II SA/Wa 87/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung, Sławomir Antoniuk, Protokolant Monika Michnik - Misterek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej oddala skargę. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w L. decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 13 ust. 3, art. 31a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm.), po zasięgnięciu opinii Starosty [...], odwołał [...] J. L. z dniem [...] września 2008 r. ze stanowiska Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w L., nadając przedmiotowej decyzji, na podstawie art. 108 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, iż odwołanie J. L. ze stanowiska Komendanta Powiatowego PSP w L. podyktowane było brakiem zaufania bezpośrednich przełożonych strażaka do jego osoby, jak również wynikało z niezadowalających efektów pracy na zajmowanym stanowisku, dodając, że ww. nie gwarantuje właściwej i skutecznej realizacji zadań wynikających z potrzeb ochrony przeciwpożarowej powiatu [...]. Pismem z dnia [...] października 2008 r. J. L. złożył do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej odwołanie od ww. decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w L., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie jej zmianę poprzez uchylenie zapadłego orzeczenia o odwołaniu ze stanowiska, a ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów i zdjęć załączonych do odwołania. W treści odwołania podniósł, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7, 8 kpa, poprzez załatwienie sprawy z pogwałceniem zasady praworządności, lakoniczne i ogólnikowe odniesienie się organu do obowiązku uzasadnienia decyzji; art. 81, 77 kpa, polegające na braku przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania dowodowego; art. 81, 10 par. 1 i 2 kpa, poprzez uznanie za udowodnione okoliczności wskazanych w uzasadnieniu; art. 11, 107 kpa, poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji umieszczenia faktów, które zdaniem organu świadczą o wskazanych uchybieniach stanowiących podstawę utraty zaufania do jego osoby, brak wskazania i omówienia dowodów, na których oparł się organ wydając zaskarżoną decyzję, jak również brak wyjaśnienia podstawy prawnej zapadłego rozstrzygnięcia w odniesieniu do stanu faktycznego. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 kpa, w dniu [...] listopada 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w L. z dnia [...] września 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ stwierdził, iż wniesienie odwołania przenosi na ten organ kompetencje aby ponownie rozpoznać sprawę i merytorycznie ją rozstrzygnąć, dodając, iż jest on wyposażony w prawo uwzględniania nowych dowodów i nowych okoliczności oraz prawo do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, w ramach którego skompletował materiał dowodowy, w tym protokół kontroli doraźnej Komendy Powiatowej PSP w L. z dnia [...] września 2008 r. i ocenił, że zebrane materiały świadczą o nieprawidłowościach w postępowaniu odwołującego się w zakresie organizacji służby, zarządzania jednostką, zachowaniu w stosunku do innych strażaków, co może być przyczyną utraty zaufania u przełożonych, jak również nie gwarantuje prawidłowej realizacji zadań służbowych, co wywołuje wątpliwości odnośnie celowości pozostawania strażaka na kierowniczym stanowisku i uzasadnia odwołanie go z tego stanowiska. Zdaniem Komendanta Głównego PSP treść art. 31a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, świadczy o tym, że organ decyzyjny posiada swobodę działania i możliwość wyboru określonego rozstrzygnięcia, co nie zwalnia go od zachowania wymogów procedury administracyjnej. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, co do faktu odwołania strony ze stanowiska, jak i nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji wymaga uzupełnienia, zaznaczając że dopuszczalne jest utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, mimo wadliwości jego uzasadnienia, dodając, że uchybienie to musi być usunięte przez organ odwoławczy. W ocenie Komendanta Głównego PSP uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało przyczyn, na podstawie których przełożony utracił zaufanie do odwołującego się strażaka, dodając, że utrata zaufania może być skutecznie kwestionowana w przypadku braku wskazania przez organ faktów uzasadniających utratę zaufania do osoby powołanej, natomiast organ I instancji nie ustalił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych bądź też ustalił, ale nie zawarł tego w decyzji. Zdaniem organu odwoławczego ujawnione fakty, głównie podczas kontroli przeprowadzonej w dniach [...] sierpnia 2008 r. w Komendzie Powiatowej PSP w L., przesądzają o utracie przez J. L. zaufania u przełożonych. Wśród zarzutów postawionych