II SA/Wa 875/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego – oddala skargę – Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...], wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] M. B., obwiniając go o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego stanowiącego naruszenie Zasad Etyki Zawodowej Policjanta. W dniu 6 października 2016 r. obwiniony wyznaczył na swojego obrońcę [...] J. K., który wyraził na to zgodę, co potwierdził własnoręcznym podpisem dnia 6 października 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], uznał skarżącego M. B. winnym popełnienia czynu polegającego na tym, że w nocy z [...] na [...] października 2016 r., w czasie wolnym od służby, nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta – stanowiących, że w sytuacjach nieuregulowanych w przepisach prawa lub nieujętych w zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji – w ten sposób, że podczas pobytu w miejscu publicznym, to jest w barze [...] przy ul. [...] w [...], spożywał alkohol w ilości, która spowodowała, że utracił kontrolę nad swoim postępowaniem, w następstwie czego rankiem [...] października 2016 r. nie był w stanie zapobiec popełnieniu w jego obecności przez M. D. czynu o znamionach przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 178a § 1 Kodeksu karnego, to jest kierowaniu pojazdem marki [...] o nr. rej. [...] w stanie nietrzeźwości na trasie [...] ul. [...] przez ul. [...] do miejscowości [...] gm. [...] i za powyższe wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Powyższe orzeczenie dyscyplinarne doręczono obrońcy skarżącego [...] J. K. w dniu [...] stycznia 2017 r., natomiast [...] M. B. w dniu [...] stycznia 2017 r. W dniu [...] stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego) adw. M. J. wniosła do Komendanta Głównego Policji odwołanie z dnia [...] stycznia 2017 r. od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Do odwołania załączono, nie znajdujące się dotychczas w aktach postępowania dyscyplinarnego, pełnomocnictwo z dnia 14 listopada 2016 r., w treści którego obwiniony wskazał, że "Ja niżej podpisany M. B., działając w imieniu własnym udzielam niniejszej mec. M. J. pełnomocnictwa do występowania w moim imieniu w sprawie odwołania do WSA w Warszawie od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2016 r. Komendanta Głównego Policji oraz w postępowaniu dyscyplinarnym nr. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2016 r. wszczętego przeciwko mnie i ewentualnych postępowaniach odwoławczych. Pełnomocnictwo niniejsze obejmuje prawo do udzielania dalszych pełnomocnictw". Z uwagi na fakt, iż przedłożone przez adw. M. J. powyższe pełnomocnictwo z dnia [...] listopada 2016 r. zawierało istotne braki formalne, bowiem skarżący w treści tego dokumentu nie określił czy cofnął pełnomocnictwo uprawniające do działania w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym w charakterze obrońcy [...] J. K., natomiast określił, że udzielił pełnomocnictwa wymienionej adwokat do występowania w jego imieniu "w postępowaniu dyscyplinarnym nr. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2016 r.", a nie pełnomocnictwa do obrony w postępowaniu dyscyplinarnym nr [...] wszczętym postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2016 r., pismem z dnia [...] lutego 2017 r. nr L.dz. [...] obwiniony wezwany został do uzupełnienia tego braku formalnego w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania i pouczono, że nieusunięcie przytoczonego braku formalnego w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego pisma spowoduje uznanie, iż odwołanie z dnia [...] stycznia 2017 r. od orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., skierowane do Komendanta Głównego Policji, złożone zostało przez osobę nieuprawnioną. Powyższe pismo doręczono drogą pocztową skarżącemu w dniu 2 marca 2017 r. na adres wskazany przez niego do korespondencji. Zgodnie z wyznaczonym terminem ostatnim dniem umożliwiającym obwinionemu usunięcie stwierdzonego braku formalnego był dzień 9 marca 2017 r., lecz wymieniony do tego dnia nie usunął braku formalnego. W tej sytuacji Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, odmówił przyjęcia opisanego powyżej odwołania z uwagi na fakt, że zostało ono wniesione przez osobę nieuprawnioną. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 135f ust. 1 pkt 4a ustawy o Policji, w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do ustanowienia obrońcy, którym może być policjant, adwokat albo radca prawny. Z kolei w myśl art. 135f ust. 3, ustanowienie obrońcy uprawnia go do działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli nie zawiera ograniczeń. O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym lub o jego cofnięciu obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego. W tym miejscu organ podał, że o treści powyższych przepisów obwiniony pouczony został w postanowieniu o wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, które odebrał osobiście w dniu 4 października 2016 r. Dalej wskazano, że w myśl art. 135f ust. 4 ustawy, obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego. Może on zrezygnować z reprezentowania obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego, zawiadamiając o tym obwinionego oraz rzecznika dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy, jednak nie dłużej niż 14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca jest obowiązany podejmować niezbędne czynności, a na podstawie art. 135f ust. 5 ustawy, udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania w nim obwinionego. Tymczasem z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, iż odwołanie z dnia [...] stycznia 2017 r. od orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], złożone zostało przez osobę nieuprawnioną, tj. adw. M. J. i z tego powodu należy odmówić jego przyjęcia na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, z którego wynika, iż wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W dalszej części zwrócono uwagę, że w dniu złożenia przez wymienioną adwokat odwołania, obwiniony miał już obrońcę i był nim [...] J. K., a z akt postępowania dyscyplinarnego jednoznacznie wynika, że w toku postępowania dyscyplinarnego to wyżej wymieniony policjant, a nie adw. M. J. (nawet po dacie udzielenia wskazanej adwokat przez obwinionego "Pełnomocnictwa", tj. po dniu 14 listopada 2016 r.), był obrońcą obwinionego, bowiem uczestniczył on w czynnościach procesowych i dowodowych przeprowadzanych przez rzecznika dyscyplinarnego z udziałem obwinionego, w tym m.in. w czynności przesłuchania [...] M. B. w charakterze obwinionego oraz w czynności zapoznania obwinionego i obrońcy z aktami postępowania dyscyplinarnego, które to czynności odbyły się w dniu [...] listopada 2016 r. Ponadto w aktach prowadzonego postępowania dyscyplinarnego brak jest informacji o ewentualnym cofnięciu przez skarżącego, pełnomocnictwa [...] J. K. uprawniającego go do działania w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym w charakterze obrońcy lub o ewentualnej rezygnacji [...] J. K. z reprezentowania obwinionego w toku niniejszego postępowania dyscyplinarnego. Wprost przeciwnie, akta postępowania dyscyplinarnego zawierają tylko i wyłącznie jedno pełnomocnictwo, tj. z dnia 6 października 2016 r., w którym obwiniony wyznaczył na swojego obrońcę [...] J. K. Jednocześnie podkreślono, że "Pełnomocnictwo" złożone wraz z odwołaniem w dniu [...] stycznia 2017 r. przez adw. M. J. nie obejmowało działania tego adwokata w charakterze obrońcy obwinionego, lecz stanowiło oświadczenie woli obwinionego o udzieleniu pełnomocnictwa wymienionej adwokat m.in. do występowania "w jego imieniu w postępowaniu dyscyplinarnym nr. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2016 r.", które nie stanowi pełnomocnictwa do reprezentowania obwinionego w charakterze obrońcy wynikającego z art. 135f ust. 1 pkt 4a i art. 135f ust. 3 ustawy o Policji, bowiem procedura dyscyplinarna nie obejmuje działania adwokata "w czyimś imieniu", lecz działanie w charakterze obrońcy obwinionego. Z kolei skarżący wezwany do usunięcia braku formalnego, pomimo takiej możliwości nie określił czy przed dniem złożenia odwołania od orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., cofnął Panu [...] J. K. pełnomocnictwo uprawniające go do działania w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym w charakterze obrońcy, a także nie określił czy przedłożone przez adw. M. J. "Pełnomocnictwo" z dnia 14 listopada 2016 r. w dniu złożenia odwołania obejmowało działanie tego adwokata w charakterze jego obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nr [...] wszczętym postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2016 r. Zatem stan faktyczny oraz prawny nie daje podstaw do uznania adw. M. J. za obrońcę obwinionego, uprawnionego do wniesienia odwołania w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie z ostrożności procesowej w razie nieuwzględnienia skargi, o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zarzucając: 1. naruszenie art. 9 k.p.a. w zw. z art. 135f ust. 1 pkt 4a ustawy o Policji poprzez brak właściwego pouczenia obwinionego M. B. co do jego uprawnienia do ustanowienia obrońcy. 2. naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 135f ust. 6 o Policji poprzez zaniechanie doręczenia jego obrońcy adwokatowi M. J. wezwania do uzupełnienie rzekomego braku formalnego złożonego przez obrońcę pełnomocnictwa. 3. naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy dotyczącego kwestii skuteczności udzielenia przez obwinionego M. B. upoważnienia do obrony adwokatowi M. J. 4. naruszenie art. 135k ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwie zastosowanie, wynikające z uznania przez Komendanta Głównego Policji, że odwołanie od orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. wniesione zostało przez osobę nieuprawnioną. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podano, że samodzielnie sporządził pełnomocnictwa, w którym nieprecyzyjnie określił zakres upoważnienia do obrony nie wskazując sygnatury postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w jego sprawie, a jedynie numer postanowienia, którym wszczęto przedmiotowe postępowanie, lecz niniejsza omyłka nie może jednak powodować wątpliwości co do przedmiotu i zakresu upoważnienia do obrony udzielonego adwokatowi M. J., znając realia sprawy i oznaczenia wydawanych w niej kolejno postanowień Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], organ prowadzący postępowanie powinien przyjąć, że przedmiotowe pełnomocnictwo obejmuje upoważnienie do obrony w postępowaniu dyscyplinarnym o sygnaturze akr [...]. Ponadto ma żadnych przepisów prawa wskazujących na obowiązek zawarcia w treści pełnomocnictwa słów "obrońca" czy "pełnomocnictwo do obrony" w miejsce ogólniejszych sformułowań jak: "pełnomocnictwo do zastępowania", "pełnomocnictwo do reprezentowania", "pełnomocnictwo do prowadzenia sprawy". Z użycia bowiem powyższych słów jasno wynika, że mandant udziela adwokatowi czy radcy prawnemu pełnomocnictwa. Z kolei pouczenie co do sposobu udzielenia pełnomocnictwa było nieprecyzyjne i bardzo ogólne. Nie pouczono obwinionego o tym, że może mieć wyłącznie jednego pełnomocnika i że formułując dokument pełnomocnictwa powinien, zgodnie z oceną organu, użyć określonych słów. Wobec tego nie miał świadomości, że upoważniając do obrony adwokata M. J. powinien wypowiedzieć pełnomocnictwo [...] J. K., a on sam przekonany był, że może mieć 3 obrońców, tak jak podejrzani i oskarżeni, z którymi spotykał się na co dzień w swojej pracy. Ponadto zgodnie z art. 135f ust. 6 ustawy o Policji, odpisy pism kierowane do obwinionego powinny być doręczane także obrońcy, a adwokat M. J. nie otrzymała natomiast wezwania do uzupełnienia rzekomych braków formalnych dotyczących przedłożonego wraz z odwołaniem od orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 roku pełnomocnictwa. Uniemożliwiło to konwalidowanie przez obrońcę nieskutecznej w ocenie organu czynności jaką było wniesienie przez adwokata M. J. odwołania. Natomiast udzielając upoważnienia do obrony adwokatowi M. J. nie poinformował jej, że w przedmiotowej sprawie jego obrońcą jest [...] J. K. i adwokat M. J. aż do dnia otrzymania zaskarżonego postanowienia, nie miała świadomości, że [...] J. K. jest również obrońcą M. B. Nie mogła więc podjąć żadnych kroków mających na celu wyjaśnienie zaistniałej sytuacji, bowiem nie wiedziała