II SA/Wa 874/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi D.K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego oddala skargę Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w [...], działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782), po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] D. K., obwinionemu o to, że: 1) w dniu [...] listopada 2016 r. w [...] popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na zawinionym naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że nie wykonał poleceń wydanych przez przełożonego podczas wysyłania cyklicznej informacji do jednostki nadrzędnej, nie wykazał należytej dokładności, staranności i terminowości w zakresie przetwarzania gromadzonych informacji co spowodowało, że sporządził zawierający błędne dane "Wykaz planowanych imprez, uroczystości i zgromadzeń publicznych w dniach [...] listopada 2016 r. na terenie podległym KPP w [...]", który przesłał do Wojewódzkiego Punktu Kontaktowego KWP z siedzibą w [...] o godzinie [...], tj. po upływie obowiązującego terminu - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 15 pkt 1 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji w zw. z pkt 7 zakresu zadań/obowiązków Karty opisu stanowiska pracy w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1, § 2 ust. 1 oraz § 5 ust. 1 pkt 2 decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie wyznaczenia osób odpowiedzialnych za realizację zadań związanych z bezpieczeństwem imprez masowych oraz rozpoznaniem i zwalczaniem przestępczości w środowisku pseudokibiców w KPP w [...], 2) w dniu [...] listopada 2016 r. o godzinie [...] w [...] popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na zawinionym naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez nieprawidłowe wykonanie czynności służbowej w ten sposób, że przesłał Policyjną Pocztą Elektroniczną do Wojewódzkiego Punktu Kontaktowego KWP z siedzibą w [...] "Wykaz planowanych imprez, uroczystości i zgromadzeń publicznych w dniach [...] listopada 2016 r. na terenie podległym KPP w [...]", umieszczając w miejscu podpisu zapis "I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] ([...] A. D.)", podczas gdy w rzeczywistości dokument ten nie został zaakceptowany, zatwierdzony i podpisany przez tegoż przełożonego - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 i § 11 ust. 4 pkt 7 Instrukcji w sprawie obiegu dokumentacji jawnej w KWP z siedzibą w [...] oraz jednostkach podległych, stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. wprowadzającej do użytku służbowego "Instrukcję w sprawie obiegu dokumentacji jawnej w KWP z siedzibą w [...] oraz jednostkach podległych", orzekł o wymierzeniu ww. policjantowi kary dyscyplinarnej nagany określonej w art. 134 ust. 1 ustawy o Policji. W odwołaniu od powyższego orzeczenia D. K. wniósł o jego uchylenie w całości i uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów. Zarzucił, iż: 1) nie uwzględniono wniosków dowodowych, które składał w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, przez co nie ustalono stanu faktycznego oraz błędnie wskazano podstawę prawną orzeczenia; 2) okoliczności popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych opierają się jedynie na zeznaniach dwóch świadków: [...] A. D. - [...] Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] oraz [...] J. B. - Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w [...], który nadzoruje funkcjonowanie Powiatowego Punktu Kontaktowego KPP w [...] ([...] J. B. w czasie pierwszego przesłuchania wskazał, że nieprawidłowe dane w "Wykazie (...)" nie stanową winy obwinionego, natomiast w czasie drugiego przesłuchania zeznał, że jest to błąd obwinionego); 3) postępowanie dyscyplinarne prowadzone było nieobiektywnie, wnioski, które rozstrzygnęłyby sprawę na korzyść obwinionego zostały odrzucone, a dowody zebrano w taki sposób, aby świadczyły o jego winie, co stanowi naruszenie art. 135g ustawy o Policji; 4) informacja uzyskana przez obwinionego od pracownicy sekretariatu o podpisaniu dokumentu przez Komendanta była wystarczająca, aby wysłać go do KWP z siedzibą w [...]; 5) nie zostali przesłuchani w charakterze świadka policjanci z Wojewódzkiego Punktu Kontaktowego KWP z siedzibą w [...]; 6) nie wyjaśniono, o której godzinie przełożeni obwinionego powzięli informację o przesłanym do KWP z siedzibą w [...] "Wykazie (...)", co stanowi naruszenie art. 135e ustawy o Policji; 7) postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 132a i art. 134h ustawy o Policji. Podsumowując obwiniony wskazał, że w toku postępowania dyscyplinarnego naruszono: jego prawo do obrony poprzez uniemożliwienie zadawania pytań świadkom w czasie ich przesłuchania, zasadę obiektywizmu poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych, a także zasadę domniemania niewinności poprzez wstrzymanie naliczenia i wypłaty nagrody rocznej za 2016 r. pomimo braku naruszenia dyscypliny służbowej stwierdzonej prawomocnym orzeczeniem. W związku z powyższym obwiniony wniósł o powołanie komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 135m ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...], orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji, uchylił zaskarżone orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w części dotyczącej wymiaru kary i odstąpił od ukarania [...] D. K., zmieniając jednocześnie kwalifikację prawną w ten sposób, że przewinienie dyscyplinarne zarzucone w punkcie 1 zarzutów zakwalifikował jako czyn z art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 15 pkt 1 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. [...] D. K. z dniem [...] lipca 2004 r. został mianowany na stanowisko referenta samodzielnego stanowiska do spraw organizacji służby i zarządzania kryzysowego Sekcji Prewencji KPP w [...]