II SA/Wa 865/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną gazową oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 K.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] cofającej P. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z późn. zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] cofnął P. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazową. Decyzja ta została przesłana na adres: "P. J., ul. [...] lok [...],[...]". Przesyłka zawierająca tę decyzję została zwrócona do organu przez pocztę z adnotacją o jej awizowaniu w dniach [...] kwietnia 2017 r. i [...] maja 2018 r. oraz o jej niepodjęciu w terminie. W dniu [...] lutego 2018 r. pełnomocnik P. J. adwokat A. J. zwróciła się do Komendanta [...] Policji o doręczenie wskazanej wyżej decyzji. W piśmie tym podniosła, że korespondencja kierowana do strony przez organ w toku prowadzonego postępowania była adresowana z błędnym wskazaniem odbiorcy, tj. "P. J. ul. [...] lok. [...]", nie zaś zgodnie z wnioskiem strony z dnia [...] września 2016 r. "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul. [...] lok. [...]". Pełnomocnik wskazała, że przedmiotowa przesyłka nie została stronie doręczona, a nadto pełnomocnik pocztowy strony nie został poinformowany o fakcie znajdowania się przesyłki w urzędzie pocztowym. W załączeniu pełnomocnik P. J. przedłożyła wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r., o wskazanie przez Pocztę Polską S.A. Urząd Pocztowy [...], osób i dat odbioru korespondencji w okresie od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] maja 2017 r. Wyjaśniła, że przedkłada ten wniosek celem wykazania, że we wskazanym okresie korespondencja adresowana na adres "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul. [...] lok. [...]" była odbierana. Jednocześnie w tym samym dniu pełnomocnik P. J. wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że skarżący wiedzę o wydaniu przez organ administracji zaskarżonej decyzji podjął w dniu [...] stycznia 2018 r., podczas czynności przesłuchania na Komendzie Rejonowej Policji [...]. Podała, że mimo zastrzeżenia P. J., aby doręczenia były dokonywane przez organ na adres: "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul [...] lok. [...]", korespondencja była kierowana na adres: "P. J. ul. [...] lok. [...]", z pominięciem dopisku "adwokat" oraz "kancelaria adwokacka". Pełnomocnik podniosła, że skutkuje to błędnym określeniem adresata korespondencji. Ponadto uchybienie organu administracji w zakresie prawidłowego określenia odbiorcy, skutkowało niewydaniem przez pracownika placówki pocztowej osobie upoważnionej do odbioru korespondencji przesyłki pocztowej zawierającej zaskarżoną decyzję. Zdaniem pełnomocnika strony nie można przyjąć, że P. J. nie dochował należytej staranności, bowiem w okresie kiedy przesyłka pocztowa, zawierająca decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r., znajdowała się w placówce pocztowej na tzw. "awizie" tj. w okresie od dnia [...] kwietnia 2017 roku do dnia [...] maja 2017 r., korespondencja kierowana na adres kancelarii skarżącego była odbierana przez pełnomocnika pocztowego – A. C., zaś z uwagi na błędne określenie adresata nie została wydana pełnomocnikowi i nie został on poinformowany o jej istnieniu. Komendant [...] Policji, odpowiadając na powyższy wniosek pełnomocnika P. J. o doręczenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. poinformował pełnomocnika strony, że z akt sprawy wynika, że cała korespondencja kierowana do P. J. od dnia [...] września 2016 r. (data wpływu do organu wniosku strony) była adresowana na adres: "P. J. ul. [...] lok. [...]" i była ona odbierana. Dowodzą tego między innymi potwierdzenia odbioru korespondencji w dniach [...] stycznia 2017 r. i [...] marca 2017 r. przez A. C. Pisma z dnia [...] kwietnia 2017 r. wysłane listem poleconym zostały zwrócone do [...]. Na kopercie znajduje się adnotacja, iż przesyłkę awizowano (poprzez umieszczenie zawiadomienia w skrzynce listowej) dwukrotnie - [...] kwietnia 2017 r. i [...] maja 2017 r, po czym w dniu [...] maja 2017 r. przesyłkę zwrócono. W związku z faktem, iż zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 44 K.p.a. kierowaną do strony korespondencję uznano za doręczoną w dniu [...] maja 2017 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]Komendant Główny Policji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] cofającej P. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazową. P. J. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprawa ta została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzi Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą akt II SA/Wa 865/18. Następnie powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Komendant Główny Policji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] cofającej P. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazową. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału wynika, że powyższą decyzję organ I instancji nadał jako list polecony na adres, który strona wskazała w piśmie z dnia [...] września 2016 r., jako adres do korespondencji, tj. [...], ul. [...], i pod którym wcześniej doręczono jej postanowienia i pisma z dnia [...] grudnia 2016 r. i z dnia [...] marca 2017 r., a korespondencję tą odbierała osoba uprawniona do odbioru przesyłki, A. C. Organ stwierdził, że przedmiotową decyzję doręczono skutecznie w dniu [...] maja 2017 r., stosownie do art. 44 K.p.a. Przepis ten stanowi w § 1 pkt 1, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a., operator pocztowy - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego - przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zgodnie z § 2 wskazanego przepisu zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata, natomiast w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Komendant Główny Policji podał, że z adnotacji zawartych na kopercie wynika, iż adresata nie zastano i przesyłkę awizowano w dniu [...] kwietnia 2017 r. oraz po raz drugi w dniu [...] maja 2017 r. Z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji wynika też, iż przesyłka przez okres 14 dni pozostawała w placówce pocztowej, o czym zawiadomiono adresata poprzez umieszczenie stosownego zawiadomienia w skrzynce listowej. Doręczenie uważa się zatem za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W ocenie organu wskazane regulacje prawne wynikające z tzw. fikcji doręczenia zastępczego ustanowionej w art. 44 § 4 K.p.a. w przedmiotowej sprawie zostały zachowane, tj. pismo uważa się za doręczone, choć faktycznie strona go nie odebrała. Organ podniósł także, że od rozstrzygnięcia organu I instancji przysługiwało stronie prawo do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Termin ten upłynął w dniu [...] maja 2017 r. Wniesione przez pełnomocnika strony w dniu [...] lutego 2018 r. odwołanie nastąpiło zatem po upływie ponad siedmiu miesięcy od terminu do wykonania tej czynności. Strona uchybiła więc terminowi o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. Pełnomocnik strony złożył wniosek o przywrócenie terminu, jednakże Komendant Główny Policji nie znajdując podstaw do jego pozytywnego rozpatrzenia wydał odrębne postanowienie, w którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji rozpatrzenie odwołania jest prawnie niedopuszczalne, bowiem stosownie do dyspozycji art. 134 K.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić postanowieniem uchybienie terminu. P. J. wniósł na postanowienie Komendant Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zrzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanego postanowienia, tj.: 1) art. 44 w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie przez organ, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2017 r. została skarżącemu prawidłowo doręczona, w sytuacji gdy z potwierdzenia odbioru wynika, iż była ona kierowana na adres: "P. J. ul. [...] lok. [...]", zaś skarżący pismem z dnia [...] września 2016 r. wniósł o kierowanie korespondencji na adres: "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul. [...] lok. [...]", co w konsekwencji skutkowało niewydaniem przez pracownika placówki pocztowej osobie upoważnionej do odbioru korespondencji (A. C.) przesyłki z dnia [...] kwietnia 2017 r., zawierającej przedmiotową decyzję; 2) art. 7, art. 77 oraz 80 K.p.a., poprzez dokonanie dowolniej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciagnięcie nietrafnych wniosków polegających na przyjęciu, że A. C. była upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej na adres: "P. J. ul. [...] lok. [...]", w sytuacji gdy A. C. była upoważniona jedynie do odbioru korespondencji kierowanej na adres kancelarii skarżącego tj. z dopiskiem "adwokat" oraz "kancelaria adwokacka", zaś organ administracji nie przeprowadził na tą okoliczność żadnego dowodu oraz poprzez błędne ustalenie, iż brak dopisku "adwokat" oraz "kancelaria adwokacka" nie miało wpływu na prawidłowość doręczenia stronie decyzji, a nadto poprzez nietrafne ustalenie, że nieodebranie przez skarżącego decyzji Komendanta [...] Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej i w konsekwencji niewniesienie w ustawowym terminie odwołania od wyżej wskazanej decyzji jest zawinione przez skarżącego; co w konsekwencji skutkowało naruszeniem: 3) art. 134 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie przez organ administracji uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że podstawowym uchybieniem organu administracji było błędne przyjęcie, w oparciu o dyspozycję art. 44 K.p.a., że decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. została mu prawidłowo doręczona w dniu [...] maja 2017 r. Ze znajdujących się w aktach sprawy potwierdzeń odbioru wynika, że wszelka korespondencja kierowana do skarżącego w toku postępowania administracyjnego, w tym zaskarżona decyzja, była błędnie adresowana na adres: "P. J. ul. [...] lok. [...]", w sytuacji gdy skarżący pismem z dnia [...] września 2016 r. wniósł o kierowanie korespondencji na adres: "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul. [...] lok. [...]". Skarżący, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że wynikające z art. 44 K.p.a. domniemanie doręczenia pisma nie dotyczy pisma z błędnym oznaczeniem adresata przesyłki. