II SA/Wa 863/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi G. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej jako "organ I instancji" lub "KWP") rozkazem personalnym z [...] stycznia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 110 ust. 5 pkt 2 i ust. 6 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067, dalej jako "ustawa o Policji") obniżył o 20 % nagrodę roczną przysługującą za służbę pełnioną w 2017 r. [...] G.K. – [...] Zespołu [...] Wydziału [...] (dalej jako "funkcjonariusz", "strona" lub "policjant"). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego orzeczeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2017 r. utrzymującym w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2017 r., funkcjonariusz został uznany winnym naruszenia w 2015 r. dyscypliny służbowej, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany. Orzeczenie dyscyplinarne wydane w tej sprawie jest prawomocne i podlega wykonaniu. Powyższe zaś skutkuje obligatoryjnym obniżeniem nagrody rocznej. Z uwagi na przyznanie stronie nagrody rocznej w pełnej wysokości za 2015 r. konieczne jest jej obniżenie za rok, w którym postępowanie dyscyplinarne zostało prawomocnie zakończone, tj. za rok 2017. Wymierzona policjantowi kara nagany jest najłagodniejszą z katalogu kar dyscyplinarnych, zatem współmiernym do tej kary jest obniżenie ww. nagrody rocznej za 2017 r. o najniższy możliwy wymiar, czyli o 20 %. Dodatkowo KWP wskazał, że wziął pod uwagę charakter i skutki popełnionych przez funkcjonariusza przewinień dyscyplinarnych, a przede wszystkim rodzaj wymierzonej mu kary dyscyplinarnej. Od ww. rozkazu personalnego policjant złożył odwołanie, wskazując, że w dniu 24 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok sygn. akt II SA/Wa 933/17, w którym uchylił orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2017 r. oraz orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2017 r. Wobec powyższego, zdaniem odwołującego się, postępowanie w sprawie obniżenia o 20% nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. stało się bezprzedmiotowe. Z uwagi na powyższe, odwołujący się wniósł o umorzenie tego postępowania. Komendant Główny Policji (dalej jako "organ odwoławczy" lub "KGP") rozkazem personalnym z [...] marca 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm., dalej jako "Kpa"), po rozpatrzeniu ww. odwołania utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w przypadku funkcjonariusza zaistniała przesłanka wymieniona w art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, tj. naruszenie dyscypliny służbowej, stwierdzone w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. W takiej zaś sytuacji organ I instancji zobligowany jest do wydania rozstrzygnięcia o obniżeniu policjantowi nagrody rocznej. Jedynie zaś wymiar tego obniżenia nie może nosić cech dowolności, co wynika z art. 110 ust. 6 ustawy o Policji. Wymiar obniżenia musi mieścić się w przedziale od 20% do 50%. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że KWP wziął pod uwagę całokształt sprawy, w szczególności zaś okoliczności popełnienia zarzucanych funkcjonariuszowi czynów, wymiar orzeczonej kary dyscyplinarnej oraz stopień realizacji zadań służbowych. Z tego powodu dokonał obniżenia nagrody rocznej za 2017 r. w najniższym możliwym wymiarze, tj. 20%. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu, KGP stwierdził, że nie mogą one zostać uwzględnione. Zgodnie bowiem z treścią art. 286 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") wykonanie orzeczeń sądu pierwszej instancji następuje po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji, kończącego postępowanie w sprawie. Z kolei, zgodnie z art. 168 § 1 cytowanej wyżej ustawy, orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Tylko prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej (art. 171 p.p.s.a.) i wiąże strony, a także sądy i inne organy państwowe (art. 170 ww. ustawy). Tymczasem orzeczenie wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/W a 933/17, nie jest aktualnie prawomocne. Zatem orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2017 r. oraz utrzymujące je w mocy orzeczenie nr [...] KGP z [...] kwietnia 2017 r. nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Tym samym brak jest podstaw do uchylenia rozkazu personalnego o obniżeniu o 20% nagrody rocznej za służbę pełnioną przez odwołującego się w 2017 r. i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ odwoławczy dodatkowo zauważył, że w przypadku prawomocnego uchylenia orzeczenia nr [...] KGP z [...] kwietnia 2017 r. i orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2017 r., postępowanie w sprawie ustalenia nagrody rocznej za 2017 r. będzie podlegało wznowieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Pismem z [...] kwietnia 2018 r. funkcjonariusz (dalej jako "skarżący") wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1. naruszenie art. 152 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez organ, że należy skarżącemu obligatoryjnie obniżyć nagrodę roczną za rok 2017 o 20% w związku z wymierzeniem kary nagany w stanie faktycznym, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Wa 933/17 uchylił orzeczenie KGP z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary nagany oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2017 r. nr [...], podczas gdy brak było podstaw do obniżenia nagrody rocznej, a wykonanie tego obowiązku podlegało na podstawie art. 152 p.p.s.a. wstrzymaniu, tym bardziej że na dzień [...] lutego 2018 r. - dzień wypłaty nagrody rocznej funkcjonariuszom Garnizonu [...] - rozkaz ten nie został wykonany, zaś skarżącemu bezpodstawnie wstrzymano wypłatę nagrody rocznej w całości, wypłacając ją w pomniejszonej o 20% wysokości z ponad miesięcznym opóźnieniem w stosunku do pozostałych funkcjonariuszy, 2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 i w zw. z art. 136 oraz art. 15 Kpa - poprzez odstąpienie przez organ odwoławczy od merytorycznego rozpoznania sprawy w całej jej rozciągłości, a w szczególności z przeprowadzenia dowodu z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Wa 933/17, co miało istotny wpływ na wydane przez organ rozstrzygnięcie. 