II SA/Wa 862/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Sławomir Fularski, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi I. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], cofnął I. O. pozwolenie na broń palną myśliwską. Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. I. O. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 par. 2 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. cofnął I. O. pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zaliczając go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, tj. co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w związku z ustaleniem, że został skazany za przestępstwo z art. 178a par. 1 kk (przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), za przestępstwo z art. 222 par. 1 kk (naruszenie nietykalności funkcjonariusza) i art. 226 par. 1 kk (znieważenie funkcjonariusza), a także na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, z uwagi na naruszenie przez niego określonego w art. 26 ww. ustawy obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. Komendant Główny Policji – dalej: KGP podniósł, iż I. O. w 2001 r. dwukrotnie kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, dodatkowo naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji, znieważył funkcjonariusza Policji, przy czym na podstawie opinii sądowo-psychiatrycznej, sąd uznał, że ww. czynów tych dopuścił się w sytuacji ograniczonej w stopniu nieznacznym zdolności do rozpoznania znaczenia czynu i w stopniu znacznym pokierowania swoim postępowaniem. Zdaniem Komendanta powyższe okoliczności powinny być oceniane w kontekście możliwości posiadania przez stronę broni palnej w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji. Dla KGP niezrozumianym było zaniechanie przez organ I instancji działań zmierzających do ustalenia, czy psycholog, który w wyniku odwołania strony od negatywnego dla niej orzeczenia psychologicznego, co do zdolności dysponowania bronią, wydał ostateczne orzeczenie psychologiczne na korzyść strony, miał wiedzę o tych faktach, tj. czy przed przystąpieniem do badań przeprowadził wywiad ze stroną i strona poinformowała go o nich i jaki wpływ na treść wydanego orzeczenia miałoby ewentualne zatajenie ich przez stronę. Zdaniem Komendanta organ I instancji nie zwrócił orzeczenia lekarzowi, w celu eliminacji jego błędów formalnych, nie wyjaśnił także powodów, dla których lekarz określił terminowość orzeczenia. W ocenie KGP wyjaśnienie kwestii psychofizycznej zdolności strony do dysponowania bronią miało charakter priorytetowy, tymczasem organ I instancji nie przeprowadził w tym zakresie pełnego postępowania dowodowego, co miało istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji naruszył zatem rażąco dyspozycję art. 7, 77 par. 1, 75 par. 1 i 107 par. 3 kpa oraz art. 80 kpa i naruszył także prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, czym uniemożliwił stronie prawidłową ochronę jej interesów w postępowaniu administracyjnym, nie uzasadnił także dlaczego interes strony w posiadaniu pozwolenia na broń winien ustąpić na rzecz interesu społecznego. Organ odwoławczy zaznaczył, iż wyjaśnienia wymaga kwestia skazania strony za czyny z art. 178a par. 1 kk, art. 224 par. 1 kk i art. 226 par. 1 kk, kwestia informacji znajdującej się w opinii sądowo-psychiatrycznej, że I. O. był w przeszłości skazany za znęcanie się nad rodziną, co organ I instancji całkowicie pominął. Dodatkowo wskazano, że niejednoznaczne są także ustalenia organu I instancji dotyczące sposobu przechowywania przez stronę broni. W zaleceniach KGP znalazło się również to dotyczące uzupełnienia materiału dowodowego o przesłuchania w charakterze świadków lekarza i psychologa, stwierdzających w wydanych przez nich orzeczeniach brak przeciwwskazań do dysponowania przez stronę bronią. Organ odwoławczy zaznaczył, że dopiero pełne ustalenia stanu faktycznego sprawy pozwoli na prawidłową ocenę i wydanie decyzji zgodnej z zasadami prawa procesowego i prawa materialnego. Organ I instancji, jak podkreślił, realizując zalecenia organu odwoławczego, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 i 268a kpa, w dniu [...] stycznia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą cofnął I. O. pozwolenie na broń palną myśliwską. