II SA/Wa 86/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Janusz Walawski, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego M. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GIOŚ nr [...] z dnia [...] września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej ostatecznych decyzji administracyjnych wydanych w okresie od [...] stycznia 2008 r. do [...] sierpnia 2012 r. przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, działającego jako organ odwoławczy w stosunku do decyzji wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska wydanych na podstawie art. 305a ust 2 ustawy Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.), w których utrzymał w mocy administracyjne kary pieniężne za przekroczenie warunków korzystania ze środowiska spowodowane brakiem prowadzenia pomiarów, o których mowa w art. 147a ustawy POŚ oraz sumarycznych kwot administracyjnych kar pieniężnych nałożonych w okresie [...].01.2008 - [...].08.2012 oraz wskazanie najwyższej kwoty administracyjnej kary pieniężnej, jaka została nałożona na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych wydanych na podstawie art. 305a ust. 2 POŚ, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzją z dnia [...] września 2012 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił wnioskodawcy M. B. udostępnienia informacji publicznej, która została zakwalifikowana jako informacja przetworzona, a wnioskodawca nie wykazał przesłanki istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, który to interes warunkuje uzyskanie informacji przetworzonej. Następnie w dniu [...] października 2012 r. do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wpłynął wniosek M. B. z dnia [...] października 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w kwestii udostępnienia informacji publicznej. Uzasadniając wniosek ww. wskazał, że decyzja jest wadliwa i zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, 9,10, 64 § 2, 107 § 3 kpa w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne i bezpodstawne uznanie, że żądanie skarżącego nie spełnia wymogów określonych tym przepisem. Stwierdził, że organ nie wezwał go do wykazania powodów, dla których spełnienie żądania byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nadto podał, iż przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie w przedmiocie analizy zgodności z Konstytucją art. 305 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.). Ponownie rozpoznając sprawę, organ wskazał, że wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 udip dla jej uzyskania powinien wykazać, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców oraz jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Strona nie wykazała jak zamierza wykorzystać żądane informacje. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący podniósł okoliczności jak we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że narusza ona prawo. Na wstępie wskazać należy, że Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 i 2 określa materialne prawo do informacji oraz jego zakres. Daje każdemu obywatelowi prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przepis ten jest komentowany jako określający w sposób jednoznaczny formę dostępu do informacji publicznej, jedynie poprzez wgląd w dokumenty oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów zobowiązanych do udzielania informacji, co oznaczałoby, że uwzględniając konstytucyjne prawo do informacji publicznej, ustrojodawca przyjął rozwiązanie podobne do już istniejących w innych państwach, oparte na koncepcji wglądu obywateli w dokumenty publiczne. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Nie ulega również wątpliwości, że informacja publiczna o którą ubiega się skarżący, biorąc pod uwagę zakres informacji, jest informacją przetworzoną. W sprawie kluczowe znaczenie ma kwestia, czy w przypadku żądania udzielenia tej informacji mamy do czynienia z wystąpieniem szczególnego istotnego interesu publicznego. Ustalenie czy występuje szczególny interes publiczny następuje w kontekście różnego rodzaju zdarzeń społecznych, politycznych czy gospodarczych. Za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego należy zatem uznać taką, która ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób i okoliczności rozstrzygnięcia a późniejszej realizacji, w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków. W zakresie prawa, dostęp do informacji publicznej mógłby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa. Należy zgodzić się z organem, że w odniesieniu do informacji przetworzonej ustawodawca wprowadził szczególną przesłankę jej udostępnienia. Przed udostępnieniem informacji podmiot zobowiązany powinien sprawdzić czy udostępnienie informacji w zakresie określonym we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ocena czy zachodzi przesłanka "szczególnego, istotnego interesu" dla interesu publicznego należy do podmiotu dysponującego informacją i to on musi wykazywać brak istnienia tej przesłanki ustawowej w decyzji odmownej. Poprzez użycie słów szczególnie istotne ustawodawca wprowadził kwalifikowaną formę interesu publicznego. Nie wystarczy, aby udzielenie informacji było istotne z punktu widzenia interesu publicznego, musi być ono szczególnie istotne. Zgodzić należy się ze skarżącym, że skoro po analizie wniosku organ uznał, że żądane informacje nie są informacją prostą a złożoną, to powinien przed wydaniem decyzji wezwać skarżącego do uzupełnienia wniosku o niezbędne wyjaśnienia w trybie art. 64 § 2 kpa. W przedmiotowej sprawie organ tego nie uczynił, a w oparciu o własne przekonanie niepoparte wyjaśnieniami skarżącego uznał, że nie został wykazany szczególnie istotny interes publiczny. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, organ powinien w trybie art. 64 § 2 kpa wezwać skarżącego do uzupełnienia wniosku, przez wykazanie, że żądana przez niego informacja ma znaczenie z punktu widzenia szczególnie istotnego interesu publicznego. Dopiero po uzupełnieniu wniosku organ powinien dokonać analizy, czy jest właśnie spełniona przesłanka ważnego interesu publicznego i wydać stosowną decyzję. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.