odwołującemu się organ wymienił: naruszenie zasad rekrutacji do służby w PSP, zapoznawanie się przez Komendanta z materiałami niejawnymi, pomimo braku poświadczenia bezpieczeństwa, nieprzestrzeganie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przy postępowaniu w sprawach dotyczących regulacji uposażeń oraz nagród pieniężnych strażakom, nieprzestrzeganie przepisów kpa w sprawie mianowania strażaka na stanowisko, zła atmosfera panująca w Komendzie Powiatowej PSP w L. Komendant Główny PSP podniósł ponadto, że J. L. ma kłopoty z panowaniem nad własnymi emocjami, czym naraża dobre imię strażaka i organu PSP. Uzasadniając natomiast nadanie decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazał, iż umożliwi to natychmiastowe powołanie nowego komendanta powiatowego PSP, co zapewni ciągłość kierowania jednostką. Pismem z dnia 12 grudnia 2008 r. J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego PSP z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], wnioskując o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej lub stwierdzenie nieważności ww. decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie ww. decyzji i ich zmianę, poprzez uchylenie orzeczenia o odwołaniu ze stanowiska komendanta powiatowego PSP w L. Dodatkowo skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów, na okoliczność bezzasadności zarzutów związanych z odwołaniem oraz o zwrócenie się do [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w L. o nadesłanie informacji o podjętych działaniach w związku z pismem Komisji Zakładowej [...] z dnia [...] września 2008 r., jak również nadesłanie pisma organu I instancji, wystosowanego do ABW po odwołaniu skarżącego ze stanowiska, w przedmiocie wstrzymania procedury sprawdzania ankiety J. L. i procedury związanej z wydaniem ww. poświadczenia bezpieczeństwa. W treści skargi J. L. zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) sprzeczność istotnych ustaleń organu I i II instancji z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez: - błędne uznanie, że Starosta Powiatowy w L., stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy o PSP, wyraził opinię w przedmiocie odwołania skarżącego ze stanowiska przed aktem odwołania, podczas gdy opinia wyrażona została 30 dni po fakcie odwołania – [...] października 2008 r. w formie wzmianki na piśmie [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w L. z [...] września 2008 r. sygn. [...], co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem ww. przepisu i wadliwym odwołaniem skarżącego ze stanowiska; - błędne przyjęcie, że skarżący został zapoznany z treścią protokołu kontroli doraźnej w Komendzie Powiatowej PSP w L. i złożył do niego prawnie skuteczne zastrzeżenie, podczas gdy, jak twierdzi zapoznany został jedynie z projektem protokołu pokontrolnego, podkreślając, że pisemne zastrzeżenia do protokołu mógł zgłosić wyłącznie kierownik podmiotu kontrolowanego lub jego zastępca w terminie 7 dni od dnia doręczenia protokołu, których to funkcji od dnia [...] września 2008 r. skarżący nie pełnił; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 6 w zw. z art. 7 i 77 par. 1 kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich aspektów sprawy, zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; - art. 8, 9, 10 par. 1, 81 kpa, poprzez niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, głównie zaniechanie wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, jak również umożliwienia stronie wypowiedzenia się i zapoznania przed wydaniem merytorycznych decyzji, co do zebranych dowodów, a przez to naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa; - art. 15 kpa w zw. z art. 78 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym, tzn. wydanie przez organ II instancji decyzji w oparciu o skompletowany dopiero na szczeblu drugoinstancyjnym materiał dowodowy oraz wskutek gruntownego uzupełnienia uzasadnienia decyzji organu I instancji; - art. 36, 35 par. 3, 133 kpa, poprzez zaniechanie przesłania przez organ I instancji odwołania strony wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w ustawowym terminie 7 dni od zakończenia postępowania oraz zaniechanie przez organ odwoławczy zawiadomienia skarżącego, z podaniem przyczyny zwłoki i podaniem nowego terminu załatwienia sprawy, w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa; - art. 11 w zw. z art. 107 par. 3 kpa, poprzez zaniechanie ustosunkowania się do zarzutów i okoliczności podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, braki w uzasadnieniu decyzji organu I i II instancji, konstrukcji tych uzasadnień - niewyjaśnienie dlaczego organy załatwiły sprawę na niekorzyść skarżącego i na podstawie jakich dowodów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 138 par. 