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. I. O. wniósł odwołanie od ww. decyzji. W treści odwołania podniósł, iż decyzja organu I instancji jest niesłuszna, pomija argumenty strony zawarte w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2008 r., w postaci: sytuacji materialno-bytowej, opinii lekarskiej, opinii środowiskowej z miejsca zamieszkania, opinii PZŁ, kontroli przechowywania oraz zabezpieczenia broni i amunicji myśliwskiej, aktualnej sytuacji rodzinnej, przedstawionej w trakcie wywiadu środowiskowego oraz licznych kontroli – wizytacji funkcjonariuszy Policji w miejscu zamieszkania strony. Zdaniem strony organ sięgnął do zdarzeń sprzed 10 lat, umiejscowił je w aktualnej rzeczywistości i pomijając materiał dowodowy sformułował zarzut powstania po okresie 9-10 lat uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. I. O. podkreślił, że pozwolenie na broń myśliwską posiada od 25 lat, w ww. okresie nigdy nie wykorzystywał jej inaczej, niż do polowania. Dodał, że pełnił różne funkcje w zarządzie koła łowickiego, funkcję rzecznika dyscyplinarnego Zarządu Wojewódzkiego PZŁ w S., czego organ nie dostrzegł. Zdaniem strony opinia koła łowieckiego powinna być dla organu wiążąca i łącznie z opinią z miejsca zamieszkania, stanowi jeden z ważniejszych dowodów, tym bardziej, że dotyczy aktualnego funkcjonowania strony na przestrzeni ostatnich lat. Podkreślił, że organ powinien dokonać teraźniejszej oceny postępowania strony pod kątem wystąpienia lub nie użycia broni myśliwskiej inaczej niż do polowania. Podniósł, że w trakcie wizyty funkcjonariuszy Policji z L., która miała miejsce na przełomie lipca i sierpnia 2007 r., powiadomił funkcjonariuszy o posiadaniu broni myśliwskiej, o planowanej zmianie miejsca zamieszkania oraz adresie do korespondencji. Dodał, że organ I instancji opiera się na wydarzeniach minionych, powraca i szczegółowo opisuje wydarzenia rodzinne sprzed 10 lat, przez co odbiega zasadniczo od rzeczywistości, a przy tym narusza spokój i mir domowy jego rodziny, zaznaczając, że więzi w jego rodzinie uległy całkowitej rekonstrukcji, w związku z czym przywoływanie wydarzeń sprzed 10 lat narusza jego godność i elementarne zasady współżycia społecznego. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w dniu [...] kwietnia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, iż odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie albowiem jej zachowanie nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni. Zaznaczył, że strona dopuściła się przestępstw, z których rodzajem organy Policji wiążą obawę użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a ponadto złamała prawo kilkakrotnie. Komendant wyjaśnił, że organ I instancji ustalił, że I. O. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonywania na okres 3 próby i karę grzywny oraz orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 lat (wyrok z dnia [...] lutego 2002 r. sygn. akt [...] – prawomocny od dnia [...] lutego 2002 r.) za naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, tj. czyn z art. 222 par. 1 kk w zw. z art. 31 par. 2 kk i za używanie słów powszechnie uznanych za obelżywe znieważył funkcjonariuszy podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, tj. czyn z art. 226 par. 1 kk oraz dwukrotnie kierował samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, tj. art. 178a par. 1 kk. Organ zaznaczył, że nie był to jedyny konflikt strony z prawem, która wyrokiem ww. Sądu była karana z art. 207 par. 1 kk, tj. za to, że w okresie od 1997 r. do 2001 r. znęcała się psychicznie nad żoną i córką w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynała awantury, w czasie których ubliżała im słowami wulgarnymi, popychała i szarpała za ubranie. W ocenie KGP powyższe okoliczności potwierdzają, że strona winna być zaliczona do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, tzn. jako posiadająca pozwolenie na broń spełnia przesłanki bezwzględnego cofnięcia jej tego prawa, określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ zaznaczył, że przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że ustawodawca nie pozostawił organom Policji swobody wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych wobec takich osób, przyznając tym samym pierwszeństwo interesowi społecznemu przed ich słusznym interesem w posiadaniu pozwolenia na broń. W takich przypadkach nawet pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, koła łowieckiego, czy prawidłowe przechowywanie broni nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Organ odwoławczy wskazał, że nie podziela stanowiska strony, że wyłączono ją z czynności przesłuchania świadka, albowiem z akt sprawy wynika, że strona miała o tym wiedzę, miała też możliwość zapoznania się z całym materiałem dowodowym. KGP podniósł natomiast, iż brak jest podstaw by kwestionować zdolność strony do dysponowania bronią w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ww. ustawy, dodając, że strona przedstawiła orzeczenia lekarskie i psychologiczne, które są dla niej pozytywne. Tym samym nie te okoliczności były podstawą zaliczenia strony do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a popełnione ww. przestępstwa. Organ odwoławczy podniósł, iż organ I instancji powinien wszcząć postępowanie w celu cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną już w 2001 r., czego nie uczynił, niemniej jednak, zdaniem KGP, nie oznacza to, że stosownych czynności nie można było podjąć obecnie, bowiem strona nadal figuruje w KRK, jako osoba karana. W ocenie Komendanta zatarcie skazania, czy upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa nie wyklucza możliwości negatywnej oceny posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o nią się ubiegającej, dodając, że istotne jest nie samo ukaranie za przestępstwo, a postawa etycznomoralna takiej osoby w kontekście posiadania przez nią pozwolenia na broń. Dla oceny dotychczasowego postępowania strony w kontekście posiadania przez nią broni palnej znaczenie mają fakty świadczące o naruszeniu przez stronę w przeszłości prawa, ustalone w toku postępowania, związane ze stanem po spożyciu przez nią alkoholu. Organ odwoławczy odnosząc się do drugiej z podstaw prawnych cofnięcia stronie pozwolenia na broń – naruszenia przez stronę posiadającą pozwolenie na broń obowiązku pisemnego zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu w terminie 14 dni od tej zmiany, stwierdził, że I. O. nie dopełnił powyższego obowiązku, w związku z czym, choć sąd odstąpił od wymierzenia kary, to także w ocenie sądu okoliczność ta nie budziła wątpliwości i został on uznany winnym popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz art. 147 par. 1 kw (wyrok Sądu Rejonowego w S. z [...] stycznia 2008 r.). Organ dodał, że bez znaczenia pozostaje fakt, że wyrok ten uległ zatarciu. Pismem z dnia 08 maja 2009 r. I. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., wnosząc o jej unieważnienie z powodu niezgodności z prawem materialnym i formalnym. W treści skargi skarżący zarzucił organom administracji naruszenie zasad ogólnych kpa, tj.: 1) zasady praworządności, poprzez czterokrotne sprawdzenie przez funkcjonariuszy zabezpieczenia broni bez okazania upoważnienia i bez sporządzenia protokołu podpisanego przez kontrolowanego, poprzez naruszenie godności osobistej skarżącego i jego rodziny, przez przytoczenie w uzasadnieniu decyzji nieaktualnych, nie mających związku z obecną sytuacją, wydarzeń sprzed 9-10 lat, poprzez rozpoczęcie czynności wyjaśniających w lipcu 2007 r. bez wszczęcia postępowania, w trakcie których strona poinformowała kontrolujących funkcjonariuszy KMP z L. o posiadaniu broni, miejscu i formie jej zabezpieczenia, braku aktualnego zameldowania z powodu budowy nowego budynku mieszkalnego, skarżący podniósł, że ww. czynności nie zostały zaprotokołowane i podpisane w obecności strony; 2) zasady prawdy obiektywnej, poprzez niedopełnienie przez organ obowiązku dokładnego wyjaśnienia staniu faktycznego na podstawie aktualnych dowodów, powoływanie się przy podjęciu decyzji na wydarzenia sprzed 9-10 lat, które nie mają żadnego związku przyczynowo-skutkowego z obecnymi realiami; 3) zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego (państwowego) oraz słusznego interesu obywateli, poprzez nieustosunkowanie się przez organ do szeregu pytań zawartych w odwołaniach strony, zajęcie przez KGP niezasadnego stanowiska, jakoby interes społeczny był