II SA/Wa 862/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant sekr. sąd. Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2019 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Cyfryzacji na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w Z. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Cyfryzacji decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2, art, 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z poźn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p., oraz art. 104 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z poźn. zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Fundacji [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., ponowionego [...] lutego 2019 r., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie imion i nazwisk osób pełniących, na dzień złożenia wniosku, funkcję społecznego doradcy Ministra. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem opatrzonym datą [...] stycznia 2019 r. Fundacja [...], na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p., zwróciła się do Ministra Cyfryzacji o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) imię i nazwisko osoby (osób) obecnie będącej doradcą społecznym ministra; 2) miejsce zatrudnienia osoby (osób), o której mowa w pkt 1; 3) datę rozpoczęcia współpracy z ministrem w charakterze doradcy społecznego ministra; 4) kopię dokumentu powołującą osobę (osoby), o których mowa w pkt 1 do pełnienia funkcji doradcy społecznego ministra. Wnioskodawca zażądał, by informacja została przekazana w formie elektronicznej na wskazany adres email. Organ podał, że pismem z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] przekazano wnioskodawcy informację publiczną w formie zestawienia zawierającego: imię i nazwisko doradcy, stanowisko, datę rozpoczęcia współpracy, obecne zatrudnienie. Jednocześnie poinformowano, że doradcy społeczni pełnią swoje funkcje nie na podstawie powołania, a porozumienia o wykonywaniu świadczeń wolontarystycznych - wolontariat jest zawierany na podstawie porozumienia pomiędzy MC a wolontariuszem (tu: Doradcą Społecznym). Organ podał, że w załączeniu przesłano zanonimizowane zestawienie informacji, o ujawnienie których wnosił wnioskodawca oraz zanonimizowane kopie porozumień o wolontariat. Poinformowano również wnioskodawcę, że na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zestawienie oraz kopie porozumień zostały zanonimizowane ze względu na prywatność osób fizycznych. Wnioskodawca złożył w dniu [...] lutego 2019 r. wniosek o uzupełnienie udzielonej odpowiedzi o decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Organ podał, że wniosek dotknięty był brakiem formalnym w postaci braku podpisu. Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. Minister wezwał do uzupełnienia braku formalnego wniosku. Wnioskodawca uzupełnił braki formalne dnia [...] lutego 2019 r. poprzez złożenie wniosku opatrzonego własnoręcznym podpisem Członka Zarządu Fundacji [...]. Rozpatrując sprawę organ podał, że zgodnie z art. 5 ust 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Wspomniane ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Organ wskazał, że katalog osób pełniących funkcje publiczne został wskazany w art. 115 § 13 ustawy Kodeks karny. Przywołał poglądy zaprezentowane w dwóch wyrokach sądów administracyjnych (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 października 2018 r. sygn. akt II SA/Go 588/18 i wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt. I OSK 169/18). Następnie Minister stwierdził, że społeczny doradca nie mieści się w katalogu osób pełniących funkcje publiczne, ani w innym katalogu osób, wobec których nie stosuje się ograniczenia prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej. Wskazał, że z każdym ze społecznych doradców podpisywane jest porozumienie o wykonywaniu świadczeń wolontarystycznych, w którym wolontariusz dobrowolnie podejmuje się wykonywania na rzecz Ministerstwa Cyfryzacji zadań o charakterze doradczym i eksperckim. U podstaw podpisanych porozumień stoi dobrowolne, bezpłatne wykonywanie czynności, a także charytatywny, pomocniczy i uzupełniający charakter wykonywanych przez wolontariuszy świadczeń. Co istotne, w podpisanych porozumieniach nie zawarto postanowień ograniczających prawo do prywatności wolontariuszy. Organ podniósł, że w doktrynie akcentuje się, że prawo do prywatności jest prawem podmiotowym danej jednostki. Prawem tym każdy może rozporządzać według własnego uznania. W efekcie prawo do prywatności osoby fizycznej lub przedsiębiorcy może nie podlegać ochronie w zakresie, w jakim z prawa tego zrezygnowano (por. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2018.). Organ wskazał też, że w doktrynie i judykaturze dominuje pogląd o konieczności udostępniania informacji publicznej w postaci umów cywilnoprawnych wraz z danymi osobowymi, jednakże dotyczy to podmiotów, które otrzymują zapłatę ze środków publicznych (por. I. Kamińska i M. Rozbicka-Ostrowska. Art. 5. W: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III. Wolters Kluwer, 2016; Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 916/12.). Minister podkreślił, że społeczni doradcy pełnią swoje funkcje nieodpłatnie, zatem na realizację umów nie były wydatkowane środki publiczne. Organ odmówił udzielenia informacji publicznej we wskazanym zakresie mając na względzie prywatność osób fizycznych, będących społecznymi doradcami (wolontariuszami). Decyzja Ministra Cyfryzacji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej dotyczącej osób pełniących funkcje doradców społecznych Ministra Cyfryzacji, - art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niedokonanie oceny proporcjonalności nałożonego na skarżącego ograniczenia prawa do informacji publicznej, - art. 5 ust 2 u.d.i.p. poprzez uznanie, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu ze względu na ochronę prywatności. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 107 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a poprzez ograniczenie się jedynie do przedstawienia w uzasadnieniu decyzji ogólnego stanu prawnego sprawy z pominięciem istotnych szczegółów stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że identyczne wnioski zostały przekazane do innych resortów, i wszystkie, które współpracowały z doradcami przesłały ich imiona i nazwiska. Minister Cyfryzacji, zanonimizował dane doradców, wskazując jednocześnie ich miejsce zatrudnienia, które nie pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Skarżący podał, że z uwagi na wskazane przez organ miejsce zatrudnienia doradców Minister powinien był rozważyć konieczność powołania się na ochronę prywatności. Skarżący zwrócił też uwagę, że zgodnie z § 2 pkt 3 przekazanego porozumienia z doradcami, mają oni prawo posługiwać się tytułem "doradcy społecznego Ministra ds. Cyfryzacji (...)". Zdaniem skarżącego nadanie takiego uprawnienia przesądza, że działalność tych osób nie wchodzi w sferę życia prywatnego. Zarzucił, że do tych okoliczności organ w ogóle się nie odniósł. Skarżący wskazał, że fakt, czy osoby te są osobami pełniącymi funkcje publiczne nie ma żadnego znaczenia dla sprawy. Ważne jest jedynie, czy wykonywane przez nie działania należą do kręgu działań o charakterze prywatnym. Skarżący wskazał, że to w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma miejsca. Podniósł, że organ skupiając się nadmiernie na analizie pojęcia "pełniącego funkcje publiczne" nie rozważył w jakimkolwiek zakresie czy w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka wymieniona wyraźnie w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ nie dokonał w ogóle oceny, czy żądane informacje dotyczą sfery prywatnej, a jeżeli tak, to czy zasada jawności ma prymat nad prawem do prywatności. W dalszej części skargi skarżący przedstawił poglądy prezentowane w doktrynie i w orzecznictwie sądowym w przedmiocie prawa do prywatności. Wskazał, że w sprawie tej podmiot obowiązany nie dokonał proporcjonalnej oceny, czy w sprawie rzeczywiście należy odmówić udostępnienia informacji. Skarżący podniósł, że nie jest nadto udowodnione, że z uwagi na to, iż społeczni doradcy pełnią swoje funkcje nieodpłatnie, to nie były wydatkowane pieniądze publiczne. Zgodnie z § 4 pkt 2 i 3 porozumienia zawartego z doradcami, Minister ponosi pewne koszty ich pracy. W treści decyzji nie odniesiono się również i do tego faktu co stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ powinien uznać, że działania osób, których danych żądano we wniosku nie mieściły się w granicach życia prywatnego, a ich związek z ewentualnym pełnieniem funkcji publicznych nie ma przy tym żadnego znaczenia. Minister Cyfryzacji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia. Dodatkowo wskazał m.in., że skarżący postrzega prywatność osoby fizycznej tylko w kontekście jej działań, które "należą do kręgu działań o charakterze prywatnym". Prywatność osoby fizycznej powinna być w tym przypadku postrzegana jako prawo osoby fizycznej niepełniącej funkcji publicznej do ochrony jej danych osobowych takich jak imię i nazwisko. Pełnomocnik wskazał, że skarżący niesłusznie zarzuca Ministrowi Cyfryzacji, że nie dokonał w ogóle oceny, czy podanie imion i nazwisk doradców społecznych dotyczy sfery prywatnej tych osób, a jeżeli tak, to czy zasada jawności ma prymat nad prawem do prywatności. Zdaniem Ministra