II SA/Wa 862/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędziowie WSA Jacek Fronczyk WSA Adam Lipiński Protokolant ref. staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz w zw. z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął B. H. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 2009 r. sygn. akt [...] skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że na drodze publicznej, kierował samochodem w stanie nietrzeźwości wynoszącej 1,50 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu w pierwszym badaniu i 1,45 mg/l w drugim. W dalszej części wskazał, że posiada on pozytywną opinię w macierzystym kole łowieckim oraz w miejscu zamieszkania, jednakże fakt uznania skarżącego winnym popełnienia wskazanego już wyżej przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji świadczy o braku poszanowania dla ustalonego porządku prawnego, co w konsekwencji dyskwalifikuje go do dalszego posiadania broni i to niezależnie od pozytywnej opinii środowiskowej. Następnie powołując się na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, stwierdził, że przy wydawaniu decyzji wzięto pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa, stanowiącego wręcz plagę społeczną i jego ewentualne zagrożenie dla życia i zdrowia nie tylko samego sprawcy, lecz także innych uczestników ruchu drogowego, zaś sam skarżący zasiadając za kierownicą pojazdu bezpośrednio po spożyciu alkoholu miał pełną świadomość popełnienia przestępstwa i jego ewentualnych skutków w postaci np. śmierci lub kalectwa ludzi lub też uszkodzenia mienia. Ponadto nie może ujść uwadze, że każde świadome naruszenie przepisów prawa – zdaniem organu – powoduje utratę zaufania do osoby posiadającej pozwolenie na broń, gdyż skarżący nie daje gwarancji użycia jej zgodnie z obwiązującymi w tym zakresie regulacjami i z tego powodu interes skarżącego w posiadaniu broni winien ustąpić na rzecz interesu społecznego przejawiającego się w fakcie posiadania pozwolenia na broń przez osoby przestrzegające ustalonego porządku prawnego. Innymi słowy mówiąc, wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa co do użycia broni niezgodnie z celem, dla którego przyznano to pozwolenie, a zatem niezgodnie z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Reasumując, skarżący utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni, bowiem taka osoba powinna spełniać nie tylko podstawowe wymogi w zakresie określonym ustawą, lecz także posiadać nieskazitelną opinię. W odwołaniu od decyzji do Komendanta Głównego Policji, skarżący uznał powyższą decyzję za krzywdzącą i niezgodną z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Podkreślił, że nie nadużywa alkoholu i nie leczył się odwykowo. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. i w obszernym uzasadnieniu – przytaczając argumentację zawartą już w powyższej decyzji – podał, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie lub o których oskarżenie może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej, jest otwarty. Wystarczy zatem domniemanie organu na podstawie innych okoliczności, co do użycia broni przez jej posiadacza w sposób niezgodny z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Ponadto skarżący niewątpliwie stwarzał pośrednio zagrożenie nie tyle dla ogólnie pojętego bezpieczeństwa w komunikacji, co dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego i miał pełną świadomość, jak każdy przeciętnie rozsądny człowiek, niekorzystnego wpływu nawet niewielkiej ilości alkoholu w organizmie na zdolności psychomotoryczne, zaś dysponowanie bronią jest swoistym przywilejem, stąd też pozwolenie na jej używanie ma charakter reglamentacyjny. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący B. H. zarzucił jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i naruszenie prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu – powołując się na argumenty zawarte już w odwołaniu – podał, że organ nie ma prawa stosować miernika szczególnej staranności, zaś on sam jest człowiekiem powszechnie znanym z przestrzegania prawa i szanowanym, o czym świadczy całe jego dotychczasowe życie, zaś dywagacje organu co do pośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia innych osób ma charakter "co by było gdyby" i nie można karać dwa razy za ten sam czyn. Ponadto przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wymienia enumeratywnie przestępstwa, stanowiące podstawę cofnięcia pozwolenia na broń i nie umieszczono w tym przepisie przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ani nie ma też wytycznych ustawodawcy do innego interpretowania tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Zgodnie zaś z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wynika z powyższego, niewątpliwie ostatni ze wskazanych przepisów nie wymienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przestępstw przeciwko zdrowiu, życiu czy mieniu. Jednakże zauważyć należy, że użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym" oznacza, że katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. A zatem organ administracji dokonując oceny istnienia uzasadnionej obawy co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Podkreślić należy, że prawo do broni stanowi szczególne uprawnienie, przysługujące osobom, które spełniają określone ustawą warunki. Prawo to pozostaje w ścisłym związku z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, co z kolei warunkuje, że osoba uzyskująca pozwolenie na broń musi pozostawać poza wszelkim podejrzeniem, co do prawdopodobieństwa popełnienia przez nią czynu mogącego naruszyć bezpieczeństwo i porządek publiczny. W związku z powyższym ustawodawca wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w interesie sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast pojęcie uzasadnionej obawy, jako pojęcie niedookreślone, pozostawia organowi administracji miejsce na dokonanie prognozy przyszłych zachowań posiadacza broni w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W rozpoznawanej sprawie, Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w P. z dnia [...] lipca 2009 r. sygn. akt [...] za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowanie samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwym. Należy podkreślić, że fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 178a § 1 kodeksu karnego nie tylko oznacza, że skarżący dopuścił się zachowania niezgodnego z obowiązującym prawem, ale świadczy o nieodpowiedzialności, lekkomyślności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu co do następstw własnego zachowania. Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stwarza, w ocenie Sądu, realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego, a także osoby trzecie. Na szczególne podkreślenie zasługuje pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 938/07, iż: "prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie." I pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. Spełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało zatem skutkować, zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ, bowiem obowiązek taki nakłada na organ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. W okolicznościach niniejszej sprawy podnoszony przez skarżącego dotychczasowy nienaganny tryb życia, w tym pozytywne opinie nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji. Wyrok, jaki zapadł w stosunku do skarżącego, pozwolił organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk było bowiem przesłanką do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, dało podstawę, jak słusznie wskazał organ, by powziąć obawę, że skarżący w podobnym stanie może zachować się równie nieodpowiedzialnie i sięgnąć po broń. Zachowanie takie z całą pewnością nie gwarantuje prawidłowego i bezpiecznego korzystania z broni. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokonanie wszechstronnej i całościowej oceny dowodów. Organy Policji, oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonały jego wszechstronnej oceny nie naruszając art. 7 oraz art. 77 k.p.a. Okoliczności popełnionego przez oskarżonego przestępstwa zostały ustalone prawomocnym wyrokiem karnym. Pozytywne opinie o skarżącym zarówno w miejscu zamieszkania, a także z koła łowieckiego zostały wzięte przez organ pod uwagę, jednakże nie niweczą one obawy wynikającej z okoliczności popełnionego przestępstwa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.