nadrzędny i sprzeczny z interesem strony do prawa posiadania broni, albowiem neguje to w całości materiał dowodowy przedstawicieli społeczeństwa, wśród których funkcjonuje strona, bezprawne podważenie prawomocnego orzeczenia opinii biegłych lekarzy, powtórne przesłuchiwanie lekarzy i nie poinformowanie o tym fakcie strony; 4) zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych, poprzez zachowanie organów administracji nie jak organy administracji państwowej, ale jako strona toczącego się postępowania np. prokurator, która przez ponad 20 miesięcy z niezrozumiałych przyczyn szuka podstawy do cofnięcia stronie pozwolenia na broń myśliwską, formułowanie przez organ zarzutu wzbudzenia obawy bez podania jakim to aktualnym, realnym działaniem strona wzbudza tę obawę, dodając, że organ dokonuje uzasadnienia, ale nie obawy realnej, której w ocenie skarżącego nie ma; 5) zasady przekonywania, poprzez bazowanie na przesłankach historycznych, negując i pomijając aktualny stan faktyczny, niezrozumiała w ocenie skarżącego jest zawarta w decyzji opinia KGP, jakoby w każdej chwili można wszcząć postępowanie, zdaniem skarżącego nie w każdej chwili, lecz obowiązkowo w momencie podjęcia przez organ wiadomości o wystąpieniu uzasadnionej obawy użycia broni przez obywatela, skarżący podniósł, iż oczekuje od organu odpowiedzi dlaczego formułując tak poważny zarzut nie zabezpieczył broni; 6) zasady szybkości i prostoty, wskazując na długość toczącego się postępowania, poprzez bezsensowne gromadzenie przez organ materiału dowodowego, którego koszty ponosiła strona, po których to czynnościach organ podjął decyzję nie na podstawie zebranych materiałów, a na zasadzie interpretacji zachowań sprzed 9-10 lat, przedłużanie czasu postępowania, nie wyjaśnianie stronie w sposób wyczerpujący i logiczny formułowanych przez nią pytań zawartych w kolejnych odwołaniach. Skarżący zaznaczył, że w okresie 20 miesięcy trwania postępowania w żadnej z czterech wydanych w sprawie decyzji administracyjnych nie otrzymał odpowiedzi na pytania zawarte w kierowanych do organu odwołaniach. Dodał, że organ nie odniósł się w żaden sposób do uzasadnionych przez stronę zarzutów wymienionych w odwołaniu, takich jak: instrumentalne traktowanie prawa, dowolność i uznaniowość w interpretacji prawa, brak aktualnej, teraźniejszej oceny strony pod kątem funkcjonowania w rodzinie i społeczeństwie. Skarżący podkreślił, że organ niewłaściwie zinterpretował art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez m.in. nieprawidłowe cytowanie ww. przepisu, tzn. wielokrotne pominięcie wyrazu "uzasadniona", co całkowicie zmienia jego znaczenie pojęciowe. Zdaniem strony, organ nie wykazał, w oparciu o dowody zebrane w postępowaniu, w aktualnym wymiarze czasowym, obawy użycia broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem społecznym. Skarżący wyraził również swoje niezadowolenie z treści pisma, którym zobowiązany został do zbycia broni i amunicji w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, dodając, że w przypadku pozytywnego rozpatrzenia jego skargi przez Sąd i wcześniejszego zbycia broni zostanie narażony na kolejny koszt w całej tej "bezsensownej" sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których umowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, skutkuje automatycznym cofnięciem pozwolenia na broń, czego potwierdzeniem jest niedawna uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt OPS 4/09 (Lex nr 527545). Natomiast w sytuacji skazania prawomocnym wyrokiem sądu za innego rodzaju przestępstwa, konieczne jest wykazanie wystąpienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niezbędne jest zatem wykazanie związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przestępstwem a realną obawą użycia broni w celu sprzecznym z wymienionymi wyżej chronionymi interesami. Istotne znaczenie dla oceny "uzasadnionej obawy" mają także cechy osobowe posiadacza broni, okoliczności popełnienia czynu, jego charakter, sposób zachowania się sprawcy po jego popełnieniu, dotychczasowe postępowanie posiadacza broni oraz opinia o nim w miejscu zamieszkiwania, czy też w kole łowieckim. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż bezspornie I. O. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] lutego 2002 r. sygn. akt. [...] za to, że w dniu [...] lutego 2001 r. oraz [...] lutego 2001 r. w S., będąc w stanie nietrzeźwości, odpowiednio 2,31 ‰ i 2,00 ‰ alkoholu etylowego we krwi, kierował samochodem osobowym na drodze publicznej, tj. za czyn z art. 178a § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk, w dniu [...] lutego 2001 r. w S. naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji, tj. za czyn z art. 222 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk oraz w dniu [...] lutego 2001 r. w S. znieważył funkcjonariuszy Policji, w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, słowami uznanymi powszechnie za obelżywe, tj. za czyn z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk, na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat. Trzeba zwrócić uwagę na negatywny odbiór społeczny przestępstwa kierowania pojazdami mechanicznymi w stanie nietrzeźwości, ogromną skalę tego zjawiska, zagrożenie jakie dla innych użytkowników dróg powodują nietrzeźwi kierowcy, a nadto winę umyślną i niskie pobudki działania sprawców. W odniesieniu do skarżącego należy podnieść dwukrotne, w krótkim odstępie czasu, popełnienie takiego czynu, a także jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa w dniu [...] lutego 2001 r., skutkujące popełnieniem kolejnych czynów karalnych. Takie zachowanie nacechowane agresją, gwałtownością, brakiem opanowania i nieposzanowaniem interesów osób trzecich, wskazuje na istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odniesieniu do dotychczasowego postępowania skarżącego należy wskazać również na okoliczność, że zarówno wcześniej, jak i później także nie przestrzegał porządku prawnego. I. O. był mianowicie karany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 2001 r. za znęcanie się nad rodziną. Co prawda wyrok ten uległ zatarciu, lecz jednak świadczy wyraźnie o stosunku skarżącego do obowiązującego prawa. Podobnie rzecz się ma z uznaniem I. O. przez Sąd Rejonowy – Sąd Grodzki w S. w dniu [...] stycznia 2008 r. za winnego popełnienia wykroczeń określonych w art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz art. 147 § 1 kw. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądów administracyjnych zatarcie skazania czy też upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa nie wyklucza możliwości negatywnej oceny posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o nią się ubiegającej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2002 r., III SA 377/01, Lex nr 126796 oraz z 15 stycznia 2009 r., OSK 1846/07 – niepubl.) Trafnie stwierdził w związku z tym organ w zaskarżonej decyzji, iż nie samo ukaranie za przestępstwo, a postawa etyczna takiej osoby w kontekście posiadania tak ściśle związanego ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, przemawia za cofnięciem przedmiotowego uprawnienia. Nie sposób natomiast zgodzić się ze skarżącym, iż długi upływ czasu od popełnienia przestępstw, za które został skazany oraz fakt, że obecnie jest innym człowiekiem, nie powinno skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Okoliczność ta nie ma bowiem znaczenia w świetle przepisów dotyczących cofania pozwoleń na broń, które nie określają żadnych nieprzekraczalnych terminów, w których wydanie decyzji w tym przedmiocie jest dopuszczalne. Nie sposób zgodzić się z zawartymi w skardze zarzutami I. O., w szczególności dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy orzekające w sprawie, wbrew poglądowi skarżącego, dokonały właściwej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji i prawidłowo je zastosowały, a wydane rozstrzygnięcia nie noszą cech dowolności i mieszczą się w granicach prawa. Nie doszło w szczególności do naruszenia godności osobistej skarżącego i jego rodziny poprzez powołanie się na zdarzenie sprzed 9-10 lat, gdyż, jak już Sąd wskazał wcześniej, przytoczone okoliczności miały znaczenie dla oceny jego cech osobowych. Także zarzut faworyzowania interesu społecznego kosztem jego słusznego interesu, nie jest uprawniony. Organ wziął pod uwagę również interes strony, o czym świadczy odniesienie się do zawartych w aktach postępowania opinii o skarżącym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.