o przeszkodach istniejących do udzielenia jej przez M. B. upoważnienia do obrony. W odpowiedzi na skargę Komendanta Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą indywidualną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej i w tej sytuacji zarówno z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w ustawie o Policji, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów, a orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej (art. 135f ust. 6 ustawy o Policji). Powyższe oznacza, iż obwiniony ma prawo do obrońcy, ale zauważono, że przepis ten mówi o ustanowieniu jednego obrońcy. Ponadto wolność obrony w postępowaniu dyscyplinarnym polega na możliwości ustanowienia wybranego profesjonalnego obrońcy. Jeżeli organ posiada informację, że pierwotnie wybrany obrońca nie jest w stanie zapewnić należytej obrony obwinionemu, powinien wyjaśnić tę kwestię i tak przeprowadzić postępowanie, aby nie ograniczać skarżącemu prawa wyboru obrońcy. Z tego też względu na gruncie przedmiotowej sprawy Komendant Główny Policji nie będąc uprawnionym do samodzielnego przyjęcia i wskazania osoby obrońcy obwinionego, jak i oceniania, które pełnomocnictwo utraciło moc, pismem z dnia [...] lutego 2017 r. zwrócił się do M. B. o wyjaśnienie czy "(...) przed dniem złożenia odwołania od orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. cofnął (...)[...] J. K. pełnomocnictwo uprawniające go do działania w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym w charakterze obrońcy (...]", a jeżeli odpowiedź byłaby twierdząca to poproszono wymienionego o "(...) określenie czy przedłożone przez Panią M. J. "Pełnomocnictwo" z dnia [...] listopada 2016 r. w dniu złożenia odwołania od orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. obejmowało działanie tego adwokata w charakterze Pana obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nr [...] wszczętym postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2016 r. (...]". W korespondencji tej pouczono także M. B., iż "(...) nieusunięcie przytoczonego braku formalnego w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego pisma spowoduje uznanie, iż odwołanie z dnia [...] stycznia 2017 r. od orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., skierowane do Komendanta Głównego Policji, złożone zostało przez osobę nieuprawnioną (...]". Przedmiotowe pismo zostało doręczone M. B. w dniu [...] marca 2017 r. i do dnia wydania przez Komendanta Głównego Policji postanowienia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., a także później, jakakolwiek korespondencja w tej sprawie nie wpłynęła od M. B. do organu. W tym stanie faktycznym sprawy nie można zatem pominąć faktu, że w aktach sprawy brak jest oświadczenia skarżącego o zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym lub o jego cofnięciu, brak też oświadczenia o rezygnacji z reprezentowania obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego, pochodzącego od któregokolwiek z obrońców. Z tego też względu należy uznać, iż słusznie przyjęto, że osobą nieuprawnioną do działania w przedmiotowym postępowaniu jest drugi w kolejności ustanowienia pełnomocnik. Odnosząc się natomiast do zarzutu "braku właściwego pouczenia obwinionego M. B. co do jego uprawnienia do ustanowienia obrońcy" wskazano, iż o treści art. 134f ustawy o Policji M. B. został poinformowany w dniu 4 października 2016 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. W piśmie natomiast z dnia 16 lutego 2017 r. skarżący został pouczony został co do konsekwencji braku odpowiedzi na wskazane pismo i z tego też względu zarzuty w tym zakresie, należy uznać za bezzasadne. Brak także było podstaw do wezwania adwokat M. J. do złożenia stosownych oświadczeń w kontekście udzielanych w toku sprawy przez M. B. pełnomocnictw do działania w jego imieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ w toku sprawy nie kwestionował bowiem faktu udzielenia przez M. B. adwokat M. J. pełnomocnictwa. Wyjaśnienia natomiast wymagało, czy pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego J. K., zostało cofnięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 135f ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do ustanowienia obrońcy, którym może być policjant, adwokat albo radca prawny. Dodać w tym miejscu należy, że wykładnia gramatyczna tego przepisu nie budzi – w ocenie Sądu – żadnych wątpliwości, bowiem jest w nim mowa o obrońcy (w liczbie pojedynczej), a nie o obrońcach (w liczbie mnogiej). Ponadto gdyby racjonalny ustawodawca chciał, aby obwiniony w trakcie postępowania dyscyplinarnego miał więcej, aniżeli jednego obrońcę, to skonstruowałby ten przepis jak np. w art. 77 Kodeksu postępowania karnego, w którym jest mowa, iż oskarżony może mieć jednocześnie nie więcej niż trzech obrońców. W rozpoznawanej sprawie skarżący M. B. w dniu [...] października 2016 r. w piśmie do rzecznika dyscyplinarnego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], ustanowił jako swego obrońcę – J. K. i upoważnił go do reprezentacji "w całym postępowaniu dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia". Z kolei według przepisu art. 135f ust. 6 ustawy, orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. Stąd też organ prawidłowo zastosował powyższy przepis, bowiem w dniu [...] stycznia 2017 r. doręczył orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] m.in. wyżej wymienionemu obrońcy skarżącego – J. K. W dalszej części wskazać należy, że w myśl art. 135f ust. 3 ustawy, ustanowienie obrońcy uprawnia go do działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli nie zawiera ograniczeń. O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym lub o jego cofnięciu obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie odwołanie z dnia [...] stycznia 2017 r. do Komendanta Głównego Policji złożył w dniu [...] stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego), adw. M. J. Wprawdzie załączyła ona do odwołania pełnomocnictwo skarżącego M. B. z dnia [...] listopada 2016 r. do występowania w jego imieniu "w postępowaniu dyscyplinarnym nr. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2016 r. wszczętego przeciwko mnie i ewentualnych postępowaniach odwoławczych. Pełnomocnictwo niniejsze obejmuje prawo do udzielania dalszych pełnomocnictw", jednakże pełnomocnictwo owo nie było do tego momentu znane organowi oraz rzecznikowi dyscyplinarnemu i skarżący nie poinformował rzecznika dyscyplinarnego o zmianie zakresu pełnomocnictwa lub o cofnięciu pełnomocnictwa dotychczasowemu obrońcy – J. K. Ponadto mimo wezwania organu z dnia [...] lutego 2017 r. nr L.dz. [...] o wyjaśnienie tej kwestii w terminie 7 dni, skarżący – po prawidłowego doręczenia powyższego pisma w dniu 2 marca 2017 r. – skarżący w żaden sposób nie odniósł się do powyższego i nie udzielił organowi odpowiedzi. Reasumując, skoro skarżący nie poinformował rzecznika dyscyplinarnego o zmianie zakresu pełnomocnictwa lub o cofnięciu pełnomocnictwa dotychczasowemu obrońcy – J. K., to w tej sytuacji, skoro obwiniony może mieć tylko jednego obrońcę, odwołanie złożone przez adw. M. J. w dniu 17 stycznia 2017 r., należy uznać za wniesione przez osobę nieuprawnioną i w konsekwencji odmówić jego przyjęcia w myśl art. 135k ust. 3 (" Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne."). Tym samym organ nie naruszył przepisu art. 135k ust. 3 ustawy o Policji. Odnosząc się zaś do dalszych zarzutów ze skargi stwierdzić należy, że – wbrew stanowisku skarżącego – został on dokładnie, zgodnie z zapisami ustawowymi pouczony o jego prawach, w tym o kwestiach związanych z ustanowieniem obrońcy w postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...], którego odebranie pokwitował własnoręcznie w dniu 4 października 2016 r. Ponadto nie można było doręczyć wezwania o uzupełnienie "rzekomego" braku formalnego adw. M. J., bowiem – co już wyżej wskazano – nie była ona w tym czasie osoba uprawnioną, jako obrońca skarżącego (skarżący nie poinformował rzecznika dyscyplinarnego o zmianie zakresu pełnomocnictwa lub o cofnięciu pełnomocnictwa dotychczasowemu obrońcy – J. K.), zaś organ bardzo dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym i skuteczności do obrony skarżącego przez adw. M. J. i wobec powyższego nie doszło do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.