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż znajduje on zastosowanie w razie niemożności doręczenia pisma w sposób bezpośredni lub zastępczy wskazany w art. 42 i 43 K.p.a. (art. 44 § K.p.a.). Aby można było mówić o niemożności doręczenia pisma w sposób bezpośredni koniecznym jest prawidłowe zaadresowanie przesyłki przez organ, z prawidłowym oznaczeniem adresata przesyłki i prawidłowym adresem jego mieszkania. Dopiero wówczas można mówić o niemożności doręczenia pisma pod wskazanym adresem, a w konsekwencji otwiera się droga do zastosowania rozwiązania przyjętego w art. 44 K.p.a. Skarżący podniósł także, że wskazanie przez organ jako odbiorcy korespondencji "P. J.", z pominięciem dopisku "adwokat, kancelaria adwokacka" stanowi niewłaściwe określenie odbiorcy i w przypadku nieodebrania korespondencji, organ administracji nie jest uprawniony do przyjęcia domniemania doręczenia określonego w art. 44 K.p.a. Dodatkowo skarżący wskazał, że zgodnie z udzielonym przez niego upoważnieniem pocztowym z dnia [...] marca 2016 roku, A. C. była upoważniona jedynie do odbioru korespondencji kierowanej na adres: "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul. [...] lok. [...],[...]", nie zaś do odbioru korespondencji adresowanej na adres: "P. J., ul. [...] lok. [...],[...]". Zdaniem skarżącego nie budzi wątpliwości, że określenie adresata jako "P. J." oraz "adwokat P. J. Kancelaria adwokacka" wskazuje na dwa odrębne podmioty, bowiem w pierwszym przypadku jest to osoba fizyczna zaś w drugim prowadząca działalność gospodarczą. Z tych też względów w celu odebrania przez A. C. korespondencji kierowanej na adres "P. J., ul. [...] lok. [...],[...]" koniecznym byłoby udzielenie przez skarżącego stosownego upoważnienia pocztowego, które nigdy nie zostało A. C. udzielone. Skarżący wskazał również, że błąd placówki pocztowej polegający na wydaniu korespondencji (z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz [...] marca 2017 r.) kierowanej przez Komendanta [...] Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego osobie nieupoważnionej do jej odbioru w żaden sposób nie może obciążać strony. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 134 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie natomiast do treści art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia należy przede wszystkim ustalić, czy decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. cofająca skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej została mu skutecznie doręczona. W ocenie organu przesyłka ta została skutecznie doręczona w trybie art. 44 K.p.a. Zgodnie z art. 44 § 1 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4). W piśmie z dnia [...] września 2016 r. skierowanym do organu I instancji skarżący zawarł m. in. prośbę o doręczanie mu przesyłek na adres "adwokat P. J. kancelaria adwokacka ul [...] lok. [...][...]" w miejsce dotychczasowego adresu, tj. "ul. [...] m. [...],[...]". Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego w tym zakresie został zrealizowany. Korespondencja organu była kierowana na nowy adres i była odbierana (postanowienia i pisma organu z dnia [...] grudnia 2016 r. i z dnia [...] marca 2017 r.). Należy także podkreślić, że tak doręczana korespondencja nie była adresowana przez organ tak jak życzył sobie tego skarżący, tj. "adwokat P. J. kancelaria adwokacka ul. [...] lok. [...]", ale wyłącznie ze wskazaniem imienia i nazwiska skarżącego oraz adresu. Przesyłki te były w ten sposób skutecznie doręczane (dowody doręczenie przesyłek karta nr [...] oraz [...] akt administracyjnych). Istotne jest to, że zarówno w przypadku powyższych przesyłek jak i przesyłki zwierającej decyzję organu I instancji, adres, na który były one kierowane zawierał prawidłowe oznaczenie nazwy ulicy, numeru domu i lokalu oraz kodu pocztowego. Pozwala to uznać, że adres, na który przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została przesłana, był prawidłowy. Bez znaczenia dla oceny skuteczności tego doręczenia pozostaje fakt, że organ obok nazwiska skarżącego nie umieścił dopisku w postaci jego tytułu zawodowego oraz wskazania "Kancelaria adwokacka". Brak tych elementów nie powoduje bowiem, że adres ten jest niezupełny lub błędny. Tak zaadresowana przesyłka pozwoliła pracownikowi poczty na dwukrotne (w dniach [...] kwietnia 2017 r. oraz [...] maja 2017 r.) pozostawienie zawiadomienia o możliwości jej odbioru w placówce pocztowej [...]. Zawiadomienia te zostały pozostawione w skrzynce pocztowej pod prawidłowym adresem. Należy przy tym podkreślić, że skarżący nie kwestionuje, iż zawiadomienia takie otrzymał. W dalszej kolejności przesyłka ta została w dniu [...] maja 2017 r. zwrócona do organu na skutek jej niepodjęcia w terminie. Zwrot ten nastąpił w siedemnastym dniu licząc od daty pozostawienia pierwszego zawiadomienia. Spełnione zostały zatem wszystkie warunki określone w art. 44 K.p.a. do tego aby przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji uznać za doręczoną z dniem [...] maja 2017 r. Termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 2 K.p.a. upłynął zatem w dniu [...] maja 2017 r. Wniesione przez pełnomocnika strony w dniu [...] lutego 2018 r. odwołanie nastąpiło więc z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Pełnomocnik strony złożył wprawdzie wniosek o przywrócenie terminu, jednakże Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Stąd też organ prawidłowo zastosował art. 134 K.p.a. i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. cofającej skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.