II SA/Wa 869/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Monika Czekałowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2006 r. sprawy ze skargi F. D. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę Sygn. II SA/Wa 869/06 UZASADNIENIE Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2006 r. W uzasadnieniu postanowienia powołał art. 97 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. , nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zgodnie z treścią którego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wskazał, że pismem z dnia 5 grudnia 2005 r. Sąd Apelacyjny w [...] -Sad Pracy i Ubezpieczeń Społecznych III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych poinformował, że Pan F. D. złożył skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. W związku z powyższym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Sadem Najwyższym, sprawa w/w w przedmiocie uprawnień do renty w drodze wyjątku na podstawie art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. nr 162, poz. 1118 ) nie może być rozpatrzona. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o przyznanie mu renty w drodze wyjątku przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że nie wnosił o zawieszenie postępowania w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego, ponadto wskazał na naruszenie art. 7 kpa, poprzez nie uwzględnienie słusznego interesu obywatela, naruszenie art. 10 §2 oraz art. 100 §2 kpa W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przywołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Stosownie do treści art. 13 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej , którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej czy postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący F. D. złożył wniosek o przyznanie mu renty na podstawie art. 83 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.). Przyznanie tego świadczenia jest możliwe gdy łącznie zostały spełnione przez wnioskującego następujące warunki: jest lub był osobą ubezpieczoną lub jest członkiem rodziny pozostałym po ubezpieczonym, nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania świadczeń wskutek szczególnych okoliczności, nie może podjąć pracy ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek, nie ma niezbędnych środków utrzymania. Wszystkie te przesłanki winny być spełnione łącznie, a niespełnienie choćby jednej przesłanki wyklucza możliwość przyznania świadczenia. W konsekwencji, żeby ubiegać się o świadczenie w drodze wyjątku, wnioskujący nie może spełniać warunków do świadczeń ustawowych, czyli musi być ostatecznie ustalony brak takich uprawnień, dopóki fakt ten nie zostanie ustalony, postępowanie w sprawie świadczenia w drodze wyjątku nie może się toczyć. Skarżący F. D. odwołał się do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. od decyzji Oddziału ZUS z dnia [...] kwietnia 2003 r., odmawiającej mu renty z tytułu niezdolności do pracy .Sad Okręgowy oddalił odwołanie, wobec czego skarżący wniósł od powyższego wyroku apelację do Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...], który wyrokiem z dnia [...] czerwca 2005 r. oddalił apelację. W związku z tym w/w w dniu 5 lipca 2005 r. złożył do Prezesa ZUS wniosek o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku i jednocześnie wystąpił ze skargą kasacyjną do Sądu Najwyższego, organ podjął czynności w celu rozpoznania wniosku skarżącego i ustalił, że wobec złożenia przez F. D. skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego, wyrok w sprawie nie uzyskał przymiotu prawomocności, czyli nie zostało prawomocnie ukończone postępowanie w sprawie uprawnień skarżącego do renty z tytułu niezdolności do pracy w trybie zwykłym. Wobec powyższej sytuacji w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ prawidłowo na podstawie art. 97 §1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071) wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania skarżącemu świadczenia w drodze wyjątku wskazując, że do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie uprawnień skarżącego do renty w trybie zwykłym, wniosek w/w o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku nie może być rozpoznany. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.