Cyfryzacji, społeczny doradca nie mieści się w katalogu osób pełniących funkcje publiczne, ani w innym katalogu osób, wobec których nie stosuje się ograniczenia prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej tj. osób fizycznych, które rezygnują z przysługującego im prawa. Z tego względu organ nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do kwestii prymatu zasady jawności nad prawem do prywatności osób pełniących funkcje doradcy społecznego Ministra. Pełnomocnik wskazał też, że sam fakt zawarcia w porozumieniu przepisów przewidujących możliwość zwrotu kosztów podróży służbowych doradcom społecznym Ministra, nie oznacza, że koszty takie zostały poniesione i nie stanowi to automatycznie podstawy zwolnienia organu od stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jak również nie pozbawia porozumienia o wolontariacie nieodpłatnego charakteru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji powyższego uchybienia naruszony został również przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W sprawie jest bezsporne i nie było kwestionowane przez organ, że żądana informacja o imionach i nazwiskach osób będących społecznymi doradcami w Ministerstwie Cyfryzacji, w okresie, którego wniosek dotyczy, stanowi informację publiczną. Sąd wskazuje przy tym, że okoliczność, iż żądane informacje stanowią jednocześnie dane osobowe w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE. L. 2016.119.1) niczego w tym zakresie nie zmienia (motyw 154 rozporządzenia). Wniosek Fundacji dotyczył bowiem udostępnienia informacji publicznej o osobach, z którymi organ administracji rządowej zawarł porozumienia o wykonywaniu świadczeń. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe. W świetle powyższego, bez wątpienia okoliczność, że organ administracji rządowej, jako "korzystający" w rozumieniu art. 42 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 688) zawarł umowę o wolontariacie (porozumienie) z określonymi osobami stanowi informację o sprawie publicznej. Zgodnie bowiem z art. 45 ust. 1 pkt 3 tej ustawy organ administracji rządowej ma obowiązek m.in. pokrywać, na dotyczących pracowników zasadach określonych w odrębnych przepisach, koszty podróży służbowych i diet. Organ administracji rządowej, jako "korzystający" może też pokrywać m.in. koszty szkoleń wolontariuszy w zakresie wykonywanych przez nich świadczeń określonych w porozumieniu, o którym mowa w art. 44 ust. 1 (art. 45 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy). Możliwość korzystania przez doradcę społecznego (wolontariusza) ze środków publicznych przesądza zatem – niezależnie od tego, że wolontariusz ochotniczo i bez wynagrodzenia wykonuje świadczenia – że informacja o zawarciu przez organ administracji rządowej z określoną osobą umowy o wolontariacie stanowi informację o sprawie publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., stanowiącym podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Minister Cyfryzacji w zaskarżonej decyzji stwierdził, że osoba fizyczna będąca doradcą społecznym nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Organ nie wyjaśnił jednakże dokładnie stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), nie wskazał konkretnie, jakiego rodzaju czynności wykonywane są przez doradcę społecznego. Organ podał, że czynności doradcy społecznego są wykonywane bezpłatnie i mają charakter pomocniczy i uzupełniający. Tego stwierdzenia organ jednakże nie rozwinął w sposób, który pozwalałby na jednoznaczne ustalenie, czy osoby, których dotyczy wniosek są osobami pełniącymi funkcje publiczne. W decyzji nie wskazano bowiem, jakiego rodzaju czynności i świadczenia wolontariusza organ rozumie pod pojęciem pomocniczych i uzupełniających. Organ nie wskazał, czy są to działania, które przybierają postać pisemnych bądź ustnych stanowisk, opinii, ekspertyz, które przedkładane są np. Ministrowi bądź pracownikom Ministerstwa. Organ nie wyjaśnił, czy takie ewentualne stanowiska, opinie, czy ekspertyzy wykorzystywane są w procesach decyzyjnych organu, czy też nie. W decyzji nie stwierdzono, że wykonywane przez doradców zadania o charakterze doradczym i eksperckim – przybierające określoną formę ustną bądź pisemną – nie są wykorzystywane przez organ w procesie decyzyjnym. Nadto, w decyzji organ niezasadnie zawężył pojęcie osób pełniących punkcje publiczne do osób wymienionych w art. 115 § 13 i § 19 kodeksu karnego. Kwestia pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" była wielokrotnie podejmowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 3042/14, wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt I OSK 2487/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną ma na gruncie u.d.i.p. autonomiczne i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i 19 Kodeksu karnego. Zdaniem Sądu obejmuje ono każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 ustawy zasadniczej (v. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 169/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie ze znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego porozumień zwartych z wolontariuszami nie wynika, aby wolontariusze (doradcy społeczni Ministra Cyfryzacji) mieli co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej lub wpływ na sprawy publiczne, jednakże, jak wskazano już wyżej, decyzja nie wyjaśnia wątpliwości co do wpływu na kształtowanie spraw publicznych, zakresu działań doradców oraz formy jaką świadczenia doradców przybierają. Z tych względów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jako naruszająca w sposób istotny art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ nie dokonując pełnych ustaleń i wyczerpujących rozważań we wskazanym wyżej zakresie dokonał oceny, którą uznać należało za dowolną w zakresie stwierdzenia, że osoby, o których imiona i nazwiska zwrócił się wnioskodawca, nie są osobami pełniącymi funkcję publiczną. W świetle powyższego, powołanie się w tej sprawie – na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - na prawo do prywatności, należało uznać za przedwczesne. W konsekwencji naruszony został art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona niezbędnych ustaleń i rozważań w przedmiocie działań podejmowanych przez doradców społecznych, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Ustalenia wymaga w szczególności, czy przybierają one postać pisemnych bądź ustnych stanowisk, opinii, ekspertyz, które przedkładane są np. Ministrowi bądź pracownikom Ministerstwa. Wyjaśnienia wymaga także, czy takie ewentualne stanowiska, opinie, czy ekspertyzy wykorzystywane są w procesach decyzyjnych organu, czy też nie. Następnie organ rozważy, czy działania doradców społecznych oddziałują na sprawy publiczne, czy osoby te realizują choć w pewnym wąskim zakresie nałożone na organ zadania publiczne, czy mają choćby wąski zakres kompetencji decyzyjnej w organie bądź wpływ na sposób wykonywania zadań publicznych przez organ. W przypadku ustalenia przez organ, że osoby, o których mowa we wniosku Fundacji są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu u.d.i.p., organ rozpatrzy żądanie Fundacji biorąc pod uwagę, że ograniczenie ze względu na prywatność nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji (art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p.). W przypadku podtrzymania przez organ – po dokonaniu wyczerpujących ustaleń i rozważań – stanowiska, że osoby, o których mowa we wniosku Fundacji nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, organ przy rozstrzyganiu weźmie pod uwagę, że ograniczenie w udostępnieniu informacji publicznej (imion i nazwisk wolontariuszy – doradców społecznych) z uwagi na prywatność nie dotyczy m.in. przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa (prawa do prywatności). Wynika to jednoznacznie z art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Zatem, obowiązkiem organu przed zajęciem ostatecznego stanowiska w tym przypadku, będzie również zwrócenie się do doradców społecznych, których dotyczy żądanie Fundacji z pytaniem, czy wyrażają zgodę na ujawnienie wnioskodawcy swoich imion i nazwisk. Okoliczność, że porozumienie zawarte z wolontariuszem nie zawiera postanowień ograniczających prawo do prywatności, o czym była mowa w zaskarżonej decyzji, nie może być utożsamiane z twierdzeniem, że wolontariusz nie zrezygnował z prawa do prywatności. Zwrócenie się do wolontariuszy z pytaniem w tym zakresie jest istotne tym bardziej, że w samych porozumieniach znajdujących się w aktach administracyjnych, zawarte są zapisy, że w okresie obowiązywania porozumienia wolontariusz może posługiwać się tytułem doradcy społecznego w Ministerstwie Cyfryzacji ds.obszaru EZD RP, czy doradcy społecznego ds.analizy biznesowej. Wolontariusz może też w każdym czasie domagać się wydania przez "korzystającego" pisemnego zaświadczenia o wykonywaniu świadczeń przez wolontariusza (zgodnie z art. 44 ust. 2 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie). Nie można w świetle powyższego z góry zakładać, że wolontariusze, wykonując ochotniczo i bez wynagrodzenia, świadczenia na zasadach określonych w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, nie zechcą ujawnić swojego imienia i nazwiska. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) orzekł, jak w wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł. ----------------------- 9