II SA/Wa 863/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa, Asesor WSA Joanna Kruszewska – Grońska (spr.), Protokolant specjalista Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. skarżący [...] (reprezentowany przez radcę prawnego [...] ) złożył oświadczenie o cofnięciu skargi i wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Pełnomocnik organu nie sprzeciwił się temu wnioskowi, pozostawiając go do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Według art. 161 § 2 p.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, dokonane na rozprawie cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec braku okoliczności, które mogłyby uzasadniać uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Sąd umorzył postępowanie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a.