajmowany przez wnioskodawcę znajduje się w wykazie kwater dla żołnierzy czynnych, zaś strona nie należy do tej kategorii. Takie zaniechanie organu należy ocenić jako nierozpoznanie istoty sprawy. Kwestia sposobu oznaczenia lokalu pod kątem jego przeznaczenia, nie stanowi bowiem przesłanki, od istnienia której uzależniona jest możliwość przyznania lokalu w omawianym trybie. Również sam fakt, iż strona nie należy do kategorii żołnierzy w służbie stałej, nie przesądza o tym, aby nie mogła uzyskać zgody na zamieszkiwanie w lokalu należącym do zasobów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. W myśl omawianego przepisu prawo do zamieszkiwania w lokalu może uzyskać inna osoba niż żołnierz w służbie stałej. W świetle powyższych wywodów, w ocenie tutejszego Sadu, organ, wydając skarżoną decyzję, naruszył normę art. 29 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Ponownie rozpoznając sprawę, organ winien dokonać wszechstronnej analizy stanu faktycznego wynikającego z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, z uwzględnieniem argumentów podnoszonych przez wnioskodawcę, pod kątem występowania przesłanek opisanych w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej – w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych ustawą z 22.01.2010r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych. Organ powinien więc w szczególności ocenić, czy argumenty wskazane przez wnioskodawcę można zakwalifikować do kategorii sytuacji wyjątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Co zaś się tyczy zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 47 i 1a pkt 11 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, uznać należy, iż pozostają one w oderwaniu od materii niniejszej sprawy. Skarżona decyzja została bowiem wydana w postępowaniu wszczętym na skutek wniosku złożonego przez stronę w trybie art. 29 powyższej ustawy. Sąd rozpoznający sprawę nie ma więc umocowania do tego, aby badać inne przesłanki od tych, jakie wynikają z przepisu stanowiącego podstawę wszczęcia postępowania i wydania skarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, uznając, iż skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.)