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jest konsekwencją stwierdzenia przez organ odwoławczy, że jego ocena jest co do istoty taka sama, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem, jak i pod względem celowości. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 3 oraz art. 31a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm.). Według pierwszego z powołanych przepisów, komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej odwołuje komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej po zasięgnięciu opinii starosty. Natomiast w myśl art. 31a ust. 1 cyt. ustawy, strażak pełniący służbę na stanowisku służbowym zajmowanym na podstawie powołania może być w każdym czasie, niezwłocznie albo w określonym terminie, odwołany z tego stanowiska przez organ uprawniony do powołania. Odwołanie strażaka ze stanowiska służbowego, o którym mowa w ust. 1, nie powoduje rozwiązania stosunku służbowego (ust. 2 ww. art.). Brzmienie art. 31a ust. 1 ww. ustawy o PSP, wskazuje, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowości w wydawaniu decyzji przez uprawniony organ, co oznacza, że nie ma przy tym wymogu aby istniały ku temu szczególne przesłanki, czy powody odwołania. Podkreślić przy tym należy, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona, nie obejmuje ona celowości zaskarżonej decyzji, Sąd bada czy decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ wydający decyzję zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy, po wszechstronnym oraz dogłębnym zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych. Natomiast brak przesłanek, którymi powinien kierować się organ, odwołując strażaka ze stanowiska, uniemożliwia Sądowi jej weryfikację. Utrudnione jest również kontrolowanie decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa procesowego, zważywszy że decyzja ta może być podjęta w każdym czasie lub niezwłocznie, natomiast brak przesłanek, które określałyby możliwość odwołania ze stanowiska wyłącza konieczność wykazywania zasadności podejmowanych na tej podstawie decyzji. W rozpoznawanej sprawie Sąd podziela pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 324/06), w którym NSA wskazał, iż stosunek służbowy strażaka z powołania ma charakter organizacyjny i nie korzysta ze szczególnej ochrony prawnej charakterystycznej dla mianowania, którego rozwiązanie możliwe jest tylko w przypadkach określonych w ustawie, dodając iż brak tej ochrony wynika z istoty samego powołania, które następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się zwykle ze sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji kierowniczych, a gwarancją realizacji tych funkcji jest pełna przydatność określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym. Stosunek ten oparty jest na zaufaniu. Warunkiem powołania, obok fachowości i doświadczenia, jest bowiem także zaufanie, jakim osobę powołaną na dane stanowisko darzy organ powołujący. Z chwilą utraty zaufania, o ile wykazane zostaną konkretne okoliczności mogące wywołać wątpliwości, co do celowości pozostawienia osoby na kierowniczym stanowisku, zachodzą powody uzasadniające odwołanie, przy czym utrata zaufania wynika z subiektywnej oceny przełożonego, a nie z obiektywnie zaistniałych przyczyn. Nie można jej jednak zakwestionować w sytuacji wykazania przez organ faktów uzasadniających utratę zaufania. W rozpoznawanej sprawie Komendant Główny PSP decyzję o odwołaniu J. L. ze stanowiska Komendanta Powiatowego PSP w L. uzasadnił stwierdzonymi nieprawidłowościami w postępowaniu skarżącego w zakresie organizacji służby, w zarządzaniu jednostką, w zachowaniu w stosunku do innych strażaków, potwierdzeniem czego miał być zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym m.in. znajdujący się w aktach administracyjnych protokół kontroli doraźnej Komendy Powiatowej PSP w L. z dnia [...] września 2008 r. Powyższe, w ocenie Sądu, mogło stanowić przyczynę uznania, zarówno przez organ I, jak i II instancji, iż skarżący utracił zaufanie przełożonych oraz że wykazuje niezadowalające efekty pracy na zajmowanym stanowisku, czy też niewłaściwie realizuje zadania służbowe. Znajduje to potwierdzenie w treści decyzji organu I oraz II instancji, co tym samym przeczy zarzutowi skarżącego dotyczącego sprzeczności w ustaleniach organu I i II instancji z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zgodnie z treścią art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, natomiast w myśl art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 par. 1 kpa, obliguje organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organ wyjaśnił okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, jak również właściwie uzasadnił swoją decyzję. Ustosunkowując się do zarzutu błędnego przyjęcia przez organ, że