II SA/Wa 86/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat G.S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego postanawia 1. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat G.S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, łącznie kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2018 r. przyznano S.K. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz umorzono postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej adwokat G.S. Adwokat G.S. reprezentowała skarżącą na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków w wysokości 160,28 zł, w tym kosztów dojazdu w obie strony na trasie kancelaria adwokacka – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w celu zapoznania się w czytelni z aktami sprawy – 71,04 zł, kosztów dojazdu w obie strony na trasie kancelaria adwokacka – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (udział adwokata na rozprawie) – 71,04 zł, kosztów parkowania w strefie płatnej na czas niezbędny do wykonywania czynności – 7,80 zł, kosztów wysyłki korespondencji do skarżącej – 10,40 zł. Oświadczyła jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Do wniosku zostało dołączone zestawienie wydatków poniesionych przez pełnomocnika z urzędu. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie natomiast do treści art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. do czynności referendarza sądowego w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje w rozpatrywanej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714, z późn. zm.); zwane dalej rozporządzeniem. W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. Natomiast w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna albo adwokat nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynoszą 240 zł. W myśl zaś § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu skarżącej został wyznaczony pełnomocnikiem przed Sądem I instancji. Adwokat G.S. wzięła udział w rozprawie, na której wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków, oświadczając, że koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów oraz uwzględniając charakter sprawy, postanowiono przyznać wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenie zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w kwocie 240 zł, podwyższone o kwotę 55,20 zł stanowiącą stawkę 23% podatku od towarów i usług, co łącznie stanowi kwotę 295,20 zł. Wniosek pełnomocnika z urzędu o zwrot kosztów korespondencji nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że koszty korespondencji zaliczane są do niezbędnych wydatków i zwracane są profesjonalnym pełnomocnikom wyznaczanym z urzędu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 339/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 180/15, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 152/14, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1486/15, dostępne na stronie internetowej pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie stanowisko reprezentowane jest także przez M. Jagielską w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M Wierzbowskiego 2 wyd. Wydawnictwo C.H. Beck, str. 722-725 a także A. Partyk, Komentarz do § 15 (w:) Rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Komentarz. A Partyk, T. Partyk, LEX/El 2015). Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Skoro zatem w niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu nie udokumentował kosztów wysyłki korespondencji skierowanej do skarżącej w kwocie 10,40 zł to przedmiotowy wniosek należało oddalić. Natomiast wniosek o zwrot kosztów dojazdu do Sądu oraz zwrot kosztów parkowania w strefie płatnej także nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie bowiem do treści art. 205 § 2 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wydatki związane z dojazdem pełnomocnika do Sądu nie zaliczają się jednak ani do kosztów sądowych ani też do kosztów nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Nie zostały również wskazane w powyższym przepisie, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do nieprofesjonalnych pełnomocników strony, o których mowa w art. 205 § 1. Należy zatem uznać, że przywołany przepis zawiera zamknięty katalog okoliczności, w których fachowy pełnomocnik może ubiegać się o przyznanie mu środków z budżetu Państwa. Oznacza to, że nie można uwzględnić wniosku pełnomocnika o przyznanie mu zwrotu kosztów dojazdu do Sądu oraz zwrotu kosztów parkowania w strefie płatnej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1402/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 812/12, dostępne na stronie internetowej pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a., art. 205 § 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 pkt 2 i § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji postanowienia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.).