II SA/Wa 867/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2019 r. sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia G.B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] stycznia 2019 r. o odmowie wznowienia postępowania, w wyniku którego został wydany rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...]października 2014 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem [...] kwietnia 2018 r. - utrzymał w mocy sporne postanowienie organu pierwszej instancji. Zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Komendant Miejski Policji w D., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.; obecnie: tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 161), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r. zwolnił skarżącego G.B. - wówczas pełniącego służbę jako ekspert Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w D., ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2014 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższego rozkazu personalnego, Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 146/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G.B. wniesioną na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2014 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1028/16, oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2015 r. Wnioskiem z dnia 17 lipca 2017 r. skarżący, powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zwrócił się o stwierdzenie nieważności spornego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...]października 2014 r., ze względu na wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2017 r. Komendant Główny Policji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. oraz utrzymującej go w mocy decyzji nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]grudnia 2014 r. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę skarżącą zażalenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., w którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w dniu 6 czerwca 2018 r. wydał wyrok w sprawie sygn. akt II SA/Wa 2159/17, oddalający skargę G.B. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Wniesiona przez skarżącego G.B. skarga kasacyjna została w dniu 14 listopada 2018 r. przekazana do rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Pismem z dnia 29 czerwca 2018 r. zatytułowanym "Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji - rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Komendanta Miejskiego Policji w D. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji" skarżący ponownie zwrócił się o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Komendanta Miejskiego Policji w D. w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, ponownie powołując - jako podstawę żądania - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i zarzut rażącego naruszenia prawa. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. Komendant Główny Policji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. oraz utrzymującej go w mocy decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2014 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. W wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez skarżącego od powyższego rozstrzygnięcia, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu [...] października 2018 r. postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. W dniu 19 listopada 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 14 listopada 2018 r. na w/w postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r. W dniu 4 października 2018 r. skarżący złożył pismo z dnia 3 października 2018 r. zatytułowane "Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji (...)", w którym po raz kolejny zwrócił się o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Komendanta Miejskiego Policji w D. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz utrzymującej go w mocy decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2014 r., ponownie wskazując - jako podstawę żądania - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Komendant Główny Policji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. oraz utrzymującej go w mocy decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2014 r. Pismem z dnia 8 października 2018 r. skarżący G.B. - powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - zwrócił się o wznowienie postępowania administracyjnego, w wyniku którego został wydany rozkaz personalny nr {...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku strony skarżącej, Komendant Wojewódzki Policji w K., powołując się na przepisy art. 149 § 3 k.p.a. zw. z art. 148 § 2 k.p.a., postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w wyniku którego doszło do wydania w sprawie spornego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem [...] kwietnia 2018 r. W dniu 13 listopada 2018 r. skarżący wniósł zażalenie od wskazanego powyżej postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.. W wyniku rozpatrzenia zażalenia strony skarżącej, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. - postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. utrzymał w mocy sporne postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania. Od powyższego postanowienia strona wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie który wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 289/19 oddalił skargę. Pismem z dnia 31 grudnia 2018r. G.B. powołując art.145 § 1 pkt 5 K.p.a. zwrócił się o wznowienie postępowania w wyniku którego został wydany rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D z dnia [...] października 2014 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Powołanym już na wstępie postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. odmówił wznowienia tego postępowania. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego zażalenia, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, ze wniosek o wznowienie postępowania winien zostać przez niego złożony nie później niż przed upływem jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się on o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Złożenie wniosku po upływie tego terminu stanowi przesłankę bezwzględnie negatywną do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Uchybienie terminu do wniesienia takiego podania jest podstawą wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 149 § 3 Kpa. Przypomniano też, że strona twierdzi, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedziała się w dniu 12 grudnia 2018 r. podczas analizy dokumentów wytworzonych przez Policję podczas śledztwa o sygn. akt [...], prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Z. oraz podczas ustalenia miejsca gdzie znajduje się początek gminy [...] od strony D, na portalu Google Maps i Geoportal. Z twierdzeniem tym, w ocenie organu odwoławczego nie można się jednak zgodzić, bowiem okoliczności, które podnosi strona we wniosku z dnia 31 grudnia 2018 r. były jej znane wcześniej. Już chociażby we wniosku z dnia 3 października 2018 r. zatytułowanym "Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji strona powołuje się na protokół przesłuchania świadka Pana K.C., między innymi na podstawie którego, w ocenie Pana G.B., Komendant Miejski Policji w D. wydał decyzję o zwolnieniu wymienionego ze służby w Policji, natomiast kwestie związane z miejscem zaistnienia zdarzenia były podnoszone przez Pana G.B. we wniosku z dnia 28 czerwca 2018 r. Organ dodał również, że wymieniony pismem z dnia 26 czerwca 2018 r. wystąpił do Prezesa Sądu Rejonowego w Z. o udostępnienie mu skanów dokumentów, na podstawie których ustalono, że po terenie działki leśnej o nr ewidencyjnym [...] odbywał się w dniu [...] września 2014 r. ruch lądowy w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Pismem z dnia 5 października 2018 r. uzyskał w tej sprawie informację wraz z dołączoną kopią mapy ewidencyjnej działki, na której doszło do zdarzenia. W związku z powyższym organ podkreślił, ze G.B. kwestionował już ustalenia odnoszące się do miejsca zaistnienia zdarzenia w poprzednim wniosku, tyle, że dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji. Powoływał również zeznania Pana K.C.. zawarte w protokole z jego przesłuchania sporządzonym na potrzeby postępowania karnego. W ocenie organu można zatem przyjąć, jak wskazuje skarżący, że dzień, w którym dowiedział się o uchybieniach w procedowaniu organu I instancji, tj. 12 grudnia 2018 r., jest relewantny z punktu widzenia dopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Ostateczna decyzja w sprawie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji była bowiem przedmiotem skargi Pana G.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 146/15, skargę tę oddalił. Obecnie ma ona charakter prawomocny z uwagi na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1028/16, oddalił skargę kasacyjną Pana G.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 146/15. Na marginesie, dodano, iż sądy administracyjne zobowiązane były do wzięcia pod uwagę z urzędu okoliczności stanowiących podstawę do weryfikacji tych decyzji w trybach nadzwyczajnych. Istotny wobec tego, z punktu widzenia dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, jest wyłącznie upływ czasu od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie dzień, w którym strona zapoznała się z określonym materiałem źródłowym, z którego, jej zdaniem, taka okoliczność wynika. Ze wskazanych wyżej względów organ ponad wszelką wątpliwość stwierdził, że wniosek Pana G.B. został złożony po upływie terminu zawitego określonego w art. 148 § 1 Kpa. Od powyższego postanowienia skargę do tut. Sadu wywiódł G.B. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego ww. postanowienie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...].01.2019 r. w całości, i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych od strony przeciwnej. W uzasadnieniu skarżący podał, że prawdą jest, że we wniosku z dnia 03.10.2018 r. o stwierdzenie nieważności rozkazu o zwolnieniu przywoływał dokument w postaci protokołu przesłuchania świadka K. C., jednak nie wspominał o jego treści. Podkreślił, ze we wniosku tym podnosił fakt, iż nie był obecny podczas przesłuchania tego świadka. Przyznał, że znał treść zeznań tego świadka, ale dopiero w grudniu 2018r. zwrócił uwagę na miejscowość o której zeznawał. Strona podała też, iż prawdą jest, że za pismem z dnia 05.10.2018r. uzyskał od Prezesa Sądu Rejonowego w Z. scan pisma i mapy ewidencyjnej. Dokumenty te zostały uzyskane od właściwych urzędów i dołączone do akt sprawy karnej sygn. [...]. Jednak fakt ten w ocenie skarżącego nie przeczy temu, że dopiero w grudniu 2018r. po kolejnym zapoznaniu się z protokołem oględzin miejsca wjechania do rowu i szkicem sytuacyjnym, zorientował się, że do zdarzenia nie doszło na terenie [...], lecz [...]