skarżący został zapoznany z treścią ww. protokołu kontroli doraźnej i złożył do niego prawnie skuteczne zastrzeżenia, podczas gdy został zapoznany jedynie z jego projektem, dodając że pisemne zastrzeżenia do protokołu mógł zgłosić tylko kierownik lub zastępca kontrolowanego podmiotu, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, iż skarżący zapoznając się z ww. protokołem (data [...] września 2008 r. na znajdującym się w aktach administracyjnych dokumencie z dnia [...] września 2008 r.) - działał nie jako kierownik kontrolowanej jednostki, lecz jako strona postępowania administracyjnego, a zgłoszone przez niego uwagi, odnośnie przedmiotowego protokołu, zawarte w piśmie z dnia [...] października 2008 r., stanowią element akt tego postępowania, istniejący w chwili orzekania przez organ II instancji. Treść art. 13 ust. 3 ustawy o PSP, nakłada na komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej przy podejmowaniu decyzji na podstawie art. 31a ust. 1 ww. ustawy, zasięgnięcie opinii starosty w tym przedmiocie. Zaznaczyć przy tym należy, że dla organu, który podejmuje decyzję o odwołaniu nie ma znaczenia, czy opinia starosty jest pozytywna czy też negatywna, albowiem nie determinuje ona woli organu odwołującego w kwestii odwołania. W przedmiotowej sprawie [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w L. pismem z dnia [...] września 2008 r. [...] wystąpił do Starosty [...] o opinię w sprawie odwołania J. L. ze stanowiska Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w L. Starosta po zapoznaniu się z przedmiotowym pismem poczynił na nim adnotację "opiniuję pozytywnie [...].10.2008", po czym, w związku z błędną datą zaopiniowania przesłał do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w L. pismo datowane na dzień [...] września 2008 r. [...], w którym pozytywnie zaopiniował wniosek dotyczący zamiaru odwołania skarżącego z zajmowanego stanowiska, na którym znajduje się adnotacja "otrzymałem dnia [...].09.2008" oraz pismo z dnia [...] września 2008 r. [...] stanowiące uzasadnienie stanowiska Starosty w przedmiotowej sprawie. Powyższe dowodzi terminowości złożonej opinii w sprawie odwołania skarżącego ze stanowiska, a tym samym obala zarzut skarżącego, jakoby opinia ta została wyrażona 30 dni po dacie jego odwołania. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, dotyczącego naruszenia zasady dwuinstancyjności, poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji w oparciu o materiał dowodowy skompletowany dopiero na szczeblu postępowania odwoławczego, jak również gruntowne uzupełnienie uzasadnienia decyzji organu I instancji, co uniemożliwiło stronie poddanie kontroli merytorycznego rozstrzygnięcia przez dwie odrębne instancje, stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Zasada dwuinstancyjności obliguje organ odwoławczy aby ponowie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, co oznacza, że jest on obowiązany rozpatrzyć także wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę obowiązany jest usunąć naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego, których dopuścił się organ I instancji, tym samym ma on prawo korygować wady prawne decyzji organu I instancji, co też miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdzie Komendant Główny PSP uzupełnił uzasadnienie decyzji organu I instancji, poprzez podanie przyczyn, na podstawie których przełożony utracił zaufanie do skarżącego oraz poprzez wykazanie celowości nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w przeciwnym razie naruszyłby reguły procesowe, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie znajdują uzasadnienia również pozostałe zarzuty skargi, przy czym zarzut nieterminowego przesłania odwołania wraz z aktami sprawy przez organ I instancji do organu odwoławczego oraz zwłoki w załatwieniu sprawy nie mają żadnego wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego dotyczącego zwrócenia się do Komendanta Wojewódzkiego PSP w L. o nadesłanie informacji o podjętych działaniach w związku z pismem Komisji Zakładowej [...] z dnia [...] września 2008 r., należy podnieść, iż skarżący nie wykazał, że jest członkiem [...]. Ponadto specyfika regulacji prawnej stosunku służbowego z powołania w formacjach mundurowych wyklucza możliwość bezpośredniego stosowania art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 34 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, do ochrony funkcjonariusza (strażaka) będącego działaczem związkowym przed decyzją przełożonego o odwołaniu z zajmowanego stanowiska. Natomiast kwestie związane z procedurami dotyczącymi poświadczenia bezpieczeństwa skarżącego, nie pozostają w związku z postępowaniem w przedmiocie odwołania go ze stanowiska. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.