. Obecnie jest to stanowisko asystenta jednoosobowego stanowiska do spraw organizacji służby i zarządzania kryzysowego Wydziału Prewencji KPP w [...]. Do zakresu obowiązków wykonywanych przez policjanta należy m.in. realizacja i koordynowanie zadań związanych z planowaniem, zabezpieczeniem oraz dokumentowaniem działań związanych z imprezami masowymi na terenie powiatu oraz realizacja i koordynowanie działań związanych z zabezpieczaniem meczów piłki nożnej, imprez masowych oraz przejazdów kibiców przez teren powiatu, w tym realizacja zadań w ramach Powiatowego Punktu Kontrolnego do spraw imprez masowych - co wynika z decyzji nr [...] w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie wyznaczenia osób odpowiedzialnych za realizację zadań związanych z bezpieczeństwem imprez masowych oraz rozpoznaniem i zwalczaniem przestępczości w środowisku pseudokibiców w KPP w [...]. Zgodnie z Instrukcją w sprawie zasad rejestracji informacji w PRIM (Policyjny Rejestr Imprez Masowych) oraz sporządzania i obiegu dokumentacji związanej z zabezpieczeniem imprez, uroczystości i zgromadzeń publicznych na terenie garnizonu [...] (stanowiącą załącznik nr [...] do decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie prowadzenia Policyjnego Rejestru Imprez Masowych na terenie garnizonu [...]), wykaz planowanych imprez, uroczystości i zgromadzeń należy przesyłać na adres [...] w każdy czwartek do godz. [...]. W wykazie należy umieścić informacje na temat planowanych imprez od piątku do poniedziałku włącznie, które winny być tożsame z wprowadzonymi do PRIM. W dniu [...] listopada 2016 r. obwiniony rozpoczął służbę od godz. [...]. W toku wykonywanych czynności policjant sporządził "Wykaz planowanych imprez, uroczystości i zgromadzeń publicznych w dniach [...] listopada 2016 r. na terenie podległym KPP w [...]". Sporządzony dokument został przez niego zaniesiony do sekretariatu i pozostawiony do podpisu w teczce [...] A. D. - [...] Zastępcy KPP w [...]. Około godz. [...] [...] A. D. podczas przeglądania dokumentacji pozostawionej mu do rozpatrzenia, w wykazie sporządzonym przez obwinionego stwierdził błędy, polegające na niezgodnej ze stanem faktycznym dacie oraz nieodpowiedniej liczbie zaplanowanych sił na mecz IV ligi. Ustalił również, że dokument w takiej formie, bez podpisania, został przesłany o godz. [...] policyjną pocztą elektroniczną do Sztabu Policji KWP z siedzibą w [...]. Dokument ten zawierał informację, że został podpisany przez A. D. - [...] Zastępcę KPP w [...]. [...] D. K. w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego został przesłuchany w charakterze obwinionego dwukrotnie. W dniu [...] listopada 2016 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i złożył obszerne wyjaśnienia, z których wynikało, że faktycznie wysłał zestawienie o godz. [...], lecz nie wynikało to z jego winy, lecz z uwagi na dużą ilość czynności służbowych, które w tym dniu wykonywał. Przesłuchany ponownie w dniu [...] lutego 2017 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Ponownie wyjaśnił, iż przesłanie wykazu po terminie wynikało z "natłoku nałożonych na niego zadań". Zapytany wyjaśnił, że informację w formie tabeli o imprezach do WPK KWP z siedzibą w [...] przesyła od sierpnia 2004 r. Na przestrzeni czasu zmieniały się tylko terminy i wzory tabel. Organ odwoławczy stwierdził, że w orzeczeniu dyscyplinarnym I instancji niewłaściwie zakwalifikowano zarzucane policjantowi przewinienie dyscyplinarne. Mianowicie, odnośnie pierwszego przewinienia, obok prawidłowej kwalifikacji z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji (odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego) oraz przepisu § 15 pkt 1 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, wskazano przepisy zakresu zadań/obowiązków Karty opisu stanowiska pracy oraz przepisy decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. (...), które literalnie określają zakres zadań i obowiązków jakie ma wykonywać policjant. Skutkuje to koniecznością konwalidacji tej wady orzeczenia poprzez prawidłowe zakwalifikowanie zarzucanego policjantowi czynu. Organ odwoławczy zaznaczył, że opisowa część zarzutu jest sformułowana prawidłowo i nie ulega zmianie. Takie rozstrzygnięcie nie narusza prawa obwinionego do obrony i nie stwarza konieczności przesłuchania go na okoliczność zmienionego zarzutu. Organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego potwierdza fakt naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej. Sporządził on bowiem "Wykaz planowanych imprez, uroczystości i zgromadzeń publicznych w dniach [...] listopada 2016 r. na terenie podległym KPP w [...]" bez należytej dokładności i staranności, a następnie przesłał to zestawienie za pomocą policyjnej poczty elektronicznej do Sztabu Policji KWP z siedzibą w [...] o godz. [...], tj. po czasie wskazanym w Rozdziale II pkt 1 Instrukcji stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie prowadzenia Policyjnego Rejestru Imprez Masowych na terenie garnizonu [...]. W zestawieniu naniesiona została niezgodna ze stanem faktycznym data oraz wskazana nieodpowiednia liczba policjantów zaplanowanych do zabezpieczenia meczu IV ligi. Przyjąwszy natomiast, że policjant stwierdził, że nie jest w stanie wykonać polecenia przełożonego i nie prześle w terminie wykazu, powinien osobiście powiadomić o tym fakcie [...] A. D., któremu przedstawił do akceptacji sporządzony "Wykaz (...)". Przepis § 15 pkt 1 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. wskazuje, że podwładny niezwłocznie powiadamia przełożonego o okoliczności, utrudniającej lub uniemożliwiającej realizację zadania stałego albo polecenia w sposób określony w pkt 1. Z akt sprawy nie wynika, aby obwiniony informował przełożonych o niemożności wykonania polecenia. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza też jednoznacznie fakt wykonania przez policjanta czynności służbowej w sposób nieprawidłowy (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji). Polegało ono na przesłaniu Policyjną Pocztą Elektroniczną do Wojewódzkiego Punktu Kontaktowego KWP z siedzibą w [...] "Wykazu planowanych imprez, uroczystości i zgromadzeń publicznych w dniach [...] listopada 2016 r. na terenie podległym KPP w [...]", z umieszczonym w miejscu podpisu zapisem "I Zastępca KPP w [...] - [...] A. D.", podczas gdy w rzeczywistości dokument ten nie został zaakceptowany, zatwierdzony i podpisany przez przełożonego. Obwiniony wyjaśnił, że o godz. [...] wysłał wykaz, ponieważ był przekonany, że został on zaakceptowany i zatwierdzony przez przełożonego. Informację taką otrzymał od pracownicy sekretariatu. Jednakże w świetle § 3 ust. 1 pkt 2 i § 11 ust. 4 pkt 7 Instrukcji w sprawie obiegu dokumentacji jawnej w KWP z siedzibą w [...] oraz jednostkach podległych stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. wprowadzającej do użytku służbowego "Instrukcję w sprawie obiegu dokumentacji jawnej w KWP z siedzibą w [...] oraz jednostkach podległych", przed wysłaniem dokumentu, policjant powinien udać się osobiście do sekretariatu i odebrać podpisany przez [...] A. D. dokument, aby mieć pewność co do akceptacji i podpisania wykazu przez przełożonego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności brak jest podstaw do uznania, że działanie rzecznika dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego w postępowaniu było nieobiektywne (art. 135g ustawy o Policji). Nie można przypisać działaniu przełożonego dyscyplinarnego stronniczości z tego tylko powodu, że po powzięciu uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, zgodnie z obowiązującymi przepisami polecił wszcząć postępowanie dyscyplinarne, a materiał dowodowy zebrany w toku postępowania potwierdził fakt popełnienia zarzucanych policjantowi czynów. Organ odwoławczy wskazał również, że to rzecznik dyscyplinarny rozstrzyga o uwzględnieniu wniosku dowodowego albo odmawia jego uwzględnienia w drodze postanowienia (135f ust. 7 ustawy o Policji) wskazując w uzasadnieniu powody rozstrzygnięcia. Na postanowienie o nieuwzględnieniu wniosku dowodowego przysługuje zażalenie. Korzystając z tego prawa obwiniony tylko raz złożył zażalenie na postanowienie o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych, które zostało utrzymane w mocy przez przełożonego dyscyplinarnego. W związku z powyższym tryb odwoławczy został wyczerpany. Zdaniem organu odwoławczego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem obwinionego, że winę za przesłanie przez niego "Wykazu (...)", który nie został zaakceptowany i podpisany przez przełożonego, ponosi pracownica sekretariatu. Obowiązek upewnienia się, że dokument został podpisany przez [...] A. D. spoczywał na obwinionym zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 i § 11 ust. 4 pkt 7 przywołanej Instrukcji w sprawie obiegu dokumentacji jawnej w KWP z siedzibą w [...], tym bardziej, że ww. informacja - jako wysyłana cyklicznie - przechowywana była w teczce zagadnieniowej i nie podlegała rejestracji w sekretariacie KPP w [...]. Ponadto, policjant nie mając pewności, czy dokument został podpisany przed zbliżającym się terminem jego wysłania, miał obowiązek poinformować przełożonego o potrzebie dokonania tej czynności jako referent odpowiedzialny za merytoryczne załatwienie sprawy. Odnośnie zarzutu naruszenia prawa do obrony organ odwoławczy wskazał, iż w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym policjant posiada status obwinionego, którego prawa zostały zawarte w art. 135f ust. 1 - 3 ustawy o Policji. Przepis ten nie daje obwinionemu uprawnień do obecności przy przesłuchiwaniu świadków, a tym bardziej do ingerowania w ich zeznania. Zgodnie z art. 134 ustawy o Policji, w przypadku wymierzenia kary nagany wyższy przełożony dyscyplinarny w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania może powołać komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia. Decyzja o powołaniu ww. komisji ma charakter uznaniowy. Rozpatrując przedmiotową sprawę wyższy przełożony dyscyplinarny uznał, że brak jest przesłanek uzasadniających powołanie takiej komisji. Przepis art. 135j ust. 5 ustawy o Policji przewiduje możliwość uznania w postępowaniu dyscyplinarnym winy policjanta bez wymierzania mu kary. Jest to najłagodniejszy środek dyscyplinujący, stosowany tylko w wyjątkowych przypadkach. Wyższy przełożony dyscyplinarny, stwierdzając winę policjanta w zakresie zarzucanych mu czynów, uznał, że stopień tej winy nie jest znaczny. Analizując przebieg dotychczasowej służby obwinionego, jego właściwości i warunki osobiste, stwierdził, że mimo odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej policjanta. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego [...] D. K. dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Jednakże ze względu na okoliczności popełnienia przewinień, w szczególności na nieznaczny stopień winy, brak ujemnych następstw dla służby oraz dotychczasowy nienaganny przebieg służby obwinionego, zasadne jest uchylenie orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r. w części dotyczącej wymiaru kary i odstąpienie od ukarania. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postepowania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. zasady dwuinstancyjności postępowania, z naruszeniem z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 135k ust. 1 ustawy o Policji; 2) przepisów prawa procesowego, polegającego na tym, że: a) nie ustalono podstaw prawnych oraz okoliczności wydawanych poleceń w zw. z § 13 i 14 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji w zw. art. 135e ust.1 ustawy o Policji; b) nie uwzględniono i bezpodstawnie odrzucono wnioski dowodowe obwinionego o przesłuchanie świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie w postępowaniu dyscyplinarnym w zw. art. 135g ust 1 ustawy o Policji; c) nie wzięto pod uwagę wszystkich wątpliwości niedających się usunąć na korzyść obwinionego, naruszając zasadę sprawiedliwego procesu z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. art. 135g ust. 2 ustawy o Policji; d) nie dopuszczono obwinionego do zadawania pytań świadkom w postępowaniu, pozbawiając go w ten sposób prawa do obrony zgodnie z art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. art. 171 § 2 Kodeksu postępowania karnego, w zw. z art. 135p ust. 1 oraz 135f ust. 5 ustawy o Policji. W motywach skargi skarżący wskazał w szczególności, iż w toku postępowania dyscyplinarnego nie uwzględniono składanych przez niego wniosków dowodowych, poprzez co nie zebrano wyczerpującego materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie w postępowaniu dyscyplinarnym, co narusza zasadę obiektywizmu wskazaną w art. 135g ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. Wnioski te dotyczyły przesłuchania w charakterze świadków policjantów z Wojewódzkiego Punktu Kontaktowego Sztabu Policji KWP z siedzibą w [...], co pozwoliłoby na ustalenie podstaw prawnych i odpowiedzialności przesyłania informacji o planowanych imprezach, uroczystościach i zgromadzeniach z terenu służbowego podległego KPP w [...], a także policjantów Wydziału Ruchu Drogowego KPP w [...], którzy byli w posiadaniu informacji o prowadzeniu postępowania w stosunku do skarżącego. Skarżący zaznaczył również, że przepisy decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] oraz decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. wskazują, że za prawidłowe gromadzenie i przetwarzanie danych w Policyjnym Rejestrze Imprez Masowych odpowiedzialne są co najmniej 2 wyznaczone osoby. Organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę tabeli sporządzonej i przekazanej skarżącemu przez [...] A. D., co wskazuje na naruszenie zasady obiektywizmu. Organ odwoławczy mógł w tym zakresie, na zasadzie art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, polecić rzecznikowi dyscyplinarnemu uzupełnienie materiału dowodowego. Przy rozpatrywaniu sprawy nie wzięto też pod uwagę, że skarżący nie został zapoznany z decyzją nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. Zdaniem skarżącego, rzecznik dyscyplinarny podczas przesłuchania świadków nie wziął pod uwagę, że przesłuchany za pierwszym razem [...] J. B. - Naczelnik Wydziału Prewencji KPP w [...] zeznał, że nie była to wina skarżącego, a za drugim razem zeznał, że był to jego błąd, co stanowi naruszenie przepisu art. 135e ustawy o Policji w zw. z art. 171 § 1 k.p.k. Nie wzięto też pod uwagę zeznań pracownicy sekretariatu, która przekazała mu informację o podpisanych tabelach. Skarżący podkreślił, iż uniemożliwiono mu zadawanie pytań świadkom przesłuchiwanym w toku postępowania, pozbawiając go w ten sposób prawa do obrony. Zdaniem skarżącego, ustawa o Policji w art. 135p ust. 1 wskazuje, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie z art. 135f ust. 5 ustawy o Policji, udział w postępowaniu dyscyplinarnym obrońcy nie wyłącza osobistego działania w nim obwinionego. W związku z powyższym, na podstawie art. 171 § 2 k.p.k. prawo zadawania pytań mają, oprócz organu przesłuchującego, strony, obrońcy, pełnomocnicy, biegli oraz podmioty określone w art. 416. Reasumując skarżący wskazał, iż w następstwie zaistniałego zdarzenia nie powstała żadna szkoda w służbie. Postępowanie dyscyplinarne przeciwko niemu zostało wszczęte "na wyrost", przeprowadzone nieudolnie, jego winę uznano w oparciu o wybiórczo zgromadzone materiały dowodowe. Zaznaczył, że nie poczuwa się do popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, zatem rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest dla niego krzywdzące i nie do zaakceptowania. Podniósł również, że jest pomijany w awansach, nagrodach, wyróżnieniach i podwyżkach, wstrzymano mu też wypłatę nagrody rocznej za 2016 r. pomimo braku naruszenia dyscypliny służbowej stwierdzonej prawomocnym orzeczeniem. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Ogólny zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza art. 3 § 2 p.p.s.a., wyszczególniający akty i czynności a także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji w sprawach, które podlegają kontroli tego sądu. Wskazane wyliczenie dopełnia klauzula z art. 3 § 3 p.p.s.a., w myśl której sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Jednym z takich przepisów szczególnych jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2016 r., poz. 1782), zgodnie z którym od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] nie narusza prawa. Na wstępie zauważyć należy, że odpowiedzialność dyscyplinarna, którą ponoszą policjanci związana jest ze szczególnym charakterem służby w Policji. Jak podkreślał Trybunał Konstytucyjny (por. wyroki: z dnia 23 września 1997 r. sygn. akt K 25/96, publ. OTK 3-4/97/36; z dnia 27 stycznia 2003 r. sygn. akt SK 27/02, publ. OTK-A 1/03/2; z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K 36/00, publ. OTK-A 2002/5/63), specyfika statusu pracowniczego kategorii umundurowanych funkcjonariuszy służb publicznych powoduje, że funkcjonariusz służby mundurowej od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. Wskazaną specyfikę pracy w służbach mundurowych Trybunał Konstytucyjny uznał za przesłankę uzasadniającą dopuszczalność wprowadzania z jednej strony wyższych wymagań personalnych, kwalifikacyjnych czy charakterologicznych wobec kandydatów do służby, z drugiej zaś - odmiennego i bardziej rygorystycznego niż w wypadku pozostałych profesji, ukształtowania zasad utraty statusu pracowniczego. Wymagania stawiane policjantowi - z uwagi na charakter służby są znacznie wyższe niż obywatela nie służącego w Policji. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Cele postępowania dyscyplinarnego ukierunkowane są przede wszystkim na ochronę honoru i dobra zawodu policjanta oraz wizerunku całej formacji. Mogą przez to odwoływać się również do etycznych aspektów działania, a także rozwiązań praktycznych w zakresie dotyczącym wypełniania obowiązków zawodowych. Zagadnienia związane z odpowiedzialnością dyscyplinarną policjantów zostały kompleksowo uregulowane w Rozdziale 10 ustawy o Policji oraz rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U. z 2014 r., poz. 306). Zgodnie z art. 132 ust. 1 ww. ustawy, funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2). W ust. 3 art. 132 ustawy o Policji wskazano ogólny katalog przypadków, będących przykładami naruszenia dyscypliny służbowej przez policjanta, który nie jest zamknięty, ale stanowi przykład formy niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza Policji. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 (pkt 1), zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (pkt 2). W postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko [...] D. K. zarzucono, iż działaniem wymienionym w pierwszym i drugim zarzucie skarżący naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony odpowiednio w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 oraz art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Policjant sporządził bowiem zawierający błędne dane "Wykaz planowanych imprez, uroczystości i zgromadzeń publicznych w dniach [...] listopada 2016 r. na terenie podległym KPP w [...]", który mimo wcześniej wydanych mu poleceń, przesłał do Wojewódzkiego Punktu Kontaktowego KWP z siedzibą w [...] o godzinie [...], tj. po upływie obowiązującego terminu, który został określony do godz. [...]. Swoim postępowaniem policjant naruszył przepis § 15 pkt 1 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, zgodnie z którym wykonanie czynności podwładnego w szczególności polega na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych określonych w indywidualnym zakresie czynności i poleceń przełożonego. Ponadto skarżący przesłał Policyjną Pocztą Elektroniczną do Wojewódzkiego Punktu Kontaktowego KWP z siedzibą w [...] "Wykaz planowanych imprez, uroczystości i zgromadzeń publicznych w dniach [...] listopada 2016 r. na terenie podległym KPP w [...]", z umieszczonym w miejscu podpisu przełożonego zapisem "I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] /-/ [...] A. D.", podczas gdy w rzeczywistości dokument ten nie został zaakceptowany, zatwierdzony i podpisany przez tegoż przełożonego. Czyniąc to skarżący dopuścił się naruszenia § 3 ust. 1 pkt 2 Instrukcji w sprawie obiegu dokumentacji jawnej w KWP z siedzibą w [...] oraz jednostkach podległych stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. wprowadzającej do użytku służbowego "Instrukcję w sprawie obiegu dokumentacji jawnej w KWP z siedzibą w [...] oraz jednostkach podległych", zgodnie z którym czynności kancelaryjne w Komendzie i jednostkach podległych z zastrzeżeniem ust. 2 (dotyczy sekcji zamiejscowych komórek organizacyjnych Komendy) wykonują referenci odpowiedzialni za merytoryczne załatwienie danej sprawy. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prawidłowe jest stanowisko organu, że skarżący popełnił powyższe przewinienia dyscyplinarne. Wynika to z "Wykazu planowanych imprez", który zawiera błędną datę oraz błędną liczbę policjantów mających zabezpieczyć imprezę wskazaną w poz. 6, a także potwierdzenie przesłania ww. "Wykazu (...)" policyjną pocztą elektroniczną przez obwinionego. Potwierdzają to również zeznania świadków: [...] A. D. z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz Naczelnika Wydziału Prewencji J. B. z dnia [...] listopada 2016 r. Pierwszy z ww. świadków zeznał, że nieprawidłowe zestawienie w "Wykazie (...)" sił policyjnych na mecz IV ligi było błędem powielanym wielokrotnie przez obwinionego, na co każdorazowo zwracał mu uwagę osobiście lub poprzez naczelnika Wydziału Prezencji. Wskazał również, że podobna sytuacja miała miejsce dwa tygodnie wcześniej, w trakcie której omówił szeroko obwinionemu przy jego przełożonym wagę prawidłowego planowania sił policyjnych na imprezach masowych, co wynikało z poleceń Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz z ustaleń zapadłych na posiedzeniu Zespołu Koordynującego Działania Zewnętrzne, na których obecny był obwiniony. Wskazał też, że w dniu [...] listopada 2016 r. po porannej odprawie przebywał w swoim gabinecie, był cały czas obecny i dostępny dla wszystkich policjantów. Pomimo tego "Wykaz (...)" z błędami, po ustalonym terminie i bez akceptacji przełożonego, został przesłany pocztą elektroniczną do KWP w [...]. Drugi z ww. świadków zeznał, że do obowiązków obwinionego należy cotygodniowe przesyłanie do Sztabu Policji KWP w [...] wykazu planowanych imprez masowych na terenie powiatu [...]