3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa (poprzez jego zastosowanie) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ab initio (poprzez jego niezastosowanie) - polegające na utrzymaniu w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji, pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując swoją dotychczasową argumentację uznał zarzuty skargi za niezasadne. W piśmie procesowym z [...] lipca 2018 r. pełnomocnik – radca prawny organu odwoławczego oświadczył, że przyłącza się do wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie stała się zasadność obniżenia skarżącemu o 20% nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2017 r. Bezspornym w niniejszej sprawie pozostaje, że za rok, w którym policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne, tj. za 2015 r. skarżący otrzymał nagrodę roczną w pełnym wymiarze, tj. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2015 roku. Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Z kolei w myśl art. 110 ust. 5 pkt 2 cytowanej ustawy, nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym, przy czym - jak wynika z ust. 6 przywołanego przepisu - obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do 50%. Z kolei w myśl art. 135o ust. 2 pkt 2 tejże ustawy orzeczenie lub postanowienie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Stosownie do art. 110 ust. 8 ustawy o Policji obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2 (..,), a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym rozstrzygnięciem. Użyte w art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji sformułowanie "obniża się" wskazuje na obligatoryjny charakter tego przepisu i nie pozostawia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych możliwości stosowania uznania administracyjnego co do samego obniżenia. W przedmiotowej sprawie poza wszelką wątpliwością pozostaje fakt stwierdzenia w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej. Powyższe skutkuje obligatoryjnym obniżeniem nagrody rocznej. Z uwagi na przyznanie skarżącemu nagrody rocznej w pełnej wysokości za 2015 rok konieczne jest zaś jej obniżenie za rok, w którym postępowanie dyscyplinarne zostało prawomocnie zakończone, tj. za rok 2017. W rozpoznawanej sprawie w gestii organu pozostaje więc jedynie ustalenie procentowej stawki, w granicach wyznaczonych art. 110 ust. 6 ww. ustawy o Policji, o jaką nagroda roczna zostanie obniżona. Wymiar obniżenia musi mieścić się w przedziale od 20% do 50%. Ustalając procentową stawkę, KWP wziął pod uwagę całokształt sprawy, w szczególności zaś okoliczności popełnienia zarzucanych funkcjonariuszowi czynów, wymiar orzeczonej kary dyscyplinarnej oraz stopień realizacji zadań służbowych. Z tego też powodu dokonał obniżenia nagrody rocznej za 2017 r. w najniższym możliwym wymiarze, tj. 20% . Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 152 p.p.s.a. zauważyć należy, że wyrok WSA w Warszawie z 24 stycznia 2018 r., II SA/Wa 933/17 nie jest prawomocny. Niewykonanie zaś orzeczenia dyscyplinarnego w rozsądnym terminie doprowadziłoby do zatarcia ukarania i obejścia przepisu art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji. Organ nie może nie wykonać istniejącego w obrocie prawnym orzeczenia dyscyplinarnego. Uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego przez sąd administracyjny nie może doprowadzić do sytuacji, w której organ zostanie pozbawiony ww. możliwości. Założyć bowiem zawsze należy, że wyrok sądu I instancji może być uchylony. Dojdzie wówczas do sytuacji, w której restytuowany zostanie stan prawny i faktyczny sprzed wniesienia skargi do sądu. Tym samym, mimo istnienia w obrocie prawnym prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego będzie ono niewykonalne (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2014 r., sygn. akt. I OSK 2558/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ten sposób dojdzie zaś do sytuacji, w której mimo ukarania dyscyplinarnego policjant żadnej kary nie poniesie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 Kpa w zw. z art. 140 i art. 136 Kpa oraz art. 15 Kpa, stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organowi odwoławczemu znana była treść nieprawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 24 stycznia 2018 r., II SA/Wa 933/17. Organ ten w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego odnosi się bowiem do ww. wyroku i opisuje wpływ tegoż rozstrzygnięcia na niniejszą sprawę. Zgodzić się więc należy z organem odwoławczym, że w sprawie nie wystąpiły żadne uzasadnione przesłanki do uchylenia rozkazu personalnego organu I instancji. KGP wyjaśnił dlaczego należało skarżącemu obniżyć nagrodę roczną. Wyrok WSA w Warszawie z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt. II SA/Wa 933/17 nie ma wpływu na wynik obecnie kontrolowanej przez Sąd sprawy. Podzielenie poglądu skarżącego co do decydującego znaczenia ww. wyroku dla sprawy spowodowałoby konieczność zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Jednakże, organ odwoławczy w przekonujący sposób wyjaśnił, że prezentowany przez skarżącego pogląd, stanowiący główną podstawę odwoławczą od rozstrzygnięcia organu I instancji jest błędny. Dlatego też, na skutek nieuwzględnienia racji skarżącego nie zaszły żadne podstawy do uchylenia rozkazu personalnego organu I instancji i umorzenia postępowania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.