. W ocenie strony organ II instancji poczynił powyższe ustalenia z dokumentów, gdzie zachodzą ewidentne sprzeczności co do miejsca zdarzenia, i jak widać nadal nie znajduje powodu do wznowienia postępowania pomimo, że to On sam jako Organ "zwolnieniowy" nie dopatrzył się tej sprzeczności podczas zwolnienia ze służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga G.B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji nie narusza obowiązujących przepisów prawa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie organy Policji obu instancji, wydając sporne postanowienia, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 149 § 3 k.p.a. zw. z art. 148 § 1 k.p.a., prawidłowo przyjmując, iż skarżący złożył wniosek o wznowienie spornego postępowania administracyjnego z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Ponadto, według składu orzekającego organy obu instancji, wydając wspomniane postanowienia, nie dopuściły się naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że wniosek skarżącego został złożony po upływie terminu zawitego określonego w art. 148 § 1 k.p.a., co w konsekwencji stanowi przesłankę negatywną do pozytywnego rozpatrzenia podania strony skarżącej o wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ pierwszej instancji, wydając wskazane wyżej rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornych postanowień organów Policji obu instancji wydanych w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, należy wyraźnie zaznaczyć, że nie ulega wątpliwości, iż Komendant Wojewódzki Policji w K., jako organ administracji publicznej właściwy w sprawie (art. 150 § 1 k.p.a.), rozpatrując w postępowaniu nadzwyczajnym wniosek (podanie) skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego, w wyniku którego został wydany rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. zwalniający skarżącego ze służby w Policji - zobowiązany był z urzędu zbadać zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Jest to czynność sprawdzająca bardzo istotna, albowiem w świetle dotychczasowego orzecznictwa przyjmuje się wyraźnie, iż organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wszczęcie bowiem postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminowi, stanowi rażące naruszenie prawa i godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 16 § 1 k.p.a. (por. m.in. M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2019 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 976/05, LEX nr 275519; tak również: wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12). Warto zauważyć, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09, LEX nr 597851, przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1, przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny (podobnie: wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12, LEX nr 1450858). Prawidłowe ustalenia w zakresie terminowości złożenia podania o wznowienie postępowania ma istotne znaczenie, albowiem złożenie wniosku po upływie tego terminu stanowi przesłankę bezwzględnie negatywną do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zaś uchybienie terminu do wniesienia takiego podania jest podstawą wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 149 § 3 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy przypomnieć po raz kolejny należało, że w świetle art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Skoro więc w przedmiotowej sprawie skarżący G.B. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a zatem nie budzi wątpliwości, że wniosek taki winien zostać przez niego złożony nie później, niż przed upływem jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się on o owych nowych okolicznościach faktycznych czy nowych dowodach. Omawiając przedmiotową problematykę, należy jednak mieć na względzie to, ze zwrot jakim posłużył się ustawodawca – "wyjście na jaw okoliczności" – odnosi się do sytuacji ujawnienia np. dokumentów, z których wynikają owe nowe okoliczności nieznane organowi wcześniej. Przez pryzmat powyższej konkluzji należy więc rozumieć normę art. 148 § 1 K.p.a. Nie budzi natomiast najmniejszych wątpliwości tut. Sądu okoliczność, że w/w przepis odnosi się do sytuacji, gdy strona dowiedziała się właśnie o istnieniu nowej okoliczności czy nowego dowodu w postaci np. dokumentu, mapy itp. Przepis art. 148 § 1 jak też art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie dotyczy natomiast określenia daty, w której strona znając już od dawna dane dowody, dokonała wreszcie ich interpretacji, czy też zapoznała się wreszcie z nimi w sposób dokładny. Wznowienie postępowania nie ma bowiem na celu naprawiania skutków przeoczeń jakich dopuściła się strona, czy braku jej uwagi lub staranności przy wcześniejszym analizowaniu materiału dowodowego sprawy. Jak zaś można sądzić z treści wniosku i niniejszej skargi, w tym kierunku zdaje się zdążać skarżący. Mając na względzie powyższe, przyjąć należy, że ponad wszelką wątpliwość badany wniosek (podanie) skarżącego o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu zawitego określonego w art. 148 § 1 k.p.a. W konsekwencji, w niniejszej sprawie zaszła przesłanka do wydania postanowienia o odmowie wznowienia kwestionowanego postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był orzec, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.