. Obwiniony pełni obowiązki w ramach Powiatowego Punktu Kontaktowego. Do niego wpływają dane o imprezach i sposobie ich zabezpieczenia, przy czym on sporządza informację zbiorczą w formie tabeli, którą zazwyczaj podpisuje Komendant i przesyła ją do KWP. W dniu [...] listopada 2016 r. obwiniony wysłał "Wykaz planowanych imprez" do KWP w [...] z błędem co do liczby policjantów planowanych do zabezpieczenia meczu oraz bez podpisu Komendanta, tj. wbrew poleceniom przekazanym dwa tygodnie wcześniej przez I Zastępcę KPP w [...]. Popełnienie wymienionych w zarzutach przewinień dyscyplinarnych potwierdza również treść Instrukcji w sprawie zasad rejestracji informacji w PRIM oraz sporządzania i obiegu dokumentacji związanej z zabezpieczeniem imprez, uroczystości i zgromadzeń publicznych na terenie garnizonu [...] (stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie prowadzenia Policyjnego Rejestru Imprez Masowych na terenie garnizonu [...]) oraz pismo Naczelnika Sztabu Policji KWP w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. [...], z których bezspornie wynika, że "Wykaz imprez masowych" należy wysyłać w każdy czwartek do godz. [...] na wskazany adres e-mail KWP w [...]. W ww. piśmie podkreślano obowiązek rzetelnego i terminowego sporządzania i przekazywania ww. informacji. W ocenie Sądu, w świetle zebranego materiału dowodowego nie znajduje uzasadnienia stanowisko skarżącego, iż brak było zawinienia w jego zachowaniu, mogącego skutkować przypisaniem mu odpowiedzialności za popełnienie ww. przewinień dyscyplinarnych. Niewątpliwie bowiem skarżący sporządził "Wykaz planowanych imprez" bez należytej dokładności, staranności, po przewidzianym dla tej czynności terminie oraz bez akceptacji właściwego przełożonego, co wypełnia przesłanki przewinień dyscyplinarnych wymienionych w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 oraz art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostają zarzuty podniesione w skardze. Wbrew stanowisku skarżącego, zmieniając kwalifikację prawną pierwszego z czynów, organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania. Prawidłowo uznał, że opisany czyn wypełnia przesłanki z art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 15 pkt 1 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. Natomiast odwołanie się przez organ I instancji do zakresu zadań/obowiązków Karty opisu stanowiska pracy oraz przepisów decyzji nr [...] KPP w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., które literalnie określają zakres zadań i obowiązków jakie ma wykonywać policjant, stanowi uchybienie formalne wymagające konwalidacji na etapie postępowania odwoławczego. Przy czym opisowa część zarzutu, jak podkreślił organ odwoławczy, została sformułowana prawidłowo - określała czyn zarzucany obwinionemu jako przewinienie dyscyplinarne polegające na zawinionym naruszeniu dyscypliny służbowej i nie uległa zmianie. Brak jest zatem podstaw do uznania, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego narusza prawo obwinionego do obrony i rodzi konieczność przesłuchania go na okoliczność zmienionego zarzutu. Nie można również zgodzić się ze skarżącym, iż w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym nie ustalono okoliczności, sposobu oraz zgodności polecenia wydanego mu przez I Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w [...] w dniu [...] października 2016 r. z decyzją nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. oraz pismem I. dz. [...] Naczelnika Sztabu Policji KWP w [...]. Wskazane dokumenty zostały zawarte w materiale dowodowym rozpatrywanej sprawy. Nie ulega wątpliwości, że do zakresu obowiązków skarżącego należy m.in. realizacja i koordynowanie zadań związanych z planowaniem, zabezpieczeniem oraz dokumentowaniem działań związanych z imprezami masowymi na terenie powiatu oraz realizacja i koordynowanie działań związanych z zabezpieczaniem meczów piłki nożnej, imprez masowych oraz przejazdów kibiców przez teren powiatu [...], w tym realizacja zadań w ramach Powiatowego Punktu Kontrolnego do spraw imprez masowych (pkt 7 i 8 zakresu zadań/obowiązków Karty opisu stanowiska pracy). Jako osoba odpowiedzialna za realizację zadań w ramach Powiatowego Punktu Kontrolnego do spraw imprez masowych w KPP w [...], skarżący został wyznaczony decyzją nr [...] w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Potwierdzeniem powyższego są powołane wyżej zeznania świadków. W aktach postępowania znajduje się też kopia ww. pisma I. dz. [...] Naczelnika Sztabu Policji KWP z siedzibą w [...], skierowanego do Komendantów Miejskich/Powiatowych Policji garnizonu [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., przypominającego o obowiązkach wynikających z przygotowania i przekazania wykazów planowanych imprez, uroczystości i zgromadzeń. Pismo to zostało zadekretowane na [...] J. B. oraz na [...] D. K., który jego odbiór pokwitował swoim podpisem. Zaznaczyć należy, że skarżący przesłuchany w charakterze obwinionego wyjaśnił, że informację w formie tabeli o imprezach do WPK KWP z siedzibą w [...] przesyła od sierpnia 2004 r. Na przestrzeni czasu zmieniały się tylko terminy i wzory tabel. Ponadto wyjaśnił, że: "W wyniku tak dużej ilości spraw nie wysłałem zestawienia z imprezami, które winny być przesłane zgodnie z decyzją [...] KWP w [...] do godz. [...] oraz wytycznymi przesłanymi przez Naczelnika Sztabu Policji KWP w [...] I. dz. [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Informację tą wysłałem o godz. [...] do Wojewódzkiego Punktu Kontaktowego (WPK), jednocześnie nadmieniam, że jestem wyznaczony w KPP w [...] jako policjant Powiatowego Punktu Kontaktowego (PPK)". Zatem skarżący zdawał sobie sprawę z ciążących na nim obowiązków, związanych z rzetelnym i terminowym przesyłaniem przedmiotowych zestawień. Zgodnie z § 13 ust. 1 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji przełożony kierujący jednostką lub komórką organizacyjną powinien zorganizować system przekazywania poleceń w taki sposób, aby każdy policjant otrzymywał je wyłącznie od bezpośredniego przełożonego. Z kolei w myśl § 14 ust. 1 ww. zarządzenia przełożony jest obowiązany do takiego zorganizowania kierowanej jednostki lub komórki organizacyjnej, aby zachować możliwość wpływu na przebieg wykonywanych działań i załatwianych spraw, jeżeli w jego ocenie zachodzi taka potrzeba. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do uchybienia powyższym przepisom, zaś skarżący nie zakwestionował skutecznie poczynionych przez organ ustaleń odnośnie ciążących na nim obowiązków w związku z realizacją zadań w ramach Powiatowego Punktu Kontaktowego. Nie jest trafny zarzut skarżącego, że nie uwzględniono składanych przez niego wniosków dowodowych, a w konsekwencji nie zebrano wyczerpującego materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, co narusza zasadę obiektywizmu wskazaną w przepisie art. 135g ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. Wskazać bowiem należy, że prowadzący postępowanie rzecznik dyscyplinarny w przypadku złożenia przez obwinionego wniosku dowodowego rozważa, czy dowód jest przydatny do stwierdzenia danej okoliczności i czy okoliczność, która ma być udowodniona, ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku uwzględnienia wniosku, rzecznik dyscyplinarny wykonuje wnioskowane czynności, natomiast w przypadku stwierdzenia, że wskazane dowody nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, odmawia uwzględnienia wniosku w drodze postanowienia (art. 135f ust. 7 ww. ustawy). Z akt sprawy wynika, że odmawiając uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego rzecznik dyscyplinarny uznał, że dana okoliczność została już udowodniona bądź nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo też obwiniony przekracza zakres swoich uprawnień (postanowienia z dnia: [...] listopada 2016 r., [...] grudnia 2016 r., [...] grudnia 2016 r., [...] grudnia 2016 r.). Przy czym obwiniony tylko w jednym przypadku skorzystał z prawa do złożenia zażalenia na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego. Wyższy przełożony dyscyplinarny po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nie stwierdzając uchybień. W świetle powyższego, stanowisko skarżącego o nieobiektywnym prowadzeniu postępowania dyscyplinarnego pozbawione jest podstaw. Sam fakt wydawania rozstrzygnięć niezgodnych z jego oczekiwaniami nie może być utożsamiany z brakiem bezstronności rzecznika i przełożonego dyscyplinarnego. Jak już wyżej wskazano, do akt postępowania został włączony "Wykaz planowanych imprez w dniach [...] listopada 2016 r. na terenie podległym KPP w [...]" wraz z potwierdzeniem jego przesłania przez skarżącego policyjną pocztą elektroniczną o godz. [...]. Z tego względu podzielić należy stanowisko organu, że przesłuchanie w charakterze świadków policjantów z Wojewódzkiego Punktu Kontaktowego Sztabu Policji KWP w [...] nie wniosłoby do postępowania żadnych dodatkowych ustaleń. Niecelowe było też przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych przez skarżącego policjantów Wydziału Ruchu Drogowego KPP w [...], ponieważ nie byli oni świadkami zarzucanych w postępowaniu dyscyplinarnym czynów. Natomiast samo posiadanie wiedzy o tym, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie dyscyplinarne nie jest okolicznością, która mogłaby mieć jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z § 2 ust. 1 decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2015 r., Komendant Miejski/Powiatowy Policji, wyznaczy co najmniej dwie osoby (niezależnie od służby dyżurnej) odpowiedzialne za prawidłowe gromadzenie i przetwarzanie informacji w PRIM, w tym terminową rejestrację informacji. Jak wskazał organ odwoławczy, zadania związane z przedmiotowym zagadnieniem w KPP w [...] wykonywane są przez: naczelników poszczególnych wydziałów KPP w [...], kierownictwo Komisariatu Policji w [...] i Posterunku Policji w [...]. Jednakże, jak już wyżej zaznaczono, osobą odpowiedzialną za realizację zadań w ramach Powiatowego Punktu Kontrolnego do spraw imprez masowych w KPP w [...] został wyznaczony [...] D. K., do którego zadań należy m.in. cotygodniowe przesyłanie do Sztabu Policji KWP z siedzibą w [...] wykazu planowanych imprez i uroczystości na terenie powiatu [...]. Powyższa kwestia znajduje pełne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Nie ulega wątpliwości, iż skarżący, jako policjant posiadający długoletnie doświadczenie zawodowe, posiada znajomość przepisów, w oparciu o które wykonuje polecenia przełożonych i realizuje powierzone mu obowiązki służbowe w zakresie sposobu i terminu przesyłania wykazów planowanych imprez, uroczystości i zgromadzeń publicznych. Obowiązek wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych nakłada na policjanta rota ślubowania składana przed podjęciem służby. Pojęcia "przełożonego" i "podwładnego" definiuje zarządzenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że w toku postępowania nie wzięto pod uwagę zeznań pracownicy sekretariatu, która - jak stwierdził - przekazała mu informację o podpisanym przez [...] A. D. "Wykazie planowanych imprez". Z akt sprawy wynika, że przesłuchana w dniu [...] listopada 2016 r. w charakterze świadka K. G. - [...] Zespołu Prezydialnego KPP w [...] zeznała: "Nie pamiętam co było w dniu [...] listopada 2016 r. Nie pamiętam czy tego dnia był w sekretariacie pan D. K. i czy pytał mnie o podpisanie dokumentów przez Komendanta". Niezależnie od tego, nie ulega wątpliwości, że wobec brzmienia § 3 ust. 1 pkt 2 i § 11 ust. 4 pkt 7 Instrukcji w sprawie obiegu dokumentacji jawnej w KWP z siedzibą w [...] oraz jednostkach podległych stanowiącej załącznik do decyzji Nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2011 r., przed wysłaniem dokumentu policjant powinien osobiście udać się do sekretariatu i odebrać podpisany przez ww. przełożonego dokument, aby mieć pewność co do jego akceptacji i złożenia podpisu. Nie można również zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 171 § 1 i § 2 k.p.k. w związku z art. 135p ust. 1 oraz art. 135f ust. 5 ustawy o Policji, poprzez odmowę prawa do udziału obwinionego podczas przesłuchiwania świadków, a także odmowę prawa do zadawania pytań przesłuchiwanym świadkom. Zgodnie z art. 135p ww. ustawy w zakresie nieuregulowanym do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 k.p.k. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty stosowania k.p.k. w postępowaniu dyscyplinarnym. Z powyższego wynika więc, że niedopuszczalne jest zastosowanie przepisów art. 171 § 1 i § 2 k.p.k. wskazanych w Dziale V - dowody, Rozdział 19 - Przepisy ogólne. Natomiast uprawnienia obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 135f ust. 1 - 3 ustawy o Policji. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. rzecznik dyscyplinarny odmówił uwzględnienia wniosku dowodowego dotyczącego udziału obwinionego podczas przesłuchiwania poszczególnych osób w charakterze świadków, jak też prawa do zadawania przesłuchiwanym osobom pytań argumentując, że zapis przywołanego powyżej przepisu nie daje obwinionemu uprawnień do obecności przy przesłuchiwaniu świadków, a tym bardziej do ingerowania w ich zeznania. Powyższe stanowisko, w ocenie Sądu, jest prawidłowe, zaś argumentacja skarżącego, wsparta złożonym na rozprawie pismem stanowiącym odpowiedź Sekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości na interpelację [...] T. L. z dnia [...] września 2016 r., skierowaną do Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej M. K., która odnosi się do regulacji prawnych dotyczących funkcjonariuszy Służby Więziennej, nie jest trafna. Całkowicie niezrozumiały jest zarzut skargi, iż postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu zostało wszczęte "na wyrost". Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu [...] listopada 2017 r. przełożony policjanta sporządził notatkę służbową, zawierającą informację o stwierdzonych nieprawidłowościach przy wysyłaniu wykazu planowanych imprez, uroczystości i zgromadzeń publicznych. Notatka zawierała też informację, że jest to kolejne uchybienie ze strony policjanta, przy sporządzaniu tego typu zestawienia. W dniu [...] listopada 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] jako przełożony dyscyplinarny policjanta, powziąwszy wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, na zasadzie art. 134i ustawy o Policji polecił wszcząć przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne. Zgodnie z art. 134 ustawy o Policji karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana, 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, 5) obniżenie stopnia, 6) wydalenie ze służby. Stosownie do art. 135j ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 5 ww. ustawy, na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny może wydać orzeczenie o odstąpieniu od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. Wymieniona wyżej postać dyscyplinowania funkcjonariusza stanowi bodziec stosowany przez przełożonego w celu ukształtowania u postępującego niewłaściwie funkcjonariusza pożądanych postaw w przyszłości oraz ostrzeżenia innych przed takimi zachowaniami. Odstępując od ukarania obwinionego w niniejszej sprawie organ odwoławczy wskazał, że stopień winy funkcjonariusza nie jest znaczny, a w następstwie opisanych w zarzutach zdarzeń nie powstała żadna wymierna szkoda w służbie. Stwierdzone uchybienia zostały bowiem konwalidowane poprzez przesłanie "Wykazu (...)" zawierającego prawidłowe dane. Obwiniony nie był karany dyscyplinarnie, a jego właściwości i warunki osobiste wskazują, że mimo odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej policjanta. Zaznaczyć przy tym należy, że odstąpienie od ukarania należy do zakresu uprawnień zastrzeżonych wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne. Sąd administracyjny kontrolując jedynie legalność zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego nie ma możliwości, aby w te uprawnienia przełożonego dyscyplinarnego wkraczać. Ewentualne skorzystanie przez przełożonego z możliwości odstąpienia od ukarania opiera się bowiem na kryterium celowości, a nie legalności, a zatem wykracza poza zakres objęty kontrolą sądu. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie narusza prawa. Organ zasadnie uznał, że skarżący dopuścił się w sposób zawiniony popełnienia przewinień dyscyplinarnych z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 oraz art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Odstępując od ukarania organ wyjaśnił przyczyny zastosowania tej formy dyscyplinowania funkcjonariusza z powołaniem się na przesłanki wymienione w art. 135j ust. 5 ww. ustawy. Końcowo, odnosząc się do argumentacji skargi zauważyć należy, że przedmiotem niniejszego postępowania była wyłącznie kontrola wydanych przez organy Policji ww. orzeczeń dyscyplinarnych, nie zaś kwestie dotyczące przyznania (nieprzyznania) skarżącemu podwyżki, nagrody rocznej, czy też pominięcie przy awansach służbowych. Zagadnienia te wykraczają bowiem poza zakres przedmiotowy